บทที่ 1 ขายสามีอสูร
【สัญญาขายอสูร】
อสูรบกระดับ S ฉางเจวี๋ย เผ่ามรกตพิษ ระดับพลังสาม ราคา: 1,000 เฟเดอรัล
……
“啧 อสูรระดับ S ที่เคยสง่างาม แต่ตอนนี้กลับต้องมาวางขายบนแผงลอย แถมราคาถูกซะเหลือเกิน”
“เสิ่นเหมยขึ้นชื่อว่าไม่ดีต่อผู้ชาย สงสารพวกผู้ชายพวกนี้จัง”
“ว่าแต่ อสูรเผ่าพิษนี่หน้าตาดีจริงนะ ซื้อกลับไปอุ่นเตียงก็ไม่เลวนี่…”
“嗤 เข้ายุคมหาสมุทรแล้ว หน้าตาดีจะมีประโยชน์อะไร ดูสิ พลังเขาลดลงเหลือแค่สามขั้น ถ้ายังกินผลึกอสูรอีกไม่ได้ ก็ต้องลดลงอีก ถึงตอนนั้นก็ไร้ค่าแน่ แล้วอีกอย่าง อสูรบกระดับ S อยากวิวัฒนาการเป็นร่างมหาสมุทร ต้องทุ่มทรัพยากรไปเท่าไหร่ ใครเลี้ยงไหว?”
“……”
เสิ่นเหมยลืมตาก็ได้ยินเสียงพวกนี้
เธอมองกวาดไปรอบตัวอย่างไม่รู้ตัว เหล่าอสูรที่มีรูปร่างต่างกัน บางตนมีหูกระต่าย บางตนมีหน้าเสือ บางตนก็เป็นสัตว์ดุร้ายขนาดใหญ่แบบที่เคยเห็นแค่ในสวนสัตว์เมื่อชาติก่อน
เสิ่นเหมยรู้สึกหัวชาทันที ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด สั่นสะท้านออกมา
“เคร้งคร้าง——”
ระหว่างที่เธอสั่น เสียงโซ่กระทบก็ดังขึ้น
เสิ่นเหมยก้มมองก็เห็นโซ่ในมือ
มองตามโซ่ไป ปลายอีกด้านล่ามผู้ชายคนหนึ่งไว้
เขาคุกเข่าข้างเดียว เปลือยอกท่อนบน ร่างกายผอมบางแต่กำยำ เต็มไปด้วยรอยแผลเฆี่ยนทั้งเก่าและใหม่สลับกัน
ผมยาวสีดำสนิทสยายอยู่ด้านหลัง กระจุกหนึ่งตกบนบ่า ยิ่งขับให้ผิวซีดนั้นโปร่งใสละมุน งดงามแต่ดูป่วยไข้ เขาก้มตาลงเล็กน้อย ขนตาหนาทาบเงารูปพัดใต้ดวงตา ไม่รู้คิดอะไรอยู่
โซ่รัดใต้กระเดือกของเขา โลหะสีเงินแนบกับลำคอเรียวยาวนั้น ขณะเขาหายใจแผ่ว กระเดือกขยับ เกิดเสียงกรุ๋งกริ๋งระหว่างห่วงโซ่ชวนใจสั่น
ทว่า ท่าทางอเนจอนาถเช่นนี้ ไม่ได้ลดทอนสง่าราศีของเขาเลย กลับยิ่งขับความหล่อเหลาเลอโฉมให้ดูมีความงามที่ถูกจองจำ ชวนให้อยากข่มเหงตามใจ
เสิ่นเหมยสะดุ้งโหยง ฉางเจวี๋ย……
เธอทะลุมิติมาจริง ๆ……ทะลุมาในนิยายอสูรต่างดาวที่อ่านจบเมื่อคืนก่อนเข้านอน
นางเอกชื่อหนิงเสวี่ย เป็นคนที่ใคร ๆ ก็หลงรัก
ในนิยายมีตัวร้ายนางร้ายที่ชื่อและนามสกุลเดียวกับเธอ เป็นคู่เปรียบเทียบกับนางเอก ทำเรื่องที่สามารถส่งตรงไปเมียนมาได้ เธอเห็นแล้วโมโห ด่าไปหลายคำ ก่อนนอนยังบ่นงึมงำละเมอว่า：“มีดีซะขนาดนั้นยังไม่รู้จักพอ เจ้าชู้ยังพอว่า ยังทำให้พวกผู้ชายงาม ๆ ต้องได้รับหยามเกียรติอีก ช่างไม่ใช่คนจริง ๆ”
“ถ้าฉันมีความสามารถแบบนี้ มีสามีสุดหล่อแบบเขา ต้อง…”
คิดไม่ถึงว่าพอตื่นมาก็กลายเป็นนางร้ายใจร้ายที่เจ้าชู้และหยามเกียรติสามีอสูรพวกนั้นจริง ๆ
เสิ่นเหมยเบิกตากว้าง ปิ้งความคิดนึกถึงเนื้อเรื่องทันที
ก่อนที่ดวงดาวจะกลายเป็นมหาสมุทร เจ้าของร่างคนเดิมใช้ชีวิตอย่างเจ้าหญิง
เกิดในครอบครัวร่ำรวย มีอำนาจวาสนา แล้วยังเป็นพลังจิตระดับ S ที่หายาก ถูกบังคับจับคู่โดยศูนย์กลางระบบ มีสามีอสูรระดับสุดยอดถึงห้าคน จะว่าไปก็รุ่งโรจน์หาที่สุดมิได้ สมใจหมาย
ต่อมา ธารน้ำแข็งละลาย ดาวเคราะห์จมน้ำ โลกกลายเป็นมหาสมุทร
สามีอสูรทั้งห้าเป็นอสูรบก จับปลายังลำบาก กลายเป็นอสูรไร้ค่าโดยสิ้นเชิง
ส่วนเจ้าของร่างคนเดิม เนื่องจากตอนยุคสมุทรมาถึงไม่มีใครปกป้อง หัวกระแทกก้อนหินใต้ทะเล ได้รับบาดเจ็บหนัก ทำให้ต้นไม้พลังจิตเฉาตาย สูญเสียพลังจิตโดยสิ้นเชิง
สวนทางกับนางเอกหนิงเสวี่ย โชคดี เซ็นสัญญากับสามีอสูรทะเลห้าคนล่วงหน้า แม้ไม่ใช่ระดับ S แต่ก็ทันเวลา มีแต่อาหารทะเลหรูๆ ไม่อดอยาก ได้รับการดูแลระดับสูงสุดในค่ายทะเล
เจ้าของร่างคนเดิมเห็นหนิงเสวี่ยมีความสุขขึ้นเรื่อย ๆ ริษยาและความไม่ยินยอมก็รัดรึงหัวใจเหมือนสาหร่ายทะเล
เธอเริ่มละโมบสามีอสูรของหนิงเสวี่ยอย่างไม่คิดชีวิต หาทางเข้าหา ยั่วยวน แย่งชิง
“เสิ่นเหมย เธอชอบฉันไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันไม่ชอบสามีอสูรของเธอหรอก ถ้าจัดการพวกเขาซะ ฉันก็หย่ากับหนิงเสวี่ยแล้วอยู่กับเธอดีไหม?”
สามีอสูรเผ่าวารีของหนิงเสวี่ยแค่เอ่ยหวานๆ กับเจ้าของร่างคนเดิมไม่กี่คำ เธอก็เอาสามีอสูรของตนออกมาขาย
สิ่งที่เธอไม่รู้คือ หนิงเสวี่ยเล็งสามีอสูรทั้งห้าของเธอไว้ตั้งแต่ก่อนยุคสมุทรแล้ว แอบให้สามีอสูรเผ่าวารีที่หน้าตาดีที่สุดของตนไปตามใจเจ้าของร่างคนเดิม ล่อให้ทรมานและทำร้ายสามีอสูร ขายพวกเขาในราคาถูก แล้วค่อยเก็บเอาไปเป็นของตน
อสูรระดับ S ไม่ต้องพูดถึงว่าเกิดมาหน้าตาดีหรือไม่ พรสวรรค์วางไว้ตรงนี้ ถ้าวิวัฒนาการเป็นร่างมหาสมุทรได้ ต่อจากนี้ไปก็อวดดีได้เต็มที่ในโลกอสูรทะเล
สุดท้ายก็สมใจหนิงเสวี่ย
ในเนื้อเรื่อง หลังเจ้าของร่างคนเดิมขายสามีอสูรพวกนั้น สามีอสูรเผ่าวารีของหนิงเสวี่ยก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ต่อว่าเธอว่าคางคกมักใหญ่ใฝ่กินเนื้อหงส์ ส่วนสามีอสูรที่ถูกขายไปอยู่ในมือหนิงเสวี่ย ท่ามกลางวาจาอ่อนโยนปลอบโยน เอาใจใส่ดูแล พวกผู้ชายรูปงามผู้เสียสละเหล่านี้ก็หลงรักเธอหมด พอวิวัฒนาการเป็นร่างสมุทรก็ปกป้องหนิงเสวี่ย ออกตามหาทวีปสุดท้ายในยุคสมุทร
ครอบครัวนางเอกย่อมมีฉากจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งสมบูรณ์แบบ
ส่วนเจ้าของร่างคนเดิม……ตอนค่ายสมุทรถูกกองโจรสลัดโจมตี ไม่มีสามีอสูรปกป้อง บวกกับนิสัยแย่มาก สุดท้ายก็ถูกทิ้งในค่าย ถูกสลัดจับกินเป็นอาหารตายอย่างน่าอนาถ
ความคิดหวนคืน เสิ่นเหมยสั่นสะท้าน ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
เธอก้มมองโซ่ในมือ รู้สึกว่ามันร้อนมือมาก
ทันใดนั้น ร่างบางๆ ก็วิ่งตะบึงมา
ผู้นั้นมองฉางเจวี๋ยที่คุกเข่าอยู่ แวววาวับด้วยความสลดหดหู่ ก่อนหันมาหาเสิ่นเหมย เอ่ยตำหนิ：“อาเหมย เธอหยุดนะ! ฉางเจวี๋ยไม่ได้ทำอะไรผิด เธอทำแบบนี้กับเขาได้ยังไง?”
เสิ่นเหมยมองไป
ผู้มาใหม่หน้าตางดงาม ผิวขาว ใส่ผมยาวสยายนุ่มสลวย ดวงตามีประกายเหลือกล้น หน้าตาคมคายงามสง่า
หนิงเสวี่ย
เห็นเสิ่นเหมยนิ่งนานไม่ตอบ หนิงเสวี่ยแอบชำเลืองฉางเจวี๋ย สีหน้าร้อนรนขึ้นเล็กน้อย
นางกัดริมฝีปาก ลดเสียงลง：“ช่างเถอะ ถ้าคุณใจแข็งจะขายฉางเจวี๋ย งั้นคุณยกเขาให้ฉันเถอะ ฉันจะจ่ายค่าเฟเดอรัลให้ อย่าทำให้เขาอับอายอีกเลย”
พูดพลาง หนิงเสวี่ยก็ล้วงเงินเฟเดอรัล 1,000 ออกมาอย่างรวดเร็ว
ในยุคมหาสมุทรอวกาศ 1,000 เฟเดอรัลมันคืออะไร?
แค่พอให้คนธรรมดาอิ่มท้องได้สองวัน
เป็นราคาแห่งความอัปยศ
ขายถูกจริงๆ
เสิ่นเหมยชักเย่อในใจครู่หนึ่ง ใคร่ครวญถี่ถ้วนแล้วก็ยังตัดสินใจขาย
ยังไงสามีอสูรทั้งห้าก็ไม่ชอบนาง ถึงขั้นเกลียดนางเข้ากระดูกดำ ถึงตอนนี้นางจะกลับใจ พวกเขาก็ไม่หันกลับมา ยิ่งกว่านั้น สามีอสูรทั้งห้าคนนี้ผู้เขียนก็จัดไว้ให้เป็นวังหลังของนางเอกตั้งแรกแล้ว นางจะไปดันทุรังก็เปล่าประโยชน์
แต่ถึงกระนั้น นางก็ไม่อยากให้หนิงเสวี่ยได้ไปง่าย ๆ
คิดพลาง เสิ่นเหมยก็เชยคางขึ้นเล็กน้อย เลียนแบบเจ้าของร่างคนเดิมทำหน้าเสี้ยมสุดๆ พลางแค่นเสียง：“คุณซื้อเหรอ? งั้น 1,000 ไม่ได้ ฉันเอาหมื่นดิจิตอล ขาดไม่ได้แม้แต่นิด!”
รอบๆ ดังเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ตามมาด้วยการด่าเสิ่นเหมยว่าอยากได้เงินจนโงหัวไม่ขึ้น
แสนดิจิตอลไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ขนาดในค่ายสมุทรยังเอาไปเช่าที่อยู่อาศัยโซนวงในได้เลย
แต่เสิ่นเหมยกลับใจเย็น หมื่นดิจิตอล คนอื่นอาจเอาไม่ออก แต่สำหรับหนิงเสวี่ยไม่ใช่เรื่องยาก
ยุคสมุทรพึ่งมาถึงไม่กี่เดือน อีกไม่นาน ค่าเฟเดอรัลจะหมดอำนาจซื้อ วิธีการซื้อขายจะเปลี่ยนเป็นการแลกเปลี่ยนสิ่งของเหมือนยุคโบราณ มาตรฐานชีวิตในยุคอวกาศจะถดถอย
ในมหาสมุทรเวิ้งว้าง อาหารกลายเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
นางต้องเอาเฟเดอรัลพวกนี้ ไปซื้ออาหารให้มากๆ เอาชีวิตรอดให้ดี
ได้ยินการต่อรองราคา ฉางเจวี๋ยที่แต่เดิมก้มหน้าลงต่ำก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ดวงตาสีเขียวมรกตคู่หนึ่งกวาดผ่านเสิ่นเหมย แว่นึงมีแววอำมหิตเย็นเยียบ ผ่านไปฉับพลันแล้วหายไป
เสิ่นเหมยสะดุ้งเย็นวาบ มองฉางเจวี๋ยอย่างระแวดระวัง
นางก็รู้อยู่แก่ใจ หลังยุคสมุทรมาถึง สามีอสูรหลายคนไม่อาจล่าสัตว์ผลึกอสูรได้ พลังลดต่ำลงเป็นอสูรไร้ค่า บวกกับสามีวารีของหนิงเสวี่ยคอยยุแยงให้ร้าย เจ้าของร่างคนเดิมทรมานพวกเขามากมาย วิธีการถึงขั้นทารุณโหดร้าย
สามีอสูรทุกตนล้วนอยากฆ่านาง
ถ้าไม่ถูกผูกมัดด้วยสัญญาสมรส นางคงตายไปนานแล้ว
เมื่อหนิงเสวี่ยได้ยินราคาโลภของเสิ่นเหมย แววตาฉายความไม่พอใจ แต่พอมองไปที่ฉางเจวี๋ย ก็อดใจอ่อนลงอีกไม่ได้ ผู้ชายดีเลิศรูปงามเช่นนี้ แสนดิจิตอล ไม่ว่าจะมองมุมไหนนางก็กำไร
นางทำหน้าบึ้ง หยิบกระเป๋าเงินออก นับเฟเดอรัลปึกหนาออกมาอย่างละเอียด สะบัดให้เสิ่นเหมยดู พูดเฉื่อยๆ：“เงินฉันให้เธอได้ แต่เธอต้องเซ็นสัญญาหย่า ให้อิสระฉางเจวี๋ยอย่างสมบูรณ์”
ที่เสิ่นเหมยเรียกว่า “การขาย” เป็นเพียงการให้เช่า นางก็ไม่ได้โง่ ตอนนี้ไร้พลังจิต ไม่มีผู้ชายคนไหนเต็มใจแต่งงานกับนาง หากสูญเสียสามีอสูรทั้งห้าอย่างสมบูรณ์ นางก็จะไม่เหลืออะไร
ไม่หย่า ไม่ปล่อย แค่ให้สามีอสูรเช่าไปให้หญิงอื่นเล่นสนุก แล้วหากำไรจากมัน เอาอกเอาใจสามีวารีของหนิงเสวี่ย การกระทำเช่นนี้ ชั่วร้ายยิ่งกว่าขายทิ้งเป็นร้อยเท่า
เสิ่นเหมยกำลังจะพยักหน้า จู่ๆ ในหัวก็ดัง “ติ๊ง” ——
เป็นกลไกและชัดเจน
【“ระบบกินดีอยู่ดี” พร้อมให้บริการ ท่านต้องการผูกมัดไหม?】