[สัญญาขายสิ่งมีชีวิตมาร]
สิ่งมีชีวิตมารบกระดับ S ฉางเจวี๋ย เผ่ามรกตพิษ ระดับพลังสาม ราคา: 1,000 เฟเดอรัล
……
“หึ สิ่งมีชีวิตมารระดับ S ที่เคยสง่างาม แต่ตอนนี้กลับต้องมาวางขายบนแผงลอย แถมราคาถูกซะเหลือเกิน”
“เสิ่นเหมยขึ้นชื่อว่าไม่ดีต่อผู้ชาย สงสารพวกผู้ชายพวกนี้จัง”
“ว่าแต่ สิ่งมีชีวิตมารเผ่าพิษนี่หน้าตาดีจริงนะ ซื้อกลับไปอุ่นเตียงก็ไม่เลวนี่…”
“หึ เข้ายุคมหาสมุทรแล้ว หน้าตาดีจะมีประโยชน์อะไร ดูสิ พลังเขาลดลงเหลือแค่สามขั้น ถ้ายังกินผลึกสิ่งมีชีวิตมารอีกไม่ได้ ก็ต้องลดลงอีก ถึงตอนนั้นก็ไร้ค่าแน่ แล้วอีกอย่าง สิ่งมีชีวิตมารบกระดับ S อยากวิวัฒนาการเป็นร่างมหาสมุทร ต้องทุ่มทรัพยากรไปเท่าไหร่ ใครเลี้ยงไหว?”
“……”
เสิ่นเหมยลืมตาก็ได้ยินเสียงพวกนี้
เธอมองกวาดไปรอบตัวอย่างไม่รู้ตัว เหล่าสิ่งมีชีวิตมารที่มีรูปร่างต่างกัน บางตนมีหูกระต่าย บางตนมีหน้าเสือ บางตนก็เป็นสัตว์ดุร้ายขนาดใหญ่แบบที่เคยเห็นแค่ในสวนสัตว์เมื่อชาติก่อน
เสิ่นเหมยรู้สึกหัวชาทันที ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด สั่นสะท้านออกมา
“เคร้งคร้าง——”
ระหว่างที่เธอสั่น เสียงโซ่กระทบก็ดังขึ้น
เสิ่นเหมยก้มมองก็เห็นโซ่ในมือ
มองตามโซ่ไป ปลายอีกด้านล่ามผู้ชายคนหนึ่งไว้
เขาคุกเข่าข้างเดียว เปลือยอกท่อนบน ร่างกายผอมบางแต่กำยำ เต็มไปด้วยรอยแผลเฆี่ยนทั้งเก่าและใหม่สลับกัน
ผมยาวสีดำสนิทสยายอยู่ด้านหลัง กระจุกหนึ่งตกบนบ่า ยิ่งขับให้ผิวซีดนั้นโปร่งใสละมุน งดงามแต่ดูป่วยไข้ เขาก้มตาลงเล็กน้อย ขนตาหนาทาบเงารูปพัดใต้ดวงตา ไม่รู้คิดอะไรอยู่
โซ่รัดใต้กระเดือกของเขา โลหะสีเงินแนบกับลำคอเรียวยาวนั้น ขณะเขาหายใจแผ่ว กระเดือกขยับ เกิดเสียงกรุ๋งกริ๋งระหว่างห่วงโซ่ชวนใจสั่น
ทว่า ท่าทางอเนจอนาถเช่นนี้ ไม่ได้ลดทอนสง่าราศีของเขาเลย กลับยิ่งขับความหล่อเหลาเลอโฉมให้ดูมีความงามที่ถูกจองจำ ชวนให้อยากข่มเหงตามใจ
เสิ่นเหมยสะดุ้งโหยง ฉางเจวี๋ย……
เธอทะลุมิติมาจริง ๆ……ทะลุมาในนิยายสิ่งมีชีวิตมารต่างดาวที่อ่านจบเมื่อคืนก่อนเข้านอน
นางเอกชื่อหนิงเสวี่ย เป็นคนที่ใคร ๆ ก็หลงรัก
ในนิยายมีตัวร้ายนางร้ายที่ชื่อและนามสกุลเดียวกับเธอ เป็นคู่เปรียบเทียบกับนางเอก ทำเรื่องที่สามารถส่งตรงไปเมียนมาได้ เธอเห็นแล้วโมโห ด่าไปหลายคำ ก่อนนอนยังบ่นงึมงำละเมอว่า: “มีดีซะขนาดนั้นยังไม่รู้จักพอ เจ้าชู้ยังพอว่า ยังทำให้พวกผู้ชายงาม ๆ ต้องได้รับหยามเกียรติอีก ช่างไม่ใช่คนจริง ๆ”
“ถ้าฉันมีความสามารถแบบนี้ มีสามีสุดหล่อแบบเขา ต้อง…”
คิดไม่ถึงว่าพอตื่นมาก็กลายเป็นนางร้ายใจร้ายที่เจ้าชู้และหยามเกียรติสามีสิ่งมีชีวิตมารพวกนั้นจริง ๆ
เสิ่นเหมยเบิกตากว้าง ปิ้งความคิดนึกถึงเนื้อเรื่องทันที
ก่อนที่ดวงดาวจะกลายเป็นมหาสมุทร เจ้าของร่างคนเดิมใช้ชีวิตอย่างเจ้าหญิง
เกิดในครอบครัวร่ำรวย มีอำนาจวาสนา แล้วยังเป็นพลังจิตระดับ S ที่หายาก ถูกบังคับจับคู่โดยศูนย์กลางระบบ มีสามีสิ่งมีชีวิตมารระดับสุดยอดถึงห้าคน จะว่าไปก็รุ่งโรจน์หาที่สุดมิได้ สมใจหมาย
ต่อมา ธารน้ำแข็งละลาย ดาวเคราะห์จมน้ำ โลกกลายเป็นมหาสมุทร
สามีสิ่งมีชีวิตมารทั้งห้าเป็นสิ่งมีชีวิตมารบก จับปลายังลำบาก กลายเป็นสิ่งมีชีวิตมารไร้ค่าโดยสิ้นเชิง
ส่วนเจ้าของร่างคนเดิม เนื่องจากตอนยุคสมุทรมาถึงไม่มีใครปกป้อง หัวกระแทกก้อนหินใต้ทะเล ได้รับบาดเจ็บหนัก ทำให้ต้นไม้พลังจิตเฉาตาย สูญเสียพลังจิตโดยสิ้นเชิง
สวนทางกับนางเอกหนิงเสวี่ย โชคดี เซ็นสัญญากับสามีสิ่งมีชีวิตมารทะเลห้าคนล่วงหน้า แม้ไม่ใช่ระดับ S แต่ก็ทันเวลา มีแต่อาหารทะเลหรูๆ ไม่อดอยาก ได้รับการดูแลระดับสูงสุดในค่ายทะเล
เจ้าของร่างคนเดิมเห็นหนิงเสวี่ยมีความสุขขึ้นเรื่อย ๆ ริษยาและความไม่ยินยอมก็รัดรึงหัวใจเหมือนสาหร่ายทะเล
เธอเริ่มละโมบสามีสิ่งมีชีวิตมารของหนิงเสวี่ยอย่างไม่คิดชีวิต หาทางเข้าหา ยั่วยวน แย่งชิง
“เสิ่นเหมย เธอชอบฉันไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันไม่ชอบสามีสิ่งมีชีวิตมารของเธอหรอก ถ้าจัดการพวกเขาซะ ฉันก็หย่ากับหนิงเสวี่ยแล้วอยู่กับเธอดีไหม?”
สามีสิ่งมีชีวิตมารเผ่าวารีของหนิงเสวี่ยแค่เอ่ยหวานๆ กับเจ้าของร่างคนเดิมไม่กี่คำ เธอก็เอาสามีสิ่งมีชีวิตมารของตนออกมาขาย
สิ่งที่เธอไม่รู้คือ หนิงเสวี่ยเล็งสามีสิ่งมีชีวิตมารทั้งห้าของเธอไว้ตั้งแต่ก่อนยุคสมุทรแล้ว แอบให้สามีสิ่งมีชีวิตมารเผ่าวารีที่หน้าตาดีที่สุดของตนไปตามใจเจ้าของร่างคนเดิม ล่อให้ทรมานและทำร้ายสามีสิ่งมีชีวิตมาร ขายพวกเขาในราคาถูก แล้วค่อยเก็บเอาไปเป็นของตน
สิ่งมีชีวิตมารระดับ S ไม่ต้องพูดถึงว่าเกิดมาหน้าตาดีหรือไม่ พรสวรรค์วางไว้ตรงนี้ ถ้าวิวัฒนาการเป็นร่างมหาสมุทรได้ ต่อจากนี้ไปก็อวดดีได้เต็มที่ในโลกสิ่งมีชีวิตมารทะเล
สุดท้ายก็สมใจหนิงเสวี่ย
ในเนื้อเรื่อง หลังเจ้าของร่างคนเดิมขายสามีสิ่งมีชีวิตมารพวกนั้น สามีสิ่งมีชีวิตมารเผ่าวารีของหนิงเสวี่ยก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ต่อว่าเธอว่าคางคกมักใหญ่ใฝ่กินเนื้อหงส์ ส่วนสามีสิ่งมีชีวิตมารที่ถูกขายไปอยู่ในมือหนิงเสวี่ย ท่ามกลางวาจาอ่อนโยนปลอบโยน เอาใจใส่ดูแล พวกผู้ชายรูปงามผู้เสียสละเหล่านี้ก็หลงรักเธอหมด พอวิวัฒนาการเป็นร่างสมุทรก็ปกป้องหนิงเสวี่ย ออกตามหาทวีปสุดท้ายในยุคสมุทร
ครอบครัวนางเอกย่อมมีฉากจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งสมบูรณ์แบบ
ส่วนเจ้าของร่างคนเดิม……ตอนค่ายสมุทรถูกกองโจรสลัดโจมตี ไม่มีสามีสิ่งมีชีวิตมารปกป้อง บวกกับนิสัยแย่มาก สุดท้ายก็ถูกทิ้งในค่าย ถูกสลัดจับกินเป็นอาหารตายอย่างน่าอนาถ
ความคิดหวนคืน เสิ่นเหมยสั่นสะท้าน ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
เธอก้มมองโซ่ในมือ รู้สึกว่ามันร้อนมือมาก
ทันใดนั้น ร่างบางๆ ก็วิ่งตะบึงมา
ผู้นั้นมองฉางเจวี๋ยที่คุกเข่าอยู่ แวววาวับด้วยความสลดหดหู่ ก่อนหันมาหาเสิ่นเหมย เอ่ยตำหนิ: “อาเหมย เธอหยุดนะ! ฉางเจวี๋ยไม่ได้ทำอะไรผิด เธอทำแบบนี้กับเขาได้ยังไง?”
เสิ่นเหมยมองไป
ผู้มาใหม่หน้าตางดงาม ผิวขาว ใส่ผมยาวสยายนุ่มสลวย ดวงตามีประกายเหลือกล้น หน้าตาคมคายงามสง่า
หนิงเสวี่ย
เห็นเสิ่นเหมยนิ่งนานไม่ตอบ หนิงเสวี่ยแอบชำเลืองฉางเจวี๋ย สีหน้าร้อนรนขึ้นเล็กน้อย
นางกัดริมฝีปาก ลดเสียงลง: “ช่างเถอะ ถ้าคุณใจแข็งจะขายฉางเจวี๋ย งั้นคุณยกเขาให้ฉันเถอะ ฉันจะจ่ายค่าเฟเดอรัลให้ อย่าทำให้เขาอับอายอีกเลย”
พูดพลาง หนิงเสวี่ยก็ล้วงเงินเฟเดอรัล 1,000 ออกมาอย่างรวดเร็ว
ในยุคมหาสมุทรอวกาศ 1,000 เฟเดอรัลมันคืออะไร?
แค่พอให้คนธรรมดาอิ่มท้องได้สองวัน
เป็นราคาแห่งความอัปยศ
ขายถูกจริงๆ
เสิ่นเหมยชักเย่อในใจครู่หนึ่ง ใคร่ครวญถี่ถ้วนแล้วก็ยังตัดสินใจขาย
ยังไงสามีสิ่งมีชีวิตมารทั้งห้าก็ไม่ชอบนาง ถึงขั้นเกลียดนางเข้ากระดูกดำ ถึงตอนนี้นางจะกลับใจ พวกเขาก็ไม่หันกลับมา ยิ่งกว่านั้น สามีสิ่งมีชีวิตมารทั้งห้าคนนี้ผู้เขียนก็จัดไว้ให้เป็นวังหลังของนางเอกตั้งแรกแล้ว นางจะไปดันทุรังก็เปล่าประโยชน์
แต่ถึงกระนั้น นางก็ไม่อยากให้หนิงเสวี่ยได้ไปง่าย ๆ
คิดพลาง เสิ่นเหมยก็เชยคางขึ้นเล็กน้อย เลียนแบบเจ้าของร่างคนเดิมทำหน้าเสี้ยมสุดๆ พลางแค่นเสียง: “คุณซื้อเหรอ? งั้น 1,000 ไม่ได้ ฉันเอาหมื่นดิจิตอล ขาดไม่ได้แม้แต่นิด!”
รอบๆ ดังเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ตามมาด้วยการด่าเสิ่นเหมยว่าอยากได้เงินจนโงหัวไม่ขึ้น
แสนดิจิตอลไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ขนาดในค่ายสมุทรยังเอาไปเช่าที่อยู่อาศัยโซนวงในได้เลย
แต่เสิ่นเหมยกลับใจเย็น หมื่นดิจิตอล คนอื่นอาจเอาไม่ออก แต่สำหรับหนิงเสวี่ยไม่ใช่เรื่องยาก
ยุคสมุทรพึ่งมาถึงไม่กี่เดือน อีกไม่นาน ค่าเฟเดอรัลจะหมดอำนาจซื้อ วิธีการซื้อขายจะเปลี่ยนเป็นการแลกเปลี่ยนสิ่งของเหมือนยุคโบราณ มาตรฐานชีวิตในยุคอวกาศจะถดถอย
ในมหาสมุทรเวิ้งว้าง อาหารกลายเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
นางต้องเอาเฟเดอรัลพวกนี้ ไปซื้ออาหารให้มากๆ เอาชีวิตรอดให้ดี
ได้ยินการต่อรองราคา ฉางเจวี๋ยที่แต่เดิมก้มหน้าลงต่ำก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ดวงตาสีเขียวมรกตคู่หนึ่งกวาดผ่านเสิ่นเหมย แว่นึงมีแววอำมหิตเย็นเยียบ ผ่านไปฉับพลันแล้วหายไป
เสิ่นเหมยสะดุ้งเย็นวาบ มองฉางเจวี๋ยอย่างระแวดระวัง
นางก็รู้อยู่แก่ใจ หลังยุคสมุทรมาถึง สามีสิ่งมีชีวิตมารหลายคนไม่อาจล่าสัตว์ผลึกสิ่งมีชีวิตมารได้ พลังลดต่ำลงเป็นสิ่งมีชีวิตมารไร้ค่า บวกกับสามีวารีของหนิงเสวี่ยคอยยุแยงให้ร้าย เจ้าของร่างคนเดิมทรมานพวกเขามากมาย วิธีการถึงขั้นทารุณโหดร้าย
สามีสิ่งมีชีวิตมารทุกตนล้วนอยากฆ่านาง
ถ้าไม่ถูกผูกมัดด้วยสัญญาสมรส นางคงตายไปนานแล้ว
เมื่อหนิงเสวี่ยได้ยินราคาโลภของเสิ่นเหมย แววตาฉายความไม่พอใจ แต่พอมองไปที่ฉางเจวี๋ย ก็อดใจอ่อนลงอีกไม่ได้ ผู้ชายดีเลิศรูปงามเช่นนี้ แสนดิจิตอล ไม่ว่าจะมองมุมไหนนางก็กำไร
นางทำหน้าบึ้ง หยิบกระเป๋าเงินออก นับเฟเดอรัลปึกหนาออกมาอย่างละเอียด สะบัดให้เสิ่นเหมยดู พูดเฉื่อยๆ: “เงินฉันให้เธอได้ แต่เธอต้องเซ็นสัญญาหย่า ให้อิสระฉางเจวี๋ยอย่างสมบูรณ์”
ที่เสิ่นเหมยเรียกว่า “การขาย” เป็นเพียงการให้เช่า นางก็ไม่ได้โง่ ตอนนี้ไร้พลังจิต ไม่มีผู้ชายคนไหนเต็มใจแต่งงานกับนาง หากสูญเสียสามีสิ่งมีชีวิตมารทั้งห้าอย่างสมบูรณ์ นางก็จะไม่เหลืออะไร
ไม่หย่า ไม่ปล่อย แค่ให้สามีสิ่งมีชีวิตมารเช่าไปให้หญิงอื่นเล่นสนุก แล้วหากำไรจากมัน เอาอกเอาใจสามีวารีของหนิงเสวี่ย การกระทำเช่นนี้ ชั่วร้ายยิ่งกว่าขายทิ้งเป็นร้อยเท่า
เสิ่นเหมยกำลังจะพยักหน้า จู่ๆ ในหัวก็ดัง “ติ๊ง” ——
เป็นกลไกและชัดเจน
[“ระบบกินดีอยู่ดี” พร้อมให้บริการ ท่านต้องการผูกมัดไหม?]