เสียงบรรยายของผู้อาวุโสชราผมขาวทึมทึมและยาวไกล กั้นเสียงอึกทึกภายนอกทั้งหมดไว้
ซูเป่ยหลี่หลุบตาลง ปลายนิ้วลูบแผ่นกระดาษที่เต็มไปด้วยเนื้อเรื่องสุดน้ำเน่าอย่างแผ่วเบา
เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลดเสียงที่ใสเย็นลง ให้ได้ยินเพียงสองคน ไม่รบกวนผู้อื่น
"ข้าจะช่วย"
สามคำพูดเบาๆ ราวกับเกล็ดหิมะร่วงลงกลางใจของเจียงถัง หนักอึ้ง
รูม่านตาเจียงถังหดตัวทันใด เผลอโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงที่กดลงนั้นเร่งร้อน: "ทำไมล่ะ?! เจ้าเห็นตอนจบอยู่ตรงหน้าชัดๆ เนี่ย! ช่วยเขาแล้วจะถูกใส่ร้าย ถูกบังคับแต่งงาน ดึงดูดยักษ์ใหญ่ขั้นต้าเฉิงเข้ามา สุดท้ายรากวิญญาณแตกสลาย แขนขาถูกตัด ทนทุกข์ขอทานอยู่ใต้ภพทั้งชาติ!"
"รู้ว่าเป็นบ่อเพลิง ทำไมยังจะกระโดดลงไปอีกล่ะ?"
นางไม่อาจเข้าใจได้จริงๆ
ทั้งนิกายจื่อเซียวล้วนเป็นคนดี แต่ทว่า คนดีนี่แหละที่ตายอย่างโหดร้ายที่สุด
ซูเป่ยหลี่เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชาจับจ้องหางตาที่แดงก่ำของนาง มองทะลุความอึดอัดและความวิตกที่ซ่อนอยู่ใต้คำถามทั้งหมดได้ในชั่วขณะ
เขากวักปลายนิ้วกลับมา ค่อยๆ ลูบแผ่นกระดาษที่ยับย่นให้เรียบ ขนตาสีน้ำแข็งหลุบต่ำ แววตาอ่อนโยนเอ่อล้น
"ศิษย์น้องเล็ก เจ้ารีบร้อนอะไรกัน ข้ามิใช่พระเอกในบทของเจ้าเสียหน่อย ข้าคงไม่ซวยถึงเพียงนั้นหรอก"
เจียงถังอยากจะพูดเหลือเกินว่า เจ้าน่ะซวยถึงเพียงนั้นแหละ
แต่นางนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
นางได้แต่กลั้นความขุ่นเคืองในใจไว้ หันหน้าหนีอย่างหงุดหงิด: "ยังไงข้าก็ว่าเนื้อเรื่องนี้เขียนไม่ผิด ใจดีง่ายๆ มักถูกคนฉวยโอกาส ถ้าบทนี้ของข้าได้แสดงจริงๆ ต้องเป็นกระแสปังแน่นอน"