อังเดรกับพวกเหมือนมาติดหนึบอยู่กับหลินเส้าเหวิน วัน ๆ ไม่มีอะไรก็ชอบเดินเข้ามาในห้องพยาบาลจนเขารำคาญจะแย่ แต่หยางเว่ยกั๋วและหลี่ซินหมินก็เอาหน้าด้าน ๆ มาขอให้เขาอดทนทุกวัน เขาก็เลยต้องทน ๆ ไป
ห้าวันต่อมา
สาวงามชาวหมีขาวผมทองตาสีฟ้าคนหนึ่งมาถึงโรงงานเหล็กกล้า เธอสูงเกิน 175 เซนติเมตร สูงกว่าคาดังฟูอีกครึ่งหัว เธอสวมชุดกระโปรงสไตล์ตะวันตกสีขาว ดูน่ารักสดใสชวนมอง
คนในโรงงานพากันออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ออกันเต็มหน้าห้องพยาบาล
“ท่านรัฐมนตรีหลิน สวัสดีค่ะ ดิฉันโซเฟีย”
“คุณผู้หญิงโซเฟีย สวัสดีครับ เรามาเริ่มกันเลยเถอะ”
หลินเส้าเหวินแค่มองเธอผ่าน ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วก็ยื่นมือขวาออกไป
โซเฟียทำหน้าไม่เข้าใจ มองไปที่คาดังฟู ซึ่งเข้าใจทันที แล้วจับมือซ้ายของเธอวางลงบนหมอนรองจับชีพจร
หลินเส้าเหวินจับชีพจรได้ไม่ถึงห้าวินาทีก็เบิกตาขึ้น มองโซเฟียพลางขมวดคิ้ว “คุณมีอาการมดลูกเย็นมาก ต่อไปควรใส่เสื้อผ้าหนา ๆ หน่อย ไม่งั้นจะทำให้เกิดโรคอื่น ๆ ตามมาอีกเยอะ”
“มดลูกเย็นคืออะไรคะ” โซเฟียถามอย่างสงสัย
“มดลูกเย็นเป็นโรคชนิดหนึ่ง เกิดจากการหมกมุ่นอยู่ในที่เย็นหรือลุยน้ำนานเกินไป จนถูกความเย็นรุกราน” หลินเส้าเหวินพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ตอนนี้คุณมีลูกไม่ได้ ก็เกี่ยวพันกับอาการมดลูกเย็นนี่แหละ”
โซเฟียมองคาดังฟู เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
“โซเฟีย คุณต้องเชื่อท่านรัฐมนตรีหลินนะ ฝีมือหมอของเขาเหนือชั้นมาก” คาดังฟูกุมมือเธอ พูดอย่างลึกซึ้ง “คุณเองก็อยากให้เรามีลูกด้วยกันใช่ไหม”