“หายไป?” กู้เหมียนยกมือชี้ไปที่โซนอาหาร “เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนั้นกินขนมอยู่เลยนะ”
“ไม่อยู่แล้ว ผมหาไปทั่วแล้วก็ไม่เจอ”
“เป็นไปได้ยังไงกัน?” กู้เหมียนคิ้วขมวด “เรารีบแยกย้ายกันหาเถอะ”
“โอเค”
คฤหาสน์กว้างใหญ่มาก ลี่ถิงเซินพากู้เหมียนหาทั้งในบ้านนอกบ้านรอบหนึ่ง ก็ยังไม่เจอตัว
ไม่นานทั้งสองก็มาเจอกับเผยจิ่นชวน “เจอหรือยัง?”
“ยัง” เผยจิ่นชวนขมวดคิ้ว “ฉันถามทางประตูใหญ่แล้ว เสี่ยวเป่าไม่ได้ออกไปข้างนอก น่าจะยังอยู่ในคฤหาสน์”
กู้เหมียนเริ่มกระสับกระส่าย “หรือเราจะบอกคุณนายจี้ ให้ทุกคนช่วยกันหา?”
เผยจิ่นชวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างใจเย็น “บางทีเสี่ยวเป่าอาจแค่ซนแล้ววิ่งหนีไปเอง แขกเยอะแยะขนาดนี้ ไปทำให้พวกเขาตื่นตระหนกคงไม่ดี”
“งั้นเราหากันต่อ” กู้เหมียนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ฉันนึกออกแล้ว ฉันหาเสี่ยวเป่าเจอ!”
กู้เหมียนหยิบมือถือออกมา “ฉันให้นาฬิกาข้อมือเด็กเป็นของขวัญกับเสี่ยวเป่า สะดวกให้เขาโทรหาฉันได้ตลอด”
สายโทรออก แต่ไม่มีใครรับ
“เป็นไปได้ยังไง?” กู้เหมียนประหลาดใจ “ตอนกินขนมเมื่อกี้ ฉันยังเห็นนาฬิกาอยู่ที่ข้อมือเสี่ยวเป่าเลย ฉันกำชับเขาว่าอย่าวิ่งหนีไปไหน มีอะไรให้โทรหาฉัน”
เผยจิ่นชวนถาม “นาฬิกามีฟังก์ชันระบุตำแหน่งไหม?”
“มี แต่ฉันไม่ได้เปิด เพราะมันเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวของคุณเผย”
เผยจิ่นชวนรีบพูด “คุณเปิดตอนนี้เลย”
“ได้”