"เจ้ากำลังยิ้มงี่เง่าอะไรอยู่คนเดียว?" ซูอวินเห็นนางยิ้มอยู่คนเดียว
"เปล่า เพียงแต่คิดถึงตอนที่เจียงอวี้ติดไฟ ท่านพี่สี่ยังจำได้หรือไม่? ตอนที่เราทำซาฉีหม่า เขายัดเตาจนเต็ม เป็นคนซื่อจริง ๆ"
ซูหว่านราวกับถูกจุดตลก ขำไม่หยุด ส่วนซูอวินกลับไม่เห็นว่าตลกตรงไหน
เขาจึงเบะปาก แท้จริงแล้วเขาอยากจะบ่น แต่เจียงอวี้มันก็เป็นคนที่รักเพื่อนพ้องมาก การนินทาลับหลังดูไม่ค่อยมีน้ำใจนัก
"ก็เจ้าเท่านั้นที่เห็นว่ามันสนุก เพิ่งไปได้ไม่นาน จิตใจก็อยู่นิ่งไม่ได้เสียแล้ว~"
คำพูดนี้ของเขาเต็มไปด้วยการแขวะ
"ท่านพี่สี่ ท่านพูดอะไรน่ะ?" ซูหว่านรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีอย่างไม่มีที่มา
"ข้าพูดอะไร เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร? เอาล่ะ นกมีคู่ ดอกไม้มีคู่ ก็มิใช่เรื่องใหญ่" ซูอวินยักไหล่ พูดอย่างไม่ยี่หระ
แม้ในใจจะรู้สึกหน่วงใจอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยเจียงอวี้ก็ดูเป็นคนที่ไว้ใจได้ ยังดีกว่าวันหน้าต้องรับเขยที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า
"ใครบอกว่าข้าจะแต่งกับเขา ตอนนี้ข้าอายุเท่าไหร่ จะรีบร้อนไปไย ข้ายังอยู่บ้านไม่ทันเบื่อเลย"
ซูหว่านยังไม่เข้าใจใจตัวเอง ตอนนี้นางมีใจให้เจียงอวี้จริง ๆ แต่เขาเป็นพระรอง เป็นตัวละครหลัก ถ้านางไปปรารถนาเขา จะทำให้เรื่องราวหลักพังทลายหรือไม่?
"ถ้าเจ้าไม่อยากแต่งงาน ก็อยู่ที่บ้านไปตลอดชีวิต ตอนนี้ทำให้เจ้าลำบากไปบ้าง แต่ภายหน้าเหล่าพี่น้องจะเลี้ยงเจ้าเอง จะหาลูกเขยเข้าบ้านให้ ดูสิใครจะกล้ารังแกเจ้า!"