“จวิน...จวินเสวียน?” เสิ่นเหมยเอ่ยเรียกอย่างลองเชิง
เสียงเพิ่งจะขาดหาย จวินเสวียนก็พลันกลายร่างเป็นสัตว์ แล้วพุ่งเข้าใส่เธอ!
เธอทันได้แม้แต่จะร้องอุทานก็ไม่ทัน ทั้งตัวถูกแรงมหาศาลกดทับไว้กับบานประตู ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นใส่ซอกคอของเธอ ฉับพลันกระชั้นจนสุดขีด ตามด้วยลิ้นหยาบกร้านร้อนผ่าวที่ตวัดเลียขึ้นมาบนแก้มของเธออย่างแรง
“จวิน...จวินเสวียน? นายเป็นอะไรน่ะ?” เสิ่นเหมยคร่ำครวญ ยื่นมือดันไปสองที ก็ขยับไม่ได้เลย
หลังกลายร่างเป็นสัตว์ ขนาดตัวของจวินเสวียนใหญ่ขึ้นหลายเท่า แถมในห้องยังมีเรือผจญภัยลำนั้นวางอยู่ด้วย แทบจะไม่มีที่ให้เหยียบ
คิดได้แบบนั้น เสิ่นเหมยรีบเก็บเรือเข้าไปทันที
จวินเสวียนพลันกัดต้นคอเธอเบาๆ แรงพอประมาณ คาบเธอเดินช้าๆ ไปที่เตียง แล้วสลัดเธอขึ้นไป
จากนั้น ลิ้นหยาบกร้านก็แนบเข้ามาอีกครั้ง จากแก้มไปถึงซอกคอ ไล่ลงไปถึงหัวไหล่
ปลายจมูกชื้นเย็นสูดดมเบาๆ แล้วตกลงมาที่โคนนิ้วซึ่งมีกลิ่นฉุนที่สุด หมาป่ายักษ์ส่งเสียงหอนงึมงำกระสับกระส่ายอยู่ในลำคอ หูแนบชิดกับท้ายทอย แต่หางสีเงินฟูฟ่องกลับสะบัดถี่ๆ เป็นจังหวะเล็กๆ ความถี่สูง
แทบทุกจุดที่ถูกกลิ่นอายเย็นชื้นและคาวจางๆ นั้นแตะต้อง เขาไม่ปล่อยผ่านเลยสักจุด ก่ายกลิ่นของตัวเองทับลงไปให้หมด
ขนาดตัวต่างกันเกินไป เสิ่นเหมยทั้งตัวถูกเลียจนเอนไปเอนมา เสียงเปลี่ยนไปเลย:“เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน! จวินเสวียน! นายเป็นหมาหรือไง! ชอบเลียคนขนาดนี้!”
หมาป่ายักษ์ทำเป็นไม่ได้ยิน มาถึงเอวของเธอ แล้วสูดกลิ่นหนักๆ อีกหนึ่งที