ด้วยเหตุนี้ ต่อให้คนที่ช่วยเขาเปลี่ยนมาเป็นนาง เขาอาจยังคงเป็นผู้ติดตามของกู้เยวี่ยดั่งเช่นในหนังสือ ส่วนนาง เพียงสมปรารถนาของตนที่เปลี่ยนชะตาของหญิงร้ายก็เท่านั้น
ยิ่งคิด ซูหว่านก็ยิ่งห่อเหี่ยว ตัวประกอบหญิงในละครไม่มีทางมีเส้นเรื่องคู่กับตัวเอก
พวกนางก็น่าเวทนา เป็นความน่าเวทนาของรักที่ไม่อาจสมหวัง
และนางก็เป็นเพียงหนึ่งในบรรดาหญิงร้ายจำนวนมากนั้น ยิ่งไร้ซึ่งความเป็นไปได้
ทว่านี่ก็เป็นเพียงความฟุ้งซ่านของนางเอง หากเจียงอวี้ได้ยินเสียงในใจนาง เกรงว่านางคงทำให้เขาทั้งขัดเคืองทั้งจนปัญญา
เขาผู้นี้หาใช่จะดีต่อนางเพราะนางช่วยชีวิตเขาไม่ นางนั้นพิเศษที่สุดในใจเขา เขาเป็นผู้มาพบเพื่อนางโดยเฉพาะ
เพียงแต่ด้วยนิสัยหยิ่งยโสเช่นนี้ ย่อมต้องหาเหตุผลมาแก้ต่างให้ตนเอง ถ้าเขารู้ว่าการอ้อมค้อมของตนทำให้หญิงที่หมายปองต้องโศกเศร้า เกรงว่าเขาคงชกตัวเองสักสองหมัด
ผู้คนเดินกลับสู่บุปผาเฮฮวงน้อย หยางชิงชิงไล่ตามมาคล้องแขนซูหว่านแล้วเขย่ามือนางอย่างตื่นเต้น พลางกระซิบเบา ๆ
"หว่านหว่าน คุณชายเจียงงามยิ่งนัก เขาเป็นคุณชายที่งามที่สุดที่ข้าเคยพบ"
ซูหว่านเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของนาง ในใจยิ่งอึดอัด
เหลือบเห็นแผ่นหลังสูงโปร่งและองอาจตรงหน้า นางรู้สึกเพียงแน่นอกและหายใจลำบาก
"คราก่อนเจ้ามิได้บอกหรอกหรือว่าพี่สองของข้าคือคุณชายที่งามที่สุดที่เจ้าเคยพบ"
ภายใต้ม่านราตรี หยางชิงชิงมิได้เห็นสีหน้าเจื่อน ๆ และความเปรี้ยวปร่าในน้ำเสียงของซูหว่าน