ยังไงก็ตาม เสิ่นเหมยออกจากย่านหรู ตามที่อยู่ที่หมิงจิ้งให้ไว้ ไปยังที่พักของเขา
เขตสอง บ้านเลขที่ 66
สภาพแวดล้อมในย่านพักอาศัยสบายๆ ก็ดี ยกเว้นบ้านจะเล็กไปหน่อย
เสิ่นเหมยเดินมาถึงหน้าประตู เช็คเลขที่บ้านให้แน่ใจ กำลังจะเคาะประตู ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงแปลกหน้าดังขึ้นจากด้านหลัง ปนด้วยความสงสัยและความเกลียดชังเล็กน้อย: "คุณเป็นใคร? มาทำอะไรที่หน้าบ้านหมอหมิง?"
เสิ่นเหมยชะงัก หันไปมอง เห็นผู้หญิงหน้าตาสะอาดตาคนหนึ่ง ถือกล่องข้าวอยู่
เธอดูอ่อนโยน แม้จะไม่สวยเท่าหนิงเสวี่ย แต่ก็มีเสน่ห์แบบหญิงงามบ้านๆ ไปอีกแบบ
เห็นเสิ่นเหมยไม่พูด แค่จ้องมองตัวเอง หลิงอันอันเดินเข้ามา ขมวดคิ้วมองเธอ: "ฉันเป็นแฟนหมอหมิง มีอะไรก็บอกฉันได้"
เสิ่นเหมย: "???"
เธอเม้มปาก ตีตราหมิงจิ้งในใจว่าเป็นคนเจ้าชู้
กินของในจาน มองของในหม้อ เล่นตัวไปมาแบบนี้ เขาทำได้เก่งจริงๆ
เสิ่นเหมยทำสีหน้าเฉยเมย ยิ้มอย่างใจดี พูดเบาๆ: "สวัสดี สามีมนุษย์สัตว์ของฉันเป็นคนไข้ของหมอหมิง วันนี้ฉันมาคุยเรื่องแผนการรักษาต่อไป"
ฟังเธอพูดแบบนั้น หลิงอันอันก็โล่งใจ แต่ความเกลียดชังในแววตาก็ยังไม่หาย
ในโลกมนุษย์สัตว์ไม่มีคำว่าศีลธรรม ใครชอบก็จีบ แล้วก็แต่งงาน ตอนนี้หมิงจิ้งก็ยังไม่แต่งงาน ผู้หญิงที่ชอบเขามีมากมาย จะทำยังไงถ้าอีกฝ่ายอ้างเหตุผลเรื่องรักษาสามีเพื่อเข้าใกล้หมิงจิ้ง?
คิดได้แบบนั้น หลิงอันอันก็ยิ้มตอบ: "งั้นคุณกลับไปก่อนเถอะ หมอหมิงทำงานที่โรงพยาบาลเป็นหลัก คุณเป็นผู้หญิง เดินทางมาโตๆ ถึงบ้านเขา ถ้ามีคนเห็น ก็คงอธิบายกันยากใช่ไหม?"