ฟ้ายังไม่สาง ซูเฉินและเจียงอวี้คุมตัวอ้ายขโมยไปที่ศาลาว่าการ หากมันยอมรับผิดว่าลักทรัพย์ ทางการก็จะคุมขังมันไว้ ไม่มีข่าวแพร่งพราย
ส่วนซูหว่าน ด้วยความโศกเศร้า จึงหาสุสานฮวงจุ้ยชั้นดีให้อั่งไฉ่แล้วฝังไว้ ยามนางพามันกลับมา หาได้คาดคิดว่าจะจบลงเช่นนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะผู้ใหญ่บ้านเหอผู้นี้ช่างไร้ซึ่งมนุษยธรรมนัก
เพื่อให้บรรลุจุดหมาย ช่างไม่เลือกหนทาง ทว่าสมองกลับโง่เขลายิ่ง เล่นกลปิดหูปิดตาได้ตื้นเขินเกินไป นึกว่าเอาผ้าปิดหน้าก็จะไม่มีใครจำได้แล้วรึ?
ยามเช้า ซูอวินและซูอี้ตื่นขึ้น ศีรษะหนักอึ้ง รู้สึกไม่ค่อยจะกระจ่างนัก
โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าบ้านตนถูกโจรบุก ซูอวินแทบจะระเบิดอยู่กับที่
“แล้วเงินตราที่พวกเราหามาอย่างยากลำบากเล่า? ถูกขโมยไปแล้วหรือ?”
เขาเพียรพยายาม ขนของทำซาฉีหม่าเป็นรายวัน ไม่เคยเอ่ยปากบ่นเหนื่อยสักคำ เงินทุนที่เก็บหอมรอมริบมาอย่างยากเย็น สูญหายวับไปแล้วอย่างนั้นรึ?
นี่มิใช่กำลังบีบบังคับให้เขากลายเป็นคนชั่วช้ารึ?
ซูมู่เห็นเขาตื่นตระหนกถึงเพียงนั้น ก็รีบแก้ต่างให้กระจ่าง และกำชับพวกเขาสองพี่น้องมิให้แพร่งพรายออกไป
เมื่อได้ยินว่าเงินตราไม่เป็นไร ใจของซูอวินก็วางลงในที่สุด เขาล้มตัวนอนบนเตียงห่มผ้าดังเดิม สีหน้าเหนื่อยล้าอ่อนแรง
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว พ่อ แม่ ซูหว่านไม่เป็นไรกระมัง นางมิได้สูดควันพิษเข้าไปหรือ? ฤทธิ์มันรุนแรงนัก ร่างกายไร้เรี่ยวแรงทั้งร่าง!”