เธอส่ายหน้า ตั้งใจจะผัดอีกสองสามจาน แต่ในโลกสัตว์วิญญาณ ส่วนใหญ่ก็มีแต่เนื้อสัตว์สำหรับกิน ผลไม้ก็มีแค่ผลไม้ ไม่มีอย่างอื่น ผักส่วนใหญ่ก็มีพิษ ปกติแล้วมีคนกินน้อยมาก
เสิ่นเหมยถอนหายใจ ล้างผลไม้เต็มจานแล้วยกออกไป
อาหารขึ้นโต๊ะครบแล้ว ฉางเจวี๋ยและหมิงจิ้งนั่งประจำที่แล้ว
"อาหารบ้านๆ หน่อยนะ หมอหมิงอย่าถือสา" เสิ่นเหมยมองเนื้อตุ๋นที่แบ่งใส่สองจานบนโต๊ะ กับแป้งทอดกรอบสีทองสองจาน รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย ถ้าเป็นในยุคปัจจุบันที่เลี้ยงข้าวคนอื่น คงถูกนินทาลับหลังแน่
หมิงจิ้งยืดแว่นตาบนสันจมูก พูดเสียงเรียบ "ไม่ถือสาหรอก อุดมสมบูรณ์ดี"
พูดจบ เขาเงยหน้ามองเสิ่นเหมย แววตาเป็นประกายประหลาด
ตอนแรก เขาคิดว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงเลวทรามที่เต็มไปด้วยข่าวลือ แต่พอได้คลุกคลีด้วยนานวันเข้า กลับพบว่าเธอแตกต่างจากที่เล่าลือโดยสิ้นเชิง ไม่เพียงนิสัยน่าสนใจ ความสามารถก็มหาศาล ไหมม้วนที่ไร้พิษนั่น ถ้าเขาสามารถผลิตยาบำรุงจิตวิญญาณได้สำเร็จ ก็พอจะทำให้เขาดังไปทั่วโลกสัตว์วิญญาณ แต่เธอดูไม่แยแสเลย ไม่มีความโลภในชื่อเสียงนั้นแม้แต่น้อย
เธอยังทำอาหารเก่งอีกด้วย
ถึงยังไม่ได้ชิม แต่กลิ่นหอมที่โชยมา ก็ทำให้เขาน้ำลายไหลแล้ว ปกติเขาอยู่คนเดียว ดื่มน้ำหล่อเลี้ยงชีพรสต่างๆ ไม่น้อย แต่กินเนื้อสัตว์น้อย กลัวจะกระตุ้นความดุร้ายในเลือด
คิดถึงตรงนี้ หมิงจิ้งดวงตาเป็นประกาย ชี้ไปที่แป้งทอดบนโต๊ะ ถามด้วยความอยากรู้ "ทำจากอะไร? ฟังดูไม่เหมือนเนื้อ ไม่มีกลิ่นคาว แต่กลับมีกลิ่นหอมธรรมชาติแบบพืช"