ฉาจู้ก็ไม่ยอมน้อยหน้า ยกกำปั้นขึ้นตอบโต้
แต่ตอนนี้สวี่ต้าเม่ามีเกราะซ้อนทับตัว ความโกรธทำให้อะดรีนาลีนพุ่งพล่าน ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย
แต่สวี่ต้าเม่าสุดท้ายก็อ่อนแอเกินไป ไม่กี่กระบวนท่าก็ถูกฉาจู้ล้มลงกับพื้น
ฉาจู้ไม่ได้โง่จริง พอสอยสวี่ต้าเม่าลงได้ก็เผ่นทันที
สวี่ต้าเม่าพลิกตัวลุกขึ้นมา รู้ว่าตามฉาจู้ไม่ทัน ก็จัดการเด็ดของจากตัวออกมาไม่หยุด บีบมือปุ๊บก็กลายเป็นก้อน แล้วขว้างใส่ฉาจู้ไม่ยั้ง
สวี่ต้าเม่า แม่แกเอ๊ย!
"ใครก็ได้มาช่วยที สวี่ต้าเม่าบ้าไปแล้ว!"
"แจ้งตำรวจ เร็วเข้า"
ชาวซื่อเหอย่วนวิ่งหนีพลางด่าไปพลาง
แน่ล่ะ กลางคืนมืดตึ๊ดตื๋อ สวี่ต้าเม่าจะเล็งแม่นสักแค่ไหน
ความโกรธกลืนสติ บอกให้เขาปา "ก้อนขี้" ไม่หยุดก็พอ
เหยียนเจี่ยเฉิงย่องใจแอบดีใจ ระหว่างวิ่งหนีคิดจะหันกลับไปดูสภาพยับเยินของสวี่ต้าเม่า จู่ๆ ก็มีก้อนอะไรมาแปะหน้าเต็มๆ ทำเอาลืมตาไม่ขึ้น
"อ๊าก…"
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของเหยียนเจี่ยเฉิงดังสนั่นซื่อเหอย่วน ร่างคนก็ล้มกองกับพื้น
สวี่ต้าเม่ามองไม่เห็นอะไรเลย เห็นแค่มีคนล้มลงกับพื้นก็กระโจนเข้าใส่ทันที กอดเขาแล้วกลิ้งไปมาบนพื้น
ครู่ใหญ่
"หยุดนะ หยุดให้หมด"
หน่วยร่วมป้องกันมาในที่สุด พวกเขากล้ำกลืนกลิ่นเหม็นเน่า แยกสองคนที่กลิ้งเกลือกอยู่กับพื้นออก
สวี่ต้าเม่าก็ไม่มีปัญหาอะไร ยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรก เขาจึงนอนราบกับพื้นอย่างรู้กาลเทศะ