เจียงถังก็ไม่คาดคิดว่านิ้วเดียวของนางจะสร้างความเสียหายได้ถึงเพียงนี้
นางตะลึงพรึงเพริดอย่างยิ่ง
มองนิ้วมือของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วเงยหน้าขึ้นเผยรอยยิ้มลึกลับล้ำลึก
โดยปกติสถานการณ์แบบนี้ต้องมีคนดูอยู่แน่นอน วิชาเพียงหนึ่งนี้ลงไป นางจะต้องทำให้คนนอกหลงใหลจนมึนเมาแน่นอน
ในขณะนี้ ภายนอกหอทดลองดังก้องไปด้วยเสียงตบหน้าดังเปาะแปะ
"ที่แท้ก็เป็นกระดูกกระบี่โดยกำเนิด มิน่าล่ะถึงเก่งกาจถึงเพียงนี้"
ศิษย์ใหม่ ผู้อาวุโส และศิษย์นอกทั้งหมดจ้องมองภาพบนแผ่นแสง คำพูดเยาะเย้ยที่ดังระงมเมื่อครู่ ณ บัดนี้แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี
"กระดูกกระบี่โดยกำเนิด?! นี่มันขี้ข้าไหนกัน นี่คืออัจฉริยะโดยกำเนิดแห่งการฝึกกระบี่ต่างหากเล่า!"
"เมื่อครู่ข้าตาบอดไปจริงๆ! ข้ายังเยาะเย้ยว่าเจียงถังมีห้าธาตุปราณเป็นรากวิญญาณไร้ค่า ว่าเข้าวังไปก็เป็นแค่ของสังเวย..."
"มิน่าล่ะนางชี้ไปนิ้วเดียวก็สามารถทำลายเนื้องในของสัตว์อสูรพิษชั้นสามได้! มิใช่เพราะวิชาเฉียบแหลม หากเป็นเพราะกระดูกของนางมีพลังกระบี่โดยกำเนิดซ่อนอยู่ต่างหาก!"
ท่ามกลางฝูงชน ศิษย์ไม่กี่คนที่เยาะเย้ยเจียงถังอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่ ใบหน้ารู้สึกร้อนวูบวาบ อยากจะฝังหัวลงไปในคอเสื้อเหลือเกิน เสียงตบหน้าดังเปาะแปะนั้น แม้ถูกแผ่นแสงกั้นก็ยังทะลวงเข้าไปในหอทดลองได้
แต่ก็ยังมีศิษย์บางคนที่ไม่เลื่อมใสในพลังของเจียงถัง
"กระดูกกระบี่โดยกำเนิดแล้วอย่างไร ให้นางมีห้าธาตุปราณ ก็ไม่มีทางได้ระดับเอพลัสหรอก!"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว เซินฮ่าวไปถึงชั้นสี่แล้ว แต่นางยังติดอยู่ที่ชั้นหนึ่ง! กระดูกกระบี่โดยกำเนิดก็ชดเชยข้อบกพร่องของรากวิญญาณไม่ได้ เสียของเปล่าๆ!"