เลือดในกายของกู้เหมียนราวกับแข็งตัว ความหนาวเย็นสายหนึ่งแล่นจากปลายเท้าพุ่งซ่านไปทั่วร่างในชั่วพริบตา แทบจะทำให้เธอกลายเป็นน้ำแข็ง
เธอช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว
เธอนึกว่าตนเองจะช่วงชิงมาได้ คิดว่าเขาจะทำอย่างที่แม่บ้านหยางบอก กลับตัวเพื่อลูก
แต่原來ในใจของเขา แม้แต่ลูกของพวกเขา ก็ไม่สำคัญเท่าอิ่นลั่วเซวี่ย
ลูกของเธอ ไม่ได้รับการต้อนรับจากพ่อ
กู้เหมียนหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลอาบแก้ม
“ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบลั่วเซวี่ย แต่ร่างกายของหล่อนไม่ดีจริงๆ เธอเห็นใจหน่อยเถอะ” ลี่ถิงเซินมองใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของเธอ ปลอบโยน “ถ้าเธออยากมีลูก รอให้ร่างกายหล่อนดีขึ้นอีกหน่อย ค่อยวางแผนก็ไม่สาย”
กู้เหมียนกระตุกยิ้มมุมปาก
ถ้าตอนนี้เธอบอกลี่ถิงเซินว่าเธอท้อง เขาคงพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อเอาลูกออกทันทีใช่ไหม?
เด็กคนนี้เป็นหนึ่งในญาติไม่กี่คนของเธอแล้ว เธอจะไม่มีทางยอมให้เด็กต้องถูกเอาออกเพราะอิ่นลั่วเซวี่ยเด็ดขาด!
“ทราบแล้ว” กู้เหมียนเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “คุณไปยุ่งเถอะ ฉันไม่รบกวนแล้ว”
กู้เหมียนหนีออกมาอย่างลนลาน กลับถึงอวิ๋นเยว่วัน เก็บข้าวของของตัวเอง กำชับแม่บ้านหยางสองสามประโยค แล้วก็ลากกระเป๋าเดินทางออกจากประตูไป
เดิมทีคิดจะหาโรงแรมพักก่อน แต่ในรถแท็กซี่ได้รับโทรศัพท์จากคุณลุง จึงรีบไปทันที
คนเปิดประตูคือป้าสะใภ้หวังซูหลาน พอเห็นกู้เหมียน ก็รีบกระตือรือร้นต้อนรับเธอเข้าไป “เหมียนเหมียน เธอมาได้สักที ป้าคิดถึงเธอจะแย่แล้ว!”
หล่อนเห็นว่าในมือของกู้เหมียนว่างเปล่ายกเว้นกระเป๋าเดินทาง รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที!
กู้เหมียนรีบเอ่ยปาก “ป้าสะใภ้ ขอโทษด้วย ฉันมารีบเกินไป ไม่ทันได้ซื้อของขวัญมาให้คุณ”
“เหมียนเหมียน เข้ามาเร็ว” คุณลุงกู้จื้อหย่วนเดินเข้ามา “แต่ก่อนเธอมาครั้งไหนไม่เอาของมาให้เราบ้าง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น เธอออกจากคุกแล้วทำไมไม่บอกฉัน จะได้ไปรับ”
“ฝนตกฉันเลยไม่อยากรบกวน คุณลุง ช่วงนี้สบายดีไหมคะ”
“ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ” กู้จื้อหย่วนเห็นกระเป๋าเดินทางตรงทางเข้า ถามว่า “ทำไมเธอหิ้วกระเป๋าเดินทางมาล่ะ”
“ฉันจะหย่าแล้ว ย้ายออกจากอวิ๋นเยว่วันมาแล้ว”
“อะไรนะ? หย่า?” เสียงแหลมของหวังซูหลานดังขึ้น “ลี่ถิงเซินเป็นคนขอ?”
กู้เหมียนส่ายหน้าเบาๆ “ฉันอยากหย่าเอง”
“เธอบ้าไปแล้วหรือไง!” หวังซูหลานพูดอย่างร้อนใจ “ตระกูลลี่เป็นตระกูลร่ำรวยอันดับหนึ่งของประเทศหัวเซี่ย ตั้งกี่คนที่พยายามแทรกตัวเข้าไปแต่งงานด้วย เธอกลับดีนัก 主动ขอหย่า? นั่งคุกจนโง่ไปแล้วหรือไง?”
“หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!” กู้จื้อหย่วนขึงตาใส่ภรรยา เปิดปากพูดอย่างขุ่นเคือง “ตอนนั้นลี่ถิงเซินไม่ไปพิสูจน์ว่าวิดีโอจริงหรือปลอม ก็ส่งเหมียนเหมียนเข้าคุกโดยตรง ไม่ว่าใครก็คงหมดหวังเหมือนกัน หย่าก็หย่า! ถึงคุณยายจะจากไปแล้ว แต่คุณลุงจะคอยหนุนหลังเธอเอง เธอย้ายมาอยู่ที่นี่เถอะ คุณลุงจะได้ดูแลเธอด้วย”
กู้เหมียนรีบปฏิเสธ “ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันจะเช่าบ้านอยู่เอง แล้วก็หางานทำ คุณลุงไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก”
“ที่บ้านก็ไม่ได้ไม่มีห้อง จะเสียเงินเช่าบ้านทำไมกัน” กู้จื้อหย่วนพูดพลางไปหยิบกระเป๋าเดินทาง “เรื่องนี้ตกลงตามนี้แหละ”
“ใช่แล้ว ฟังคุณลุงของเธอเถอะ” หวังซูหลานพูดเสริม แล้วรีบถาม “เหมียนเหมียน หย่าก็หย่า แต่เธอเตรียมจะเอาทรัพย์สินของตระกูลลี่เท่าไหร่ล่ะ?”
“ฉันออกไปตัวเปล่าค่ะ”
“เธอว่าอะไรนะ!” หวังซูหลานระเบิดอารมณ์ทันที “ฉันว่าเธอบ้าจริงๆ ถึงได้ออกไปตัวเปล่า! ไม่มีเงินเธอจะไปกินลมตะวันตกหรือไง!”
“ป้าสะใภ้ ฉันเซ็นสัญญาก่อนแต่งงานไว้แล้ว ยังไงก็ไม่มีทางแบ่งทรัพย์สินของตระกูลลี่ได้อยู่แล้ว” กู้เหมียนเปลี่ยนหัวข้อ “จริงสิคุณลุง ก่อนคุณยายสิ้น ฝากแผ่นหยกให้ฉันแผ่นหนึ่ง แล้วยังบอกอะไรเกี่ยวกับชาติกำเนิดของฉัน มันเป็นยังไงกันแน่คะ?”
แววตาของกู้จื้อหย่วนมีประกายวูบหนึ่ง แต่ก็กลับมาสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว “ในเมื่อเป็นของคุณยายให้เธอ เธอก็เก็บไว้ดีๆ ก็พอ ส่วนเรื่องชาติกำเนิดที่หล่อนพูด... ก็แค่ถอนหายใจว่าชาติกำเนิดของเธอน่าสงสาร”
กู้เหมียนไม่ได้สงสัย “ถึงฉันจะไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก แต่คุณตาคุณยายให้ความรักฉันทั้งหมด ฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองน่าสงสารหรอก”
“เธอคิดแบบนี้ได้ ดวงวิญญาณของพวกท่านบนสวรรค์ก็คงได้พักสงบแล้ว...”
......
สี่ทุ่ม ลี่ถิงเซินกลับถึงอวิ๋นเยว่วัน แต่ในห้องนอนใหญ่ไม่มีร่างของกู้เหมียน
เขาหยิบโทรศัพท์โทรหากู้เหมียน แต่กลับโทรไม่ติดเลย
ลี่ถิงเซินลงมาชั้นล่างเรียกแม่บ้านหยางมา “คุณผู้หญิงอยู่ไหน?”
“คุณผู้หญิงเธอย้ายออกไปแล้วค่ะ”
“เธอว่าอะไรนะ?” ลี่ถิงเซินขมวดคิ้ว “ย้ายออกตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เมื่อสายน่ะค่ะ”
แม่บ้านหยางเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็หยุดไว้ ก่อนกู้เหมียนจากไป ได้บอกกับหล่อนว่า ห้ามบอกเรื่องที่ตั้งครรภ์ให้ลี่ถิงเซินรู้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะเป็นการทำร้ายเด็ก ดังนั้นหล่อนจึงไม่กล้าพูด
แม่บ้านหยางยื่นเอกสาร一份 “นี่คือสัญญาหย่าที่คุณผู้หญิงทิ้งไว้ค่ะ”
ลี่ถิงเซินรับมาเปิดดูคร่าวๆ หัวเราะเย็น “ออกไปตัวเปล่า เธอนี่มันเก่งจริงนะ!”
“คุณชาย คุณผู้หญิงตั้งใจจะหย่าจริงๆ ค่ะ”
“เรื่องนี้ไม่ขึ้นอยู่กับเธอหรอก!” ลี่ถิงเซินกระชากเนคไทด้วยความหงุดหงิด “เธอย้ายไปไหน?”
“คุณผู้หญิงไม่ได้บอกค่ะ”
ลี่ถิงเซินเดินตรงออกไปข้างนอก สั่งให้คนขับรถออกรถ
......
ในห้องพักแขก กู้เหมียนอาบน้ำแล้วกำลังจะนอน จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นเบอร์แปลก
กู้เหมียนเลื่อนรับสาย “สวัสดีค่ะ ใครคะ?”
“ลงมาข้างล่าง” เสียงทุ้มเย็นที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย
มือที่ถือโทรศัพท์ของกู้เหมียนแข็งค้าง เอ่ยปากว่า “ฉันนอนแล้วค่ะ”
“ฉันให้เวลาเธอสิบนาทีลงมา ไม่อย่างนั้นคนทั้งหมู่บ้านนี้ คืนนี้อย่าหวังจะได้นอน”
กู้เหมียนมองสายที่ถูกตัดไป ลังเลครู่หนึ่ง ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปข้างล่าง
หน้าประตูยูนิตจอดรถยนต์สีดำคันหนึ่ง เป็นรถ Rolls-Royce ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทเรียบเนื้อยืนพิงรถสูบบุหรี่อยู่
กู้เหมียนเดินเข้าไป รักษาระยะห่างจากเขาไว้ เอ่ยปากอย่างราบเรียบ “ดึกแล้วมาหาฉันมีอะไร?”
“เธอว่ามีอะไร! กู้เหมียน เมื่อคืนฉันพูดไปเธอหูทวนลมใช่ไหม? ถึงกับกล้าร่างสัญญาหย่า ยังกล้าหนีออกจากบ้านอีก?” ลี่ถิงเซินสูบบุหรี่แรงเฮือกหนึ่ง “ตอนนี้ขึ้นรถกลับบ้านกับฉัน ฉันจะไม่ถือโทษ”
“หนีออกจากบ้าน...” กู้เหมียนยิ้มขม “คุณคิดจริงๆ หรือว่าที่นั่นคือบ้านของฉัน? ถ้าใช่ แล้วสามีของฉันทำไมถึงไม่กลับบ้านไปอยู่กับผู้หญิงอื่นล่ะ?”
“พูดไปพูดมาก็เพราะเรื่องของลั่วเซวี่ยอีกแล้ว กู้เหมียน เธอจะใจกว้างกว่านี้ไม่ได้หรือไง?”
“งั้นฉันต้องทำยังไงถึงจะเรียกว่าใจกว้าง? ยิ้มดูพวกคุณพลอดรักกัน ให้เลือดหล่อนต่อไป หรือไปนั่งคุกอีกสักสองสามปี?” กู้เหมียนมองเขา “ถิงเซิน ตอนแรกการแต่งงานของเราถือเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ แต่ฉันเป็นคน ไม่ใช่เครื่อง供血ของอิ่นลั่วเซวี่ย”
ลี่ถิงเซินยิ้มเย็น “เธอก็รู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้คือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ตอนนั้นเธอเพื่อให้คุณยายของเธอได้รับการรักษาถึงยอมแต่งงานกับฉันเพื่อนำโชค ตอนนี้คุณยายจากไปแล้ว เธอก็รีบหย่า ถอนสะพานทันทีที่ข้ามมาถึงหัวสะพานของฉันเลยรึไง หืม?”
กู้เหมียนหลับตาลงด้วยความอิดโรย “งั้นฉันจะคืนเงินค่ารักษาที่คุณยายใช้ในโรงพยาบาลตระกูลลี่ช่วงไม่กี่ปีนี้ให้คุณ แบบนี้ก็ไม่ถือว่าถอนสะพานใช่ไหม?”
ความโกรธในอกของลี่ถิงเซินพลุ่งขึ้นทันที “เธอพูดอีกทีสิ!”
กู้เหมียนมองตรงเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของเขา “คุณคำนวณจำนวนเงินมาสิ ฉันจะเขียน欠条ให้ก่อน ผ่อนจ่ายคืนคุณ ดอกเบี้ยคุณกำหนดเลย”
สิ้นคำพูด ชายหนุ่มตรงหน้าก็โยนบุหรี่ในมือทิ้ง ก้าวยาวๆ เข้ามา
ไม่ทันที่กู้เหมียนจะตอบสนอง ร่างกายทั้งร่างก็ถูกชายหนุ่มโอบกอดไว้ในอ้อมแขน
วินาทีต่อมา เอวบางที่แทบจะกำด้วยมือเดียวถูกควบไว้ กู้เหมียนรู้สึกเพียงฟ้าดินหมุนคว้าง ไม่นานก็ถูกชายหนุ่มกดไว้กับตัวรถ!
“คุณจะทำ... อื้อ...”
คำพูดที่เอ่ยขึ้นถูกกลืนหาย ริมฝีปากบางของชายหนุ่มจูบริมฝีปากของเธอ จูบ霸道แย่งชิงลมหายใจของเธอ ทำให้เธอหายใจไม่ออก
“อื้อ...” กู้เหมียนดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่มือทั้งสองถูกเขาควบคุมไว้
เนิ่นนาน ลี่ถิงเซินถึงได้ปล่อยเธออย่างยังไม่หนำใจ แววตาโกรธในดวงตากลายเป็นความต้องการที่ไม่ได้ปิดบังไว้อย่างสิ้นเชิง เสียงทุ้มต่ำเจือด้วยเสน่ห์เย้ายวน “ไม่อยากให้ฉันจัดการเธอที่นี่ ก็ขึ้นรถมาซะ”