ผู้ที่นางเอ่ยถึงว่าชุนเหนียง มิใช่หรือคืออนุภรรยาที่ถูกประหารไป?
ด้วยเรื่องสับเปลี่ยนตัว ฮูหยินกู้จึงสั่งการจัดการนางเป็นการส่วนตัว ชายผู้นี้ไม่รู้ว่ามีความสัมพันธ์อันใดกับนาง ถึงได้มาล้างแค้นให้
บุรุษผู้นั้นกระชากกระบี่ออกจากร่างของซูอวิน เขาได้รับบาดเจ็บซ้ำ เลือดจากบาดแผลไหลไม่หยุด
“หัวหน้า พวกเราจะเอาเช่นไรต่อไป?”
มิได้ตั้งใจทำร้ายผู้บริสุทธิ์ แต่สุดท้ายก็ฆ่าคนไปแล้ว เมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้ ก็ไม่มีทางถอยหลัง ทั้งยังไม่อยากพาพี่น้องของตนมารับเคราะห์
“ลากคนขึ้นรถม้า ไปก่อน!”
กู้เยวี่ยถูกยัดผ้าผืนหนึ่งเข้าปาก ในที่สุดก็ปิดปากนางได้ ทำให้นางไม่มีทางพูดออกมา สุดท้ายก็ถูกโยนเข้าไปในรถม้า
ซูอวินพิงกำแพงนั่งลง สภาพร่อแร่ไร้เรี่ยวแรง ทำได้เพียงมองดูกู้เยวี่ยถูกพาตัวไป
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า กู้เยวี่ยจะทำเช่นนี้ ลงมือผลักเขาเข้าหาคมหอกด้วยมือตน
เขาย่อมรับคมมีดแทนนางได้ เขาสมัครใจปกป้องนาง แต่ว่า…
การกระทำของกู้เยวี่ยเช่นนี้ ช่างเห็นแก่ตัวเกินไป ทำให้ซูอวินยากจะรับได้ การสมัครใจกับการถูกบังคับ ย่อมเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
ยามนี้ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและสิ้นหนทาง เลือดจากบาดแผลไหลไม่หยุด เกรงว่าเขาคงต้องสิ้นชีพอยู่ที่ตรอกนี้แล้ว
“ไอ้หนู ข้าไม่ได้ตั้งใจทำร้ายผู้ไม่เกี่ยวข้อง เป็นเจ้าต่างหากที่เข้ามาหาความตายเอง บนเส้นทางสู่ปรโลก เจ้าอย่าได้มาโทษข้าเลย จะโทษก็โทษน้องสาวบุญธรรมของเจ้าที่เห็นแก่ตัว เห็นแก่ตน คล้ายคลึงกับบิดามารดานางไม่มีผิด”
บุรุษหัวหน้าทิ้งท้ายประโยคหนึ่ง ก่อนขึ้นรถม้าแล้วควบหายลับไป