เสิ่นเหมยพูดจบก็ไม่สนใจเขา นั่งลงข้างโต๊ะแล้วทำรังจำลองต่อ
ถึงแม้จะไม่มีเจลระบบนิเวศ แต่ก็มีวัสดุอื่นครบ การลองทำแบบง่ายๆ ไม่มีปัญหา
หมิงจิ้งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เดินเข้าไป ตอนที่เห็นวัสดุวางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะของเสิ่นเหมย เขาชะงักไปเล็กน้อย สายตาเผยความแปลกใจวาบหนึ่ง: "คุณจะทำรังจำลองด้วยมือเอง?"
"ใช่ ไม่ใช่ว่าหมอหมิงพูดเองเหรอ ให้ฉันจัดชุดรังจำลองให้ฉางเจวี๋ย แต่ของในร้านแพงเกินไป ยังไงฉันก็เป็นสายพลังมิติ จะปล่อยพรสวรรค์นี้ทิ้งไปเปล่าๆ ได้ยังไง?" เสิ่นเหมยไม่แม้แต่จะเงยหน้า น้ำเสียงเรียบเป็นธรรมชาติ
หมิงจิ้งมองเธอจัดการวัสดุ สานต่อ ติดกาวอย่างคล่องแคล่ว ทุกขั้นตอนล้วนเชี่ยวชาญ ไม่เหมือนคนเพิ่งหัด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาเผยความทึ่ง
เขานั่งลงข้างโต๊ะ ไม่พูดอะไร มองเธอทำงานเงียบๆ
เห็นเธอถูกวัสดุทิ่มนิ้วจนเลือดออกแต่ไม่แม้แต่จะขยิบตา เห็นเธอต่อชิ้นส่วนจนเหงื่อท่วมหน้าแต่ไม่ยอมหยุด เห็นเธอใส่พลังมิติลงในจุดยึดทุกจุดอย่างพิถีพิถัน ไม่ยอมให้ผิดพลาดแม้แต่นิด... จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าฉางเจวี๋ยโชคดีจริงๆ ที่ได้ผู้หญิงแบบนี้
ไม่พูดถึงข่าวลือพวกนั้น สิ่งที่เขาเห็นกับตาว่าเสิ่นเหมยเป็นผู้หญิงที่ดีที่ยอมทุ่มเทเพื่อผู้ชาย และการทุ่มเทของเธอเป็นสิ่งที่ผู้หญิงคนอื่นทำไม่ได้
เสิ่นเหมยทำงานอย่างตั้งใจ จนกระทั่งโลหะเหลวเข้าสู่ขั้นแข็งตัวต้องรอ เธอจึงวางมือ เช็ดแผลที่ถูกหนามตำที่มือด้วยผ้าขนหนูชุบน้ำ แล้วเงยหน้ามองหมิงจิ้ง: "ว่าไง หาฉันมีอะไร? ไหมม้วนไม่พอใช้เหรอ?"