เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งล้วน ๆ มั่วขึ้นมาทั้งหมด อย่าเอาไปโยงกับเรื่องจริง!
(รับรองป้ายดำ — เข้าห้องดำมา 6 ครั้งแล้ว คุณภาพระดับนี้คนรู้ก็รู้กัน ถ้ามีตรงไหนแก้จนเละเทะ… เฮ้อ ก็โดนเซ็นเซอร์นั่นแหละ)
(ชื่อบทช่วงแรก ๆ มีการแก้คำ ถูกบัฟเฟตต์จอมสยองตามรังควาน โหดร้ายเหลือเกิน!!!)
(พิมพ์มือทั้งหมด เพราะเคยเข้าห้องดำ บางตอนเลยมีกลิ่นอายเทคโนโลยีอยู่บ้าง ไม่งั้นคงลงไม่ได้!)
ปี 2001 หิ้งตุ้น ตีสี่ครึ่ง
ฟ้ายังมืดสนิท แต่ตรงปากทางมีคนนั่งยอง ๆ กันเต็มไปหมดแล้ว
หยางเจินจวิ้นหดตัวอยู่บนขอบถนน เคี้ยวหมั่นโถวที่เหลือจากเมื่อวาน เปลือกตาปรือครึ่งหนึ่ง ทั้งตัวดูเหมือนปลาเค็มที่พลิกกลับไม่ได้
เจ้าคนอ้วนดำข้าง ๆ ใช้ศอกสะกิดเขา “เสี่ยวหยาง หน้าตาหล่อขนาดนี้ ไปเล่นละครไอดอลสิ มาแย่งงานตัวประกอบกับพวกเราทำไม”
“อย่ามายุ่งกับฉัน” หยางเจินจวิ้นไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“ฉันพูดจริงนะ ดูหน้าตัวเองสิ เหมือนวาดขึ้นมาเลย ยืนตรงไหน พระเอกก็ต้องรู้สึกด้อยไปหมด”
(ใช่แล้ว ก็คือพวกคุณผู้อ่านทุกคนนั่นแหละ!)
“หล่อแล้วมันมีประโยชน์อะไร” หยางเจินจวิ้นกลืนหมั่นโถวคำสุดท้ายลงคอ “คราวก่อนฉันไปกองถ่ายหนึ่ง ผู้ช่วยผู้กำกับเหลือบมองทีเดียวก็พูดว่า ‘ไอ้หนุ่ม หล่อเกินไปแล้ว ยืนข้างพระเอกคนดูจะมองใคร ไสหัวไป’”
เจ้าคนอ้วนดำหัวเราะจนตบต้นขาตัวเองไม่หยุด
หยางเจินจวิ้นไม่ขำด้วย
ชาติก่อนเขาก็เป็นแบบนี้ แย่งงานกันเหมือนหมาบ้า ต่อมาเก็บเงินเปิดร้านอาหาร คิดว่าชีวิตจะได้พลิกฟื้นสักที
แล้วผลเป็นยังไงล่ะ? เขาติดโรคร้ายจากนักแสดงหญิงโนเนมคนหนึ่ง หมดทั้งเงินทั้งคน สุดท้ายตอนตายยังไม่มีใครมาเก็บศพด้วยซ้ำ
วันที่ลืมตาขึ้นมา เขาจ้องเพดานห้องเช่าซอมซ่อในหิ้งตุ้นอยู่นานสิบนาที
จากนั้นก็หัวเราะออกมา
หัวเราะจนป้าเจ้าของบ้านนึกว่าเขาเสียสติ เกือบจะแจ้งตำรวจ
หยางเจินจวิ้นลูบหน้าแรง ๆ แล้วกดเรื่องบัดซบพวกนั้นลงไป
ชีวิตนี้ เขาต้องเปลี่ยนวิธีใช้ชีวิตใหม่
“มาแล้ว ๆ!” มีคนตะโกนขึ้นมาจากด้านหน้า
ผู้คนทั้งกลุ่มลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน
รถตู้โทรม ๆ คันหนึ่งจอดข้างถนน ชายวัยกลางคนสวมหมวกฟางลงจากรถ ในมือถือโทรโข่งใบใหญ่
“กองถ่ายฟงอวิ๋น วันนี้ต้องการมนุษย์เขียวสามสิบคน! สามสิบคน! วันละสามสิบห้า มีข้าวกล่องให้!”
ฝูงชนเบียดทะลักไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง
หยางเจินจวิ้นไม่ขยับ
เจ้าคนอ้วนดำพุ่งไปเร็วทีเดียว แต่ด้วยน้ำหนักตัวที่ได้เปรียบเกินไป ไม่กี่อึดใจก็ถูกเบียดหายเข้าไปในกลุ่มคน
“หยางเจินจวิ้น!”
มีคนเรียกเขา
หยางเจินจวิ้นยัดหมั่นโถวคำสุดท้ายเข้าปาก ลุกขึ้นยืนแล้วปัดมือ ไชคุน เพื่อนบ้านเกิดเดียวกันของเขา ทำงานเป็นคนงานกองถ่ายที่กองฟงอวิ๋น กำลังโบกมือเรียกเขา
“ไก่…
พี่คุน” หยางเจินจวิ้นวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา
คนกลุ่มหนึ่งจ้องหยางเจินจวิ้นเขม็ง มองเขาเดินเข้าไปอย่างสบายใจเฉิบ
“ให้ตายสิ พวกมีเส้นมาอีกแล้ว ทำไมฉันถึงไม่มีเส้นบ้างนะ?”
“หล่อแล้วมันเจ๋งนักหรือไง?”
“ก็เจ๋งน่ะสิ ลองส่องกระจกดูหน้าตัวเองก่อนเถอะ”
ไชคุนลากหยางเจินจวิ้นไปด้านข้าง แล้วลดเสียงลง “วันนี้มีงานหนึ่ง ได้เงินมากกว่าตอนเป็นมนุษย์เขียวสิบหยวน”
“งานอะไร?”
“งานจิปาถะ ส่งเสื้อผ้ากับข้าวกล่อง ยกของขนของ แล้วก็ช่วยฉันจับตาดูใครคนหนึ่งด้วย”
หยางเจินจวิ้นไม่แม้แต่จะขยับคิ้ว “จับตาดูใคร?”
“เมียฉันน่ะสิ” ไชคุนดูดฟันดังจ๊วบ “ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้เธอแปลก ๆ ในร้านมีผู้ชายต้องสงสัยเข้าออกอยู่เรื่อย”
“……”
หยางเจินจวิ้นทำหน้าไร้อารมณ์ แต่ในใจเริ่มด่ากราดไปแล้ว
เรื่องแบบนี้อีกแล้ว
ชาติก่อนก็โดนผู้หญิงเล่นงานจนตาย ชาตินี้ยังจะเจออีกหรือไง?
“พี่คุน แน่ใจนะว่าจะให้ผมไป?” หยางเจินจวิ้นเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง “หน้าตาผมแบบนี้ พี่แน่ใจว่าไม่ทำให้เข้าใจผิดเหรอ?”
ไชคุนชะงัก มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็หัวเราะขึ้นมา “พอเถอะ เมียพี่ไม่ชอบหนุ่มหน้าขาวอย่างนายหรอก”
“ก็ไม่แน่หรอก” หยางเจินจวิ้นพึมพำ
“ว่าอะไรนะ?”
“เปล่า ผมบอกว่าไม่แน่ใจว่าจะจับตาดูได้อยู่หมัด”
“แค่วันนี้วันเดียว ช่วยพี่หน่อย” ไชคุนตบไหล่เขา “ไว้พี่จะแนะนำบทที่มีบทพูดให้”
ดวงตาของหยางเจินจวิ้นเป็นประกาย
เอาสิ งานนี้ไม่ขาดทุน
พอมาถึงกองถ่าย กองฟงอวิ๋นกำลังถ่ายฉากใหญ่ฉากหนึ่งอยู่
สามพี่น้องฟงอวิ๋นซวงยืนอยู่ด้วยกัน เหอรุ่นตงไว้ผมทรงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เจ้าเหวินจวักทำหน้าขรึม ส่วนอีกคนเป็นนักแสดงตัวประกอบที่ไม่มีใครรู้จัก รับบทฉินซวง
เจียงฉินฉิน นักแสดงหญิงลำดับสอง สวมชุดกระโปรงสีขาว ดูงามราวกับนางฟ้า
หยางเจินจวิ้นกำลังยกกล่องอุปกรณ์เดินผ่านไปข้าง ๆ หางตากวาดมองไปทีหนึ่ง
ให้ตายสิ ตัวจริงของเจียงฉินฉินสวยกว่าในโทรทัศน์อีก
แต่ในหัวเขามีแต่เรื่องบัดซบในชาติก่อน ยิ่งผู้หญิงสวยก็ยิ่งหลอกคนเก่ง
อืม… ถ้าเป็นเจียงฉินฉินก็ไม่เลวนะ ขอแค่ให้เขาได้อยู่บ้านพักตากอากาศ จะให้ขับรถสปอร์ตก็ยอม!
“คัต!” ผู้กำกับตะโกน “ผ่านแล้ว พักสิบนาที”
หยางเจินจวิ้นนั่งยอง ๆ ดื่มน้ำอยู่มุมหนึ่ง หูตั้งคอยฟังความเคลื่อนไหวรอบข้าง
ในกองถ่าย ข่าวลือแพร่เร็วยิ่งกว่าลม
“ได้ยินหรือยัง เจ้าเหวินจวักกับเจียงฉินฉินดูเหมือนจะไม่ถูกกัน”
“ไม่ใช่แค่ไม่ถูกกันหรอก สองวันก่อนเจียงฉินฉินไปห้องเจ้าเหวินจวัก แล้วสองวันนี้ก็ทะเลาะกัน”
“จริงเหรอ?”
“ฉันเห็นกับตา เมื่อวานปิดกองแล้วเจ้าเหวินจวักชวนเธอไปกินข้าว เจียงฉินฉินพูดตรง ๆ เลยว่ามีแฟนแล้ว”
“แฟนใครล่ะ?”
“ใครจะไปรู้ อาจจะเอามาเป็นข้ออ้างก็ได้”
หยางเจินจวิ้นกัดหมั่นโถวแห้ง ๆ คำหนึ่ง ฟังอย่างออกรสออกชาติ
เรื่องกินเผือกนี่ ไม่ว่าชาติไหนเขาก็ไม่เคยพลาด
【ติ๊ง—】
จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งระเบิดขึ้นในหัว
หยางเจินจวิ้นเกือบพ่นหมั่นโถวออกมา
【กำลังผูกระบบกินข่าวบันเทิง… ผูกสำเร็จ!】
【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังอยู่ในเหตุการณ์และรับรู้ข่าววงการบันเทิงของจริง—】
【ชื่อข่าว: เจ้าเหวินจวักตามจีบเจียงฉินฉินแต่ถูกปฏิเสธ】
【ความน่าเชื่อถือ: 85%】
【ระดับข่าว: ระดับ D (ข่าวเล็ก)】
【ยินดีด้วย โฮสต์กินข่าวเรื่องแรกสำเร็จ ได้รับแพ็กของขวัญมือใหม่!】
【ของในแพ็ก: โอกาสสุ่มรางวัล x1 คะแนนกินข่าว +100】
【ต้องการสุ่มรางวัลทันทีหรือไม่?】
หยางเจินจวิ้นนิ่งอึ้งไป
ระบบโกงงั้นเหรอ?
ชาติก่อนตอนเลื่อนดูวิดีโอสั้น เขาเคยอ่านนิยายแนวนี้มาไม่น้อย มีทั้งระบบที่ควบคุมปุ๋ยจินเคอลา เรื่องย้อนกระแสน้ำบ้าง ล่องตามกระแสน้ำบ้าง!
“สุ่ม” เขาสั่งในใจ
【กำลังสุ่ม…】
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: ทักษะการแสดงพื้นฐาน (ระดับ D)】
【หลังใช้จะช่วยเพิ่มทักษะการแสดงอย่างถาวร ทักษะการแสดงปัจจุบันของโฮสต์: 15 (ระดับตัวประกอบ)】
【คาดว่าจะเพิ่มเป็น: 35 (ระดับตัวประกอบที่มีพื้นฐาน)】
หยางเจินจวิ้นสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ชาติก่อนจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขาคือทักษะการแสดง เล่นอยู่หลายปีก็ยังเป็นแค่ฉากหลัง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เลิกเป็นนักแสดงหรอก วงการบันเทิงมันช่างหอมหวานเหลือเกิน
ชาตินี้เริ่มต้นมาก็ได้ทักษะการแสดงเลย
【ฟังก์ชันอื่น ๆ โปรดให้โฮสต์สำรวจด้วยตนเอง】
【คำแนะนำ: ยิ่งข่าวใหญ่และสะเทือนวงการมากเท่าไร รางวัลก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น】
【ภารกิจเสริมที่สามารถเริ่มได้ในพื้นที่ปัจจุบัน: ความลับของร้านข้าวกล่องกองถ่าย】
【รายละเอียดภารกิจ: ดูเหมือนร้านข้าวกล่องของไชคุนจะซ่อนข่าวซุบซิบที่ไม่มีใครรู้เอาไว้】
【รางวัลภารกิจ: ไม่ทราบ】
หยางเจินจวิ้นลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ก้น
ดูท่าว่าวันนี้คงต้องไปร้านข้าวกล่องสินะ
ก่อนเลิกกองช่วงบ่าย ไชคุนเอาชุดถ่ายทำที่เจียงฉินฉินเปลี่ยนออกใส่ถุง แล้วยื่นให้หยางเจินจวิ้น
“จำไว้นะ เอาไปส่งร้านข้าง ๆ ให้เจ้าของร้านซักทันที พรุ่งนี้เช้าต้องใช้”
เขามองซ้ายมองขวา ก่อนลดเสียงลง “แล้วช่วยฉันสังเกตหน่อย ในร้านข้าวกล่องมีผู้ชายต้องสงสัยบ้างหรือเปล่า”
“รู้แล้ว” หยางเจินจวิ้นรับถุงมา
“ฉลาดนี่หว่า” ไชคุนตบไหล่เขา “ไปเถอะ” พูดจบก็ยักไหล่ แล้วขับรถออกไป
หยางเจินจวิ้นหิ้วถุงเดินไปทางถนนต้าหัว ในหัวครุ่นคิดเรื่องระบบ
ระบบกินข่าว
กินข่าวจริงแล้วได้รางวัล
หยางเจินจวิ้นนึกถึงเรื่องบัดซบทั้งหลายที่เคยได้ยินในหิ้งตุ้นชาติที่แล้ว ผู้กำกับคนหนึ่งใช้อำนาจบังคับนักแสดงหญิง ดาราคนหนึ่งหนีภาษี นักแสดงชายแซ่ฮั่วคนหนึ่งกลายเป็นราชาปืนใหญ่แห่งหิ้งตุ้น…
ร้านขายแผ่นเพลงตรงหัวมุมถนนเริ่มเปิดเพลงแล้ว
“รีบชักกระบองสองท่อน ฮึ่ม ฮึ่ม ฮ่า เฮ่ รีบชักกระบองสองท่อน…”
ตอนหยางเจินจวิ้นเดินผ่าน เขาเห็นเจ้าของร้านเปิดเสียงดังลั่นจนประตูกระจกสั่นหึ่ง ๆ
ร้านตัดผมข้าง ๆ โต้กลับทันที เปิดเพลง “คนตงเป่ยล้วนเป็นผู้มีคุณธรรม”
เสียงเพลงจากสองฝั่งปนกัน กลายเป็นว่าใคร ๆ ในตงเป่ยก็ฮึ่มฮ่าฮ่าเฮ่ไปหมด
นี่แหละหิ้งตุ้นในปี 2001
วุ่นวาย แต่คึกคัก! นับเป็นภาพสะท้อนของยุคสมัยนี้เลย…!
ระหว่างที่กำลังคิด เขาก็มาถึงหน้าร้านข้าวกล่องแล้ว
ไฟยังเปิดอยู่ ประตูก็แง้มไว้ครึ่งหนึ่ง
หยางเจินจวิ้นกำลังจะผลักประตู แต่จู่ ๆ มือก็หยุดค้างกลางอากาศ
มีเสียงผู้ชายดังออกมาจากในร้าน
“…เมื่อไรคุณจะสารภาพกับไชคุน?”
รูม่านตาของหยางเจินจวิ้นหดวูบ
ให้ตายสิ ข่าวนี้มาเร็วเกินไปแล้วมั้ง