ซูเฉินแจ้งการตัดสินใจของบิดามารดาให้นางทราบ โดยเตรียมทำงานจนสิ้นเดือนนี้จึงกลับมา เช่นนี้จึงจะมีความรับผิดชอบมากกว่า
การเลือกที่เปี่ยมด้วยพลังบวกเช่นนี้ ซูหว่านย่อมไม่ตั้งข้อกังขาใด ๆ อยู่แล้ว เหตุการณ์เหมืองพังทลายยังมาไม่ถึง ต่อให้ช้าไปสักสิบวันหรือมากกว่า ก็คงไม่มีอะไร
อีกทั้งตัวเขาก็กลับมาแล้ว นางจะกล่าวอะไรได้อีกเล่า?
ซูเฉินเดินทางไปทั้งวัน ยามกลางวันก็รับประทานอาหารเพียงไม่กี่คำในเหมือง บัดนี้เมื่อชินกับรสมือที่บ้านแล้ว อาหารข้างนอกจึงรับประทานไม่ลงอีก
ซูหว่านเหลือเนื้อชิ้นใหญ่ไว้ให้หนึ่งชาม ซูเฉินลวกลวกราวฮุบเข้าไปทั้งชาม สำเร็จความหิวอย่างพึงพอใจนัก
“หว่านหว่าน เตรียมซาฉีหม่าให้ข้าพรุ่งนี้ไปขายแล้วหรือไม่?”
ซูเฉินยังห่วงใยภาระที่ซูหว่านมอบหมายไว้
“พี่สาม วันนี้ท่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พรุ่งนี้พักสักวันแล้วค่อยไปเถิด ให้พี่สี่กับคนอื่น ๆ ไปก็พอแล้ว”
“ข้าไม่เหนื่อย อยู่บ้านเฉย ๆ โดยไม่ทำอะไร ข้าเองก็ไม่รู้จะทำอะไรดี!”
เขาเป็นคนนิสัยเรียบง่าย ซื่อตรง มีแววความเป็นชายฉกรรจ์เล็กน้อย อาจเป็นเพราะร่ำเรียนวิชายุทธ์ กระทำการเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่กลัวลำบาก ไม่กลัวเหน็ดเหนื่อย ช่างเป็นผู้กล้าหาญชาญชัยแท้
“ไม่ว่ากระไร ร่างกายก็ย่อมมาก่อน ได้พักผ่อนเพียงพอจึงจะมีเรี่ยวแรงทำงานให้ดีขึ้น”
ไม่ว่าเขาจะกล่าวสิ่งใด อย่างไรเสียพรุ่งนี้ก็ต้องให้พักอยู่ที่บ้านหนึ่งวันก่อนค่อยว่ากัน
หมู่บ้านละแวกใกล้เคียง วิ่งส่งของได้ไม่กี่วันก็หมด เร็วหรือช้าจึงไม่สำคัญ
ซูเฉินไม่อาจขัดนางได้ จึงได้แต่ทำตามคำของนาง พรุ่งนี้พักผ่อนอยู่บ้าน