ม้าลากรถ ไม่จำเป็นต้องใช้ในสนามรบ แค่คุณสมบัติสองข้อแรกผ่านก็พอ ไม่จำเป็นต้องดุดันจนควบคุมยาก
ยามปกติ ม้าต้องคลุกคลีกับผู้คนอยู่เสมอ อุปนิสัยจึงต้องอ่อนโยนเป็นหลัก
โดยเฉพาะหว่านหว่าน นางตัวเล็กเพียงนี้ หากเผลอไปทำให้ม้าไม่พอใจจนบาดเจ็บขึ้นมา จะทำอย่างไร
ใบหน้าของซูหว่านถูกปกคลุมด้วยผ้าโปร่งบาง มองไม่เห็นสีหน้า แต่นางไม่คาดคิดเลยว่าพี่สามในตอนนี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่
นางก็ช่วยอะไรไม่ได้ ไม่มีความรู้จึงทำได้เพียงยืนมองอยู่ข้าง ๆ
ซูเฉินเลือกม้าสองตัวอย่างรวดเร็ว จึงถามราคากับพ่อค้าม้า
"เอาสองตัวนี้แหละ เท่าไร"
"ท่านพี่สายตาดียิ่งนัก เป็นเซียนแท้ สองตัวที่กำยำและว่านอนสอนง่ายที่สุดให้ท่านมองออกหมด ห้าสิบตำลึงก็เอาไปเถิด ล้วนเป็นม้าที่เลี้ยงด้วยธัญพืชเองทั้งนั้น ใช้ลากรถหรือวิ่งล้วนยอดเยี่ยม"
พ่อค้าม้าทำมือเป็นรูปห้า พูดตามตรง ม้าตัวนี้ราคาสูงไปเล็กน้อย แต่ซูเฉินก็พอใจยิ่งนัก
"ลดลงอีกหน่อยมิได้หรือ" ซูเฉินลองต่อรอง
"ท่านพี่ ไม่ต่อราคาหรอก ท่านเป็นเซียน ย่อมรู้ดีว่าม้าของข้าดี สมราคานี้"
เขาก็มั่นใจเต็มที่ จึงกล้าเรียกราคาสูงเช่นนี้
ซูเฉินจนปัญญา ได้แต่หันไปมองซูหว่าน ดูความเห็นของนาง
ซูหว่านพยักหน้าเล็กน้อย หยิบธนบัตรห้าสิบตำลึงออกมาให้เขา
อีกครู่ยังต้องใช้เงินไปจ้างประกอบเกวียนสองคัน ใช้บรรทุกของโดยเฉพาะ ไม่จำเป็นต้องใช้เกี้ยว
เกรงว่าหากสภาพอากาศไม่ดี ก็ปูผ้าน้ำมันอีกหลายชั้นกันน้ำไว้ก็พอ