“ข้ามิใช่เทพเซียน ข้าเป็นเพียงระบบจำลองสถานการณ์ สามารถจำลองอนาคตให้เจ้าบ้านได้
เจ้าบ้านเรียกข้าว่าระบบก็พอ
ไม่จำต้องเอ่ยปากเรียกข้า เพียงใช้จิตสื่อ ก็สนทนากันได้”
เสียงของระบบดังขึ้นในห้วงความคิดของตั๋งโต๊ะอีกครั้ง
แต่ถึงระบบจะอธิบายแล้ว ตั๋งโต๊ะก็ยังไม่เข้าใจนักว่าระบบนี้คืออะไรกันแน่
ทว่าเรื่องความสามารถของระบบ เขาก็พอรู้คร่าว ๆ แล้ว
“นี่มัน......ฮ่า ๆ ๆ สวรรค์ช่วยข้า สวรรค์ช่วยข้าแล้ว!!!”
“เทพเซียนนั่น... ระบบ ข้าจะเห็นอนาคตได้อย่างไร?”
ได้ฟังวาจาของระบบ ตั๋งโต๊ะอดกลั้นหัวเราะร่วนไว้ไม่อยู่ จากนั้นจึงถามระบบอย่างระมัดระวัง
“เจ้าบ้านสามารถใช้ระบบนี้ จำลองอนาคตได้
การจำลองจะแจ้งเหตุการณ์ในอนาคตแก่เจ้าบ้านด้วยตัวอักษร
ณ จุดสำคัญบางจุด เจ้าบ้านสามารถเลือกได้
ทุกวัน เจ้าบ้านจะได้รับโอกาสจำลองหนึ่งครั้ง
การจำลองต้องใช้ค่าชื่อเสียง
ค่าชื่อเสียงหนึ่งหน่วย จำลองอนาคตได้หนึ่งวัน
เจ้าบ้านสามารถทุ่มค่าชื่อเสียงเพื่อจำลองล่วงหน้า
เมื่อค่าชื่อเสียงที่ทุ่มไปใช้หมด การจำลองจะหยุดอัตโนมัติ ไม่สามารถเพิ่มค่าชื่อเสียงทีหลังได้
แต่หากตัวละครในการจำลองตายระหว่างทาง ค่าชื่อเสียงส่วนที่เหลือจะไม่คืน
นั่นคือ หากเจ้าบ้านทุ่มค่าชื่อเสียง 100 หน่วย ก็จะจำลองได้ 100 วัน หากตัวละครในจำลองตายในวันที่สิบ ก็จะหักค่าชื่อเสียง 100 หน่วยเช่นกัน
หรือจะเลือกใช้ต่อเนื่องก็ได้ หมายความว่าเมื่อเริ่มจำลอง ค่าชื่อเสียงจะถูกใช้ไปเรื่อย ๆ
ก่อนค่าชื่อเสียงหมด ไม่สามารถหยุดได้
เมื่อตัวละครในจำลองตาย การจำลองจะสิ้นสุด ค่าชื่อเสียงคิดตามจำนวนที่ใช้จริง
ค่าชื่อเสียงหาได้จากการขยายอำนาจ รวบรวมจิตใจราษฎร และอื่น ๆ
หมายเหตุ: การยึดครองเมืองครั้งแรกจะให้ค่าชื่อเสียงจำนวนมาก
นอกจากนี้ ขุนนางและแม่ทัพระดับชื่อดังใต้บังคับของเจ้าบ้าน แต่ละวันก็มอบค่าชื่อเสียงให้เจ้าบ้านได้ตามสมควร
หมายเหตุ: เมื่อเจ้าบ้านดึงขุนนางและแม่ทัพชื่อดังมาใต้บังคับ ครั้งแรกจะได้รับค่าชื่อเสียงจำนวนมาก และมีโอกาสได้รับพรสวรรค์
หมายเหตุ: ต้องให้ขุนนางและแม่ทัพชื่อดังยอมรับเจ้าบ้านในระดับหนึ่ง จึงจะได้รับค่าชื่อเสียง
หมายเหตุ: ผู้มีความรู้ความสามารถแบ่งเป็นห้าระดับ ได้แก่ ไร้เทียมทาน, ยอดเยี่ยม, ระดับหนึ่ง, ระดับสอง, ระดับสาม
ผู้มีความรู้ความสามารถที่เจ้าบ้านมีอยู่ในขณะนี้:
ระดับหนึ่ง: ลิยู, ฮัวหยง (แต่ละคนให้ 5 หน่วยต่อวัน)
ระดับสอง: ลิฉุย, กัวซื่อ, เตียเจ, ฝานโฉว, ลิซก (แต่ละคนให้ 1 หน่วยต่อวัน)
ระดับสาม: งิวพก, เฮาเต๋ง, ลิหมง, อองฮวง, ตังอวด และอื่น ๆ 45 คน (แต่ละคนให้ค่าชื่อเสียง 1 หน่วยต่อเดือน คิดรวมวันสุดท้ายของเดือน)
เขตอิทธิพล: ทั่วแคว้นเลียงจิ๋ว ตั้งแต่ด่านตงกวนไปถึงเขตเตียงอัน (ปัจจุบันให้ค่าชื่อเสียงวันละ 50 หน่วย ขึ้นอยู่กับจิตใจราษฎร)
ขณะนี้เจ้าบ้านมีจำนวนครั้งจำลอง: 1
ขณะนี้เจ้าบ้านมีค่าชื่อเสียงเริ่มต้น: 1000
รายได้ค่าชื่อเสียงต่อวันขณะนี้: 65 หน่วย
หลังจำลองสิ้นสุด เจ้าบ้านจะเลือกได้หนึ่งอย่างจากตัวเลือก: ความทรงจำละเอียด, พละกำลัง, ทรัพย์สิน”
ระบบแนะนำความสามารถของตนให้ตั๋งโต๊ะอย่างรวดเร็ว
“เช่นนั้น... ขอทุ่มค่าชื่อเสียงสัก 300 หน่วย ข้าจะดูสักปีว่าอนาคตเป็นเช่นไร”
ฟังคำอธิบายของระบบจบ ตั๋งโต๊ะเข้าใจความสามารถของระบบถ่องแท้แล้ว จึงเอ่ยกับระบบทันที
[ทุ่มค่าชื่อเสียงสำเร็จ เหลือค่าชื่อเสียง 700 หน่วย
ติ๊ง เริ่มการจำลองธรรมดา]
[วันที่ยี่สิบสาม เดือนแปด: วันแรก ท่านนำกองทัพใหญ่เผชิญหน้ากับกองทัพของเต๊งหงวนนอกเมือง]
[“ตั๋งโต๊ะไอ้ชั่วช้า เอ็งไร้ผลงานแม้แต่น้อย ยังกล้าบังอาจพูดถึงการถอดตั้งโอรสสวรรค์ หวังทำราชสำนักปั่นป่วน?”
หน้ากองทัพทั้งสองฝ่าย เต๊งหงวนด่าทอท่านอย่างเกรี้ยวกราด]
[เมื่อได้ยินคำของเต๊งหงวน ท่านเตรียมจะด่าตอบสักยก
แต่คาดไม่ถึงว่าฝั่งเต๊งหงวนไม่พูดถึงยุทธ์เลย
ยังไม่ทันที่ท่านจะเอ่ยปาก ลิโป้ข้างกายเขาก็คว้าง้าวฟางเทียนออกวิ่งเข้าหาท่านแล้ว]
[“ใต้เท้าหนีเร็ว”
โชคดีที่ข้างกายท่านมีรองแม่ทัพผู้ภักดีอยู่ไม่กี่นาย พอเห็นลิโป้บุกมา ก็รีบเข้าขัดขวาง]
[ผลคือเพียงชั่วอึดใจ ลิโป้ก็สังหารรองแม่ทัพของท่านไปสามนายกลางสนามรบ
เมื่อเห็นเช่นนั้น ท่านไม่ลังเลเลย
ปากก็ด่าเต๊งหงวนว่าเจ้าเล่ห์ มือก็พาทหารองครักษ์หนีอย่างรวดเร็ว เพราะท่านหลบหนี ขวัญกำลังใจในทัพจึงแตกกระเจิง
ลิโป้นำกองทัพใหญ่ของเต๊งหงวนไล่สังหารท่าน จนถอยหนีไปกว่า 30 ลี้ ท่านจึงรวบรวมกำลังที่แตกพ่ายได้]
[“ไอ้โง่ พวกขี้แพ้ คนตั้งมากมายสู้ลิโป้คนเดียวไม่ได้หรือ? ข้าเลี้ยงพวกเอ็งไว้ทำไม?”
ตกค่ำ ท่านเกรี้ยวกราดใส่ลูกน้อง
“เฮ้อ หากข้าได้แม่ทัพเก่งกาจอย่างลิโป้ เหตุใดต้องกังวลว่าแผ่นดินจะไม่สงบ?”
หลังจากด่านายทหารไปยกใหญ่ ท่านก็อดถอนใจไม่ได้]
[“ใต้เท้าอย่าได้กังวล ข้ากับลิโป้เป็นชาวบ้านเดียวกัน ลิโป้คนนี้มีแต่พละกำลังไร้ปัญญา เห็นแก่ผลประโยชน์ลืมคุณธรรม
ข้าขอใช้ลิ้นสามนิ้วของข้า เกลี้ยกล่อมให้เขายอมสวามิภักดิ์ เพียงแต่...”
ในเวลานั้น ลิซกผู้เป็นจงหลางเจียงใต้บังคับของได้ท่านเอ่ยขึ้น]
[“เพียงแต่...อะไร?”
ได้ยินคำของลิซก ท่านดีใจใหญ่ รีบถาม]
[“ใต้เท้า ของรักของแม่ทัพ หนึ่งคืออาวุธ สองคือม้า สามคือเกราะ
ตอนนี้ข้ามองว่าอาวุธและเครื่องสวมใส่ของลิโป้ล้วนเป็นของชั้นยอด เว้นแต่พาหนะที่ยังไม่น่าพอใจ
ได้ยินว่าใต้เท้ามีม้าชื่อดังตัวหนึ่ง ชื่อเซ็กเธาว์ วิ่งได้วันละพันลี้
หากใช้ม้านี้เป็นของกำนัล แล้วมอบทองเงินเพิ่ม ข้าต้องเกลี้ยกล่อมเขามาได้แน่”
ลิซกบอกข้อเรียกร้องของตนแก่ท่าน]
..........
“ติ๊ง เชิญเลือก
ตัวเลือกที่หนึ่ง: มอบม้าเซ็กเธาว์และทองเงินให้ลิซก
ตัวเลือกที่สอง: เสียดายม้าเซ็กเธาว์ ปฏิเสธข้อเรียกร้องของลิซก
โปรดเลือกภายในหนึ่งนาที มิฉะนั้นระบบจะสุ่มเลือกให้”
ในตอนนั้น ภาพจำลองหยุดลง ตัวเลือกผุดขึ้นตรงหน้าตั๋งโต๊ะ
“เลือกหนึ่ง”
เห็นตัวเลือกนี้ ตั๋งโต๊ะไม่ลังเลเลย
แค่จำลอง ไม่ใช่เรื่องจริง
ยิ่งไปกว่านั้น ถึงเป็นเรื่องจริง ม้าแค่ตัวเดียวแลกกับแม่ทัพอย่างลิโป้ มันคุ้มค่ายิ่งนัก
..........
[เลือกแล้ว จำลองต่อไป:]
[“หากได้ลิโป้มาช่วย ม้าเซ็กเธาว์จะนับประสาอะไร? เอาไปเถิด”
ฟังคำลิซกจบ ท่านก็ยกม้าเซ็กเธาว์พร้อมทองคำพันตำลึงกับไข่มุกอีกหลายสิบเม็ดให้ลิซกทันที
ลิซกนำของกำนัลไปยังค่ายของลิโป้]
[วันที่สอง
“ใต้เท้า เรื่องใหญ่ เรื่องใหญ่”
ยามเช้า ลิซกรีบรุดมารายงานข่าวดีแต่เช้าตรู่
“หรือว่าลิโป้ตอบตกลงสวามิภักดิ์ข้าแล้ว?”
เมื่อพบลิซก ท่านรีบถาม
“ไม่ใช่แค่นั้น ยิ่งกว่านั้นอีกมาก
เฟิ่งเซียนสังหารเต๊งหงวนแล้ว บัดนี้กำลังนำศีรษะของเต๊งหงวนมายังกองทัพ”
ลิซกอธิบาย
“อะไรนะ? ง่ายดายถึงเพียงนี้!”
ท่านได้ยินคำของลิซกแล้ว อดรู้สึกไม่น่าเชื่อไม่ได้]
[ครู่ต่อมา
ลิโป้นำศีรษะของเต๊งหงวนมาให้ท่านจริง ๆ]