"ไม่คาดคิดว่าบุตรีแห่งตระกูลบัณฑิตจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ถึงกับออกมาลอบพบปะชายนอกบ้านอย่างเปิดเผย"
"ใช่แล้ว ข้านึกว่าเด็กที่ครอบครัวนักปราชญ์เลี้ยงดูจะรู้จักกิริยามารยาทงดงาม ที่ไหนได้ก็ไร้หน้ากันเสียจริง ยังไม่ออกเรือนก็หาชายได้แล้ว"
ฝูงชนที่มุงดู ต่างคนต่างก็กล่าววาจายากหยาบคายยิ่งนัก
ภรรยาจ้าวให้คนปิดประตู แล้วสวมเครื่องนุ่งห่มให้จ้าวซีอวิ๋น ส่วนฉีเยี่ยนนั้น ได้แต่พาตัวกลับไปจัดการที่จวนโจวก่อน
เรื่องอัปยศเช่นนี้ ย่อมไม่อาจพูดกันนอกสถานที่ได้ มิเช่นนั้นจะกลัวว่าหน้าจะยังอับอายไม่พออีกหรือ
เพียงไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะยกก้อนหินทุบเท้าตัวเอง เรื่องนี้สำเร็จไปครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งหนึ่งกลับเหลว ที่เหลวก็เพราะพวกเขาไม่ได้วางแผนหลอกซูจิ่ง ที่สำเร็จก็เพราะพวกเขาหาบุตรเขยให้ตัวเองได้เสียแล้ว
ซูจิ่งและซูเฉินเดินผ่านมา ได้ยินแว่วข้างห้องถึงเรื่องที่เกิดขึ้นภายใน และเสียงร่ำไห้หมดหวังของจ้าวซีอวิ๋นที่ปกปิดไว้ไม่อยู่ ซูจิ่งหัวเราะเยาะตน ก่อนจะกลับบ้านไปกับซูเฉิน เขารู้สึกขยะแขยงยิ่งกว่ากินแมลงวัน หากมองไม่ออกว่าเป็นแผนร้ายของตระกูลจ้าว ก็คงโง่เต็มทีแล้ว ไม่เช่นนั้นเหตุใดภรรยาจ้าวจึงวิ่งมาหาเขาอย่างไม่รู่ดีร้าย ยังไม่ทันรู้อะไรก็ป้ายร้ายเขาเสียแล้ว แผนทั้งหมดนี้มุ่งเป้ามาที่เขา เพียงแต่โชคดีที่หลบมาได้ ทว่าเขาหาได้รู้ไม่ว่าที่หลบได้ ก็เพราะติดเจียงอวี้ซึ่งเป็นจุดบกพร่องนี้ น่าหวาดหวั่นนัก หญิงอย่างจ้าวซีอวิ๋น ใครได้เป็นภรรยาก็คืออัปมงคลแก่ตระกูล จิตใจต่ำช้า คานบนก็คด คานล่างก็เฉ