ตอนฝู่ฉือเฉานั่งรถเมล์กลับบ้าน รถหรูสีดำที่ไปรับน้องชายกลับบ้านก็แล่นผ่านเขาไปพอดี
“เฮ้!”
เจ้าหนูน้อยวิ่งตามไปสองก้าว อยากเรียกรถของน้องชายให้จอดแล้วอาศัยกลับไปด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น น้องชายยังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าเล็ก ๆ ซูบผอมและซีดเย็น ผมดำยุ่ง ๆ ปรกดวงตาไว้จนดูหม่นหมอง
“ฝู่ฉือมู่! ให้ฉันติดรถไปด้วยสิ!”
แต่เด็กชายที่นั่งริมหน้าต่างกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา สีหน้าไร้อารมณ์ ปล่อยให้คนขับรถแล่นผ่านไป
ฝู่ฉือเฉาหอบหายใจพลางบ่นด่า “เย็นชาเป็นน้ำแข็ง หน้าตายชะมัด! เหมือนพ่อไม่มีผิด!”
ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่เลยว่า นิสัยไม่พูดไม่จาเหมือนท่อนไม้ที่น่าหงุดหงิดของน้องชายต้องได้มาจากแม่แน่ ๆ
แต่พอวันนี้ได้เจอแม่แล้ว ผู้หญิงคนนั้นปากเก่งสุด ๆ ไปเลยนี่นา!
เดี๋ยวก่อน…
ทำไมเขาถึงเชื่อไปแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่ของตัวเองล่ะ?
ตอนฝู่ฉือเฉาหอบกลับมาถึงคฤหาสน์ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
ภายในคฤหาสน์เปิดไฟสว่าง พ่อบ้านออกมาต้อนรับพร้อมกล่าวว่า “คุณชายน้อย คุณนายทำอาหารเสร็จแล้ว กำลังรอคุณอยู่ครับ”
ฝู่ฉือเฉาพยักหน้า “วันนี้คุณน้าจูลงมือทำอาหารเองด้วยเหรอ”
พ่อบ้านยิ้ม “ครับ คุณนายได้ยินว่าคุณต่อยตีกับคนที่โรงเรียนเพื่อปกป้องคุณหนู กลัวว่าคุณจะบาดเจ็บ ก็เลยทำของอร่อยไว้ให้ครับ”
ฝู่ฉือเฉาดีใจขึ้นมาทันที “มีอะไรอร่อย ๆ เหรอ ขาหมูใช่ไหม”
พ่อบ้านพยักหน้า “มีครับ”
ฝู่ฉือเฉาลากร่างอ้วนตุ้ยนุ้ยออกวิ่งเข้าไปสุดแรงเกิดทันที
ภายในคฤหาสน์สว่างไสว โคมระย้าคริสตัลแก้วสะท้อนแสงระยิบระยับ
พื้นปูด้วยกระเบื้องหินราคาแพง ไม่ว่าจะเป็นของเก่าที่จัดวางอยู่บนชั้น หรือเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นที่ประณีตงดงาม
ล้วนแสดงให้เห็นถึงความหรูหรามั่งคั่งของบ้านหลังนี้
บนโต๊ะอาหารมีอาหารหอมกรุ่นวางอยู่ ฝู่ฉือเฉาวิ่งเข้าไปหา “หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว! ขาหมู!”
หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะรวบผมสั้นอย่างประณีต ใบหน้ากลมมน แม้เครื่องหน้าจะธรรมดา แต่บุคลิกกลับอ่อนโยนละมุนละไม
เมื่อได้ยินเสียงเด็กชาย สีหน้าไม่สบอารมณ์ของจูหว่านก็คลายลง
พอหันมา รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏบนใบหน้าแล้ว
ฝู่ฉือเฉาวิ่งมาถึงโต๊ะ เนื้อตัวอ้วน ๆ สั่นกระเพื่อม แถมยังมีกลิ่นเหงื่อ “คุณน้าจู วันนี้มีของอร่อยเยอะจัง”
แววรังเกียจวูบผ่านดวงตาของจูหว่าน
เจ้าหนูอ้วนคนนี้ทำไมเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว น่ารำคาญจริง ๆ นอกจากเป็นลูกชายของประธานฝู่แล้วมีข้อดีอะไรอีก
สมกับเป็นลูกชายของเจียงจิ้งเจี่ยวผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้น มองยังไงก็น่ารำคาญ
จูหว่านก้มลงเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้เขา พลางยิ้มอย่างอ่อนโยน “เพราะน้าได้ยินว่าฉือเฉาปกป้องหยางหยางที่โรงเรียน เหนื่อยแย่เลยนะ”
ฝู่ฉือเฉารีบตอบ “ไม่เป็นไร ผมจะปล่อยให้หยางหยางโดนแกล้งได้ยังไงล่ะ!”
จูหว่านหันไปมองลูกสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
ฝู่หยางหยางเดินเข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำ “พี่เฉา ขอบคุณนะ พวกเขาแกล้งฉัน อาจเป็นเพราะเห็นว่าฉันไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมชมรมเลยก็ได้”
“ก็จริง ฉันเป็นแค่ลูกสาวแม่บ้าน จะไปมีสิทธิ์เข้าร่วมกิจกรรมได้ยังไง”
ฝู่ฉือเฉาเดือดดาลขึ้นมาทันที “จะเป็นไปได้ยังไง หยางหยาง! พวกนั้นมันดูถูกคนชัด ๆ เธอเข้าร่วมได้ตามสบายเลย!”
ฝู่หยางหยางลังเล “แต่เข้าร่วมกิจกรรมชมรมต้องเสียเงินเวลาออกไปข้างนอกด้วย…”
ฝู่ฉือเฉารีบพูด “ฉะ…ฉันจะได้เงินค่าขนมพรุ่งนี้แล้ว ยกให้เธอหมดเลย!”
รอยยิ้มวาบผ่านดวงตาของฝู่หยางหยาง เธอรู้อยู่แล้วว่าเจ้าทึ่มฝู่ฉือเฉาต้องติดกับ
ถึงปกติเธอจะอาศัยอยู่ที่บ้านฝู่ และได้ใช้นามสกุลฝู่เพราะแม่ขอร้องคุณท่านผู้เฒ่าโดยอ้างบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้
แต่เธอก็ไม่ใช่คุณหนูใหญ่ตัวจริง
แม้แม่จะให้เงินค่าครองชีพทุกเดือน แต่จะเอาอะไรไปเทียบกับคุณชายใหญ่ตัวจริงอย่างฝู่ฉือเฉาได้
เท่าที่เธอรู้ แค่เงินค่าขนมที่ฝู่จิ่นชวนให้ลูกแต่ละคนก็เริ่มต้นที่หลักล้านต่อเดือนแล้ว
ในที่สุดเงินก้อนนี้ก็จะเป็นของเธอเสียที
ฝู่หยางหยางทำท่าลังเล “แต่แบบนี้จะดีเหรอ นั่นเงินของเธอนะ”
ฝู่ฉือเฉารีบโบกมือ “ไม่เป็นไร ฉันไม่มีอะไรต้องใช้เงินหรอก แค่มีข้าวกินก็พอแล้ว”
จูหว่านดีใจแทบตาย
แม้ปกติเธอจะได้เงินเดือนจากการเป็นแม่บ้านที่บ้านฝู่จริง ๆ
แต่เธอต้องสร้างภาพภรรยาแสนดีและแม่ผู้เปี่ยมเมตตาต่อหน้าฝู่จิ่นชวนกับคุณท่านผู้เฒ่า ทำเหมือนไม่ได้เห็นแก่เงิน
ที่จริงในกระเป๋าแทบไม่มีเงินสักเท่าไร ถึงขนาดไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าหรือเครื่องประดับไว้ใส่ออกไปข้างนอกเพื่อสร้างภาพด้วยซ้ำ!
จูหว่านพูดอย่างกระตือรือร้น “ฉือเฉา รีบมากินข้าวสิ หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วที่น้าทำเองเลยนะ ของโปรดของเธอไง”
ฝู่ฉือเฉาดีใจ นั่งลงที่โต๊ะแล้วคีบอาหารอย่างลวก ๆ โยนเข้าปาก
ตอนกินข้าว ข้าวกับน้ำซอสกระเด็นไปทั่ว แต่จูหว่านกลับยิ้มแย้ม ไม่คิดห้ามสักนิด
ฝู่ฉือเฉายิ่งถูกเลี้ยงให้แย่ลงเท่าไรก็ยิ่งดี
แบบนี้ลูกสาวของเธอจะได้ควบคุมเขา แล้วใช้เขาเป็นบันไดให้สองแม่ลูกก้าวขึ้นไป
จูหว่านไม่ลืมหันไปมองเด็กชายเงียบขรึมฝั่งตรงข้าม “ฉือมู่ กินหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วบ้างไหม”
เด็กชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหารคือฝู่ฉือมู่ ลูกคนที่สองของบ้านฝู่ ผู้เงียบขรึมมาโดยตลอด
ต่างจากพี่ชายที่อ้วนท้วน เขามีรูปร่างผอมแห้งและดวงตาหม่นหมอง
ตรงหน้าฝู่ฉือมู่มีเพียงสลัดจานหนึ่งที่เรียบง่ายสุดขีด
เมื่อได้ยินคำพูดของจูหว่าน เขาก็ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ
จูหว่านไม่ยอมแพ้ จงใจเดินเข้ามาหาอย่างอ่อนโยนเพื่อกระชับความสัมพันธ์ “ฉือมู่…”
“เพล้ง!”
มีดกับส้อมถูกแทงลงบนจานอย่างแรง จานส่งเสียงแตกดังกรอบ!
มือของจูหว่านที่ยื่นออกไปชะงักค้างกลางอากาศ เธอมองเด็กชายตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น
สาวใช้คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามากระซิบว่า “คะ…คุณนายครับ คุณชายรองอาจอาการทางจิตไม่คงที่อีกแล้ว”
จูหว่านหันไปมองฝู่ฉือมู่
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กชายขาวซีดจนแทบไร้สีเลือด เขามองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “เหม็น”
จูหว่านชะงัก “อะไรนะ”
“ตัวคุณเหม็นมาก” เสียงของฝู่ฉือมู่ยังเป็นเสียงเด็ก แต่ฟังดูราบเรียบราวกับเครื่องจักร “อย่ามาแตะตัวผม”
ใบหน้าของจูหว่านแข็งค้างไปทั้งหน้า
มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนแทบจะจิกเลือดออกมา
ไอ้เด็กเหลือขอที่เจียงจิ้งเจี่ยวคลอดออกมา!
ผ่านมาตั้งหลายปี เธอพยายามเข้าใกล้เด็กคนนี้มาตลอด แต่เขากลับเอาแต่บอกว่าเธอเหม็น!
ทั้งที่เธออาบน้ำทุกวัน จะเหม็นได้ยังไง
จูหว่านเก็บความไม่พอใจในใจไว้ ฝืนยิ้มพลางพูดว่า “สงสัยอาการทางจิตของหนูจะกำเริบอีกแล้วล่ะมั้ง น้าจะตัวเหม็นได้ยังไง”
เธอหันไปมองฝู่ฉือเฉาที่อยู่ไม่ไกล
ปกติเวลาน้องชายเสียมารยาทแบบนี้ ฝู่ฉือเฉาต้องกระโดดออกมาปกป้องเธอทันที
แต่วันนี้เขากลับนั่งเหม่อเสียอย่างนั้น
ฝู่ฉือเฉากำลังคิดว่า ปกติเขาไม่เคยรู้สึกว่าใครตัวเหม็น แต่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าใครตัวหอมเหมือนกัน
ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยรู้สึกว่ากลิ่นของใครหอมเลย
ยกเว้น…
คนที่เจอวันนี้
จูหว่านถาม “ฉือเฉา ทำไมไม่กินข้าวแล้วล่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
เธอคิดว่า ช่างเถอะ อย่างไรเสียเธอก็จะแต่งงานกับฝู่จิ่นชวนอยู่แล้ว
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พอถึงตอนนั้นค่อย ๆ จัดการเด็กพวกนี้ก็ได้
แต่ในวินาทีถัดมา
เธอกลับได้ยินฝู่ฉือเฉาพูดว่า “เอ่อ คุณน้าจูรู้ไหมว่าแม่ของผมหน้าตาเป็นยังไง”