หลังจากส่งซุนเป่ยโต่วไปแล้ว ครอบครัวจึงกลับมานั่งในเรือนและหารือเรื่องของตนเอง
ซูหว่านนำของที่ซื้อมาให้ทุกคนออกมาแจกจ่าย
ดอกไม้มุกและเครื่องสำอางสำหรับแก้มก็แบ่งให้อาและหยางชิงชิงคนละส่วน
หยิบเสื้อผ้าของซูมู่และของพี่สองให้พวกเขา ดูว่าชอบหรือไม่
ซูมู่เปิดห่อผ้า มองดูเสื้อคลุมสีขาวสองชุดที่พับไว้เรียบร้อยด้านใน แล้วมองซูหว่านด้วยความสงสัย
"หว่านเอ๋อร์ เหตุใดของข้าจึงเป็นเสื้อสำเร็จ"
"ก็เห็นที่ตลาดนั่นแหละ รู้สึกว่าเหมาะกับพี่สองยิ่งนัก จึงซื้อเสียเลย บัดนี้เหมาะเจาะพอดี พี่สองจะออกเดินทางไปเยือนแดนไกล ติดตามท่านซุน จำต้องมีเครื่องแต่งกายที่สมฐานะสักสองชุด ข้าถือว่าคราวนี้ซื้อได้ถูกต้อง พี่สองสวมสีขาวงามนัก เป็นบุรุษที่สวมสีขาวงดงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเห็น"
คำอธิบายและคำหวานที่ซูหว่านร่ายยาว กลับทำให้คิ้วของซูมู่ขมวดแน่นขึ้นกว่าเดิม
เขามองซูหว่านด้วยสีหน้าซับซ้อน ใจรู้สึกละอาย
อันที่จริง ซูหว่านกลับมานานแล้ว แต่เวลาที่เขาอยู่กับนางนั้นน้อยนับ ท่ามกลางพี่น้องทั้งหมดก็นับว่าน้อยที่สุด ทั้งยังไม่เคยทำสิ่งใดให้นาง แต่นางกลับดีต่อเขาถึงเพียงนี้ ไม่ว่าจะคิดสิ่งใดก็ไม่ลืมพี่ชายอย่างเขา
เช่นนี้จะให้เขาทำเยี่ยงไรดี ภาระในใจกลับหนักอึ้งกว่าเดิม
"เป็นอันใดไป พี่สองไม่ชอบหรือ" ซูหว่านเห็นสีหน้าลังเลของเขา รอยยิ้มของตนก็ค่อยๆ หุบลง
เดิมทีคนอื่นๆ ในบ้านต่างดูของของตนอย่างเบิกบาน พอได้ยินคำนี้ก็พากันหันมามองซูมู่เป็นตาเดียว