ฉางเจวี๋ยเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่บ้าง
แม้เสิ่นเหมยในตอนนี้จะเปลี่ยนไปมาก จนแทบไม่เหมือนคนเดิม แต่คนที่เคยถูกงูกัด ย่อมกลัวเชือกแม้เพียงสิบปี ต้องสอนเธอที่โรงเรียนก็ต้องอยู่ด้วยกันบ่อยๆ ถ้าสอนไม่ได้ หรือด้วยเหตุผลอื่น แล้วเสิ่นเหมยกลับไปเป็นคนเดิมอีกจะทำยังไง?
เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเสิ่นเหมยมากเกินไปจริงๆ แค่หวังว่าร่างกายจะดีขึ้น แล้วมีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงขี้เกียจดังขึ้น: “ฉางเจวี๋ยไม่ถนัดเรื่องนี้ ถ้าอยากเรียน ก็หาอู๋จิ้วได้”
เสิ่นเหมยชะงักไป หันไปก็เห็นหูเหยี่ยนที่ลืมตาขึ้นมาแล้ว
เขากำลังจ้องเธออยู่ ดวงตาสีเทามีแววซับซ้อน
“ตื่นแล้วเหรอ ดีขึ้นบ้างไหม?” เสิ่นเหยียนถือโอกาสถามไถ่ตามมารยาท ในพล็อตเรื่อง หลังจากผู้ชายได้รับการปลอบประโลมด้วยพลังจิตจากผู้หญิง จะรู้สึกสบายตัวมาก เหมือนสิ่งสกปรกในร่างกายถูกชำระล้างออกไปหมดแล้ว ไหมม้วนมีผลแบบนี้ ก็น่าจะใกล้เคียงกัน หูเหยี่ยนคงไม่เป็นไรแล้ว
“ไหมม้วนนั่น แกไปเอามาจากไหน?” หูเหยี่ยนค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง
ผ้าห่มหลุดจากอกเขา เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ลื่นไหล ท้องแปดล่อน ริ้วเส้นโลหิตใต้ผิวหนังสวยงาม ผมยาวสีแดงเข้มทาบอยู่บนอก ปกปิดทัศนียภาพงดงามไว้ครึ่งหนึ่ง ภาพแบบนี้ขนาดแค่เห็นก็เลือดกำเดาไหลแล้ว
เสิ่นเหมยไม่มีความอดทนขนาดนั้น รีบหันหน้าหนี แล้วพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ: “ฉันปลูกเองไง”
“แกปลูก?” หูเหยี่ยนหยุดไป ดวงตาเป็นประกายวาบทันที
เขาพิงหัวเตียง มองเสิ่นเหมย แล้วพูดต่อ: “แกรู้ไหมว่าไหมม้วนที่แกปลูก ไม่มีไวรัสปนอยู่?”