ร้านไม่จำเป็นต้องใช้คนมากนัก ซูหว่านจึงไม่ได้อยู่ที่ร้านตลอดเวลา ยามว่างก็จะไปเป็นเพื่อนซูอี้ที่ร้านเล็ก ๆ เพื่อดูการตกแต่ง
นี่เป็นวันที่สิบของสงครามเย็นกับเจียงอวี้ นางถือเอาเสียว่าเป็นสงครามเย็น น่าจะนับได้
นางพึมพำในใจ อีกห้าวัน อีกห้าวันก็จะออกไปแล้ว เป็นการออกไปจริง ๆ
ซูอี้มองออกว่าน้องสาวใจลอย จึงอดถามไม่ได้:
"ทะเลาะกับเจียงอวี้หรือ?"
"ไม่มีหนิ" ซูหว่านปฏิเสธอย่างรวดเร็ว
"ถ้าไม่มี แล้วเหตุใดทั้งวันจึงใจลอยเช่นนี้?" พูดตามตรง ตอนนี้ซูอี้มีท่าทีต่อเจียงอวี้แบบเฉยเมย
ความสัมพันธ์ย่อมมี แต่เขาอยากเป็นน้องเขย ระยะทดลองงานยังไม่ผ่าน ตอนนี้เขาทำให้ซูหว่านไม่พอใจ เขาจึงหักคะแนนในใจเงียบ ๆ
"ข้าจะมีเรื่องอื่นไม่ได้หรือไง? แถมข้ากับเขามีความสัมพันธ์อันใดกัน เลยต้องทะเลาะกับเขาด้วย?"
น้ำเสียงของซูหว่านเปรี้ยว ๆ นิดหน่อย นางเองก็ไม่รู้ตัว ยิ่งปฏิเสธก็ยิ่งอึดอัด
พูดถึงเรื่องทะเลาะกัน ตั้งต้นจากนางเองเสียด้วยซ้ำ เจียงอวี้ต้องมารับเคราะห์กับอารมณ์ขุ่นมัวจากอาการตื่นนอนของนางโดยไม่รู้เรื่อง
ถ้านางไม่ชอบพูดตรง ๆ ตอนนี้อาจจะยังดีอยู่ แต่นางไม่เสียใจ ถ้าทดสอบแค่นี้ก็ผ่านไม่ได้ แล้วจะพูดถึงความรักได้อย่างไร
"ได้ เจ้าสองคนไม่มีสัมพันธ์อันใดก็ดีที่สุด"
น้ำเสียงซูอี้ค่อนข้างเบาสบาย แต่แฝงความเยาะเย้ยถากถางอยู่เล็กน้อย
...
หยางชิงชิงออกเดทหาคู่ครั้งที่สองก็จบลงด้วยความล้มเหลว นางโกรธมากจึงมาหาซูหว่านเพื่อระบาย