ในเช้าวันเกิดของฮูหยินปั๋ว เจียงอวี้ก็นำของขวัญมาส่งจนได้
เป็นสิ่งของชิ้นใหญ่มาก เจียงอวี้ต้องหาคนมาช่วยถึงสี่คนจึงจะขนเข้ามาได้
ด้านบนคลุมด้วยผ้าสีแดง ครั้นเปิดออก ก็เห็นเป็นฉากกั้นสี่ฤดูกาลที่งดงามหาที่ติมิได้
บนฉากจำลองภาพของแต่ละฤดูกาล ทิวทัศน์ที่เป็นตัวแทนของแต่ละช่วงเวลาล้วนแต้มแต่งประหนึ่งมีชีวิต
'ช่างเป็นฉากที่งดงามยิ่งนัก!'
ซูมู่เห็นของสิ่งนั้น ก็อดเอ่ยปากชมไม่ได้ พลางยื่นมือออกไปสัมผัส
เมื่อเข้าใกล้ ยังได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จาง ๆ สบายจมูก
'นี่ทำจากไม้หอมหวงฮวาหลี การปักที่ใช้นั้นเป็นงานปักสองด้านที่หาชมได้ยากยิ่ง ไม่เหมือนฉากธรรมดาทั่วไปที่ใช้การย้อมสี เมื่อเทียบกับงานปักสองด้านแล้ว ย่อมมิอาจนับเป็นสิ่งใดได้ ฉากสี่ฤดูกาลนี้ สิ่งล้ำค่าที่สุดคือวัสดุไม้หอมหวงฮวาหลีที่หายาก และงานปักสองด้านที่งดงามประณีต'
เจียงอวี้แนะนำความวิเศษของฉากนี้ เมื่อเขาบอกเล่าแล้ว ยิ่งให้รู้สึกว่าสิ่งของชิ้นนี้เปล่งประกายความสง่างามไปทั้งตัว
'หากท่านป้าชอบ ข้าจะให้คนยกมาอีกหนึ่งฉาก'
'เช่นนั้นมิได้ ล้ำค่าเกินไป' ซูมู่รีบปฏิเสธ นางเพียงกล่าวชมตามที่เห็น มิได้จริงจัง
ซูหว่านเองก็รู้สึกว่า สิ่งของเช่นนี้ต้องมีราคาแพงยิ่งนัก ต่อให้รวมทรัพย์สินทั้งหมดที่มีตอนนี้ก็อาจไม่พอ
'นี่คงมีราคาไม่ต่ำกว่าหมื่นตำลึงกระมัง? ข้าให้ท่านช่วยหาของกำนัลที่เหมาะ แต่ท่านกลับอยากให้ข้าสิ้นเนื้อประดาตัวมาชดใช้'
ว่าตามจริง แม้นางอยากทำความรู้จักกับฮูหยินปั๋ว แต่ก็ไม่ถึงขนาดทุ่มเทถึงเพียงนี้ ยอมสูญไปมากมาย