ที่กลุ่มเรือนฝั่งตะวันตก
“โอ้ย เหออวี่จู้ นายมาทำไมเนี่ย?” หลี่ชุนฮวาถามด้วยความประหลาดใจ
“ฮึ่ม”
ฉาจู้สะบัดหน้าพ่นลมหายใจเย็น ก่อนตรงดิ่งเข้าครัว
“นี่มันอะไรกัน?” หลี่ชุนฮวาพูดงงๆ
“พ่อครัวเหอบอกว่าวันนี้จะโชว์ฝีมือให้ทุกคนดู เดี๋ยวทุกคนกินข้าวเสร็จค่อยกลับไปนะครับ” หลินเส้าเหวินพูดพลางยิ้มน้อยๆ
“แบบนั้นก็ดีสิ” หลี่ชุนฮวาและคนอื่นๆ ปรบมือ
“หลินเส้าเหวิน นายกำลังทำอะ...เอ้อ ผู้อำนวยการหลี่”
ฉินหวยหรูเพิ่งจะตะโกนออกมา พอเห็นหลี่ชุนฮวา ก็ชะงักไปเล็กน้อย
“หวยหรูก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ มาสิ”
หลี่ชุนฮวายิ้มพลางกวักมือเรียกเธอ
“ผู้อำนวยการ นี่มันอะไรกันคะ?” ฉินหวยหรูเดินเข้ามา
“ก็หลินเส้าเหวินบอกว่าเหออวี่จู้จะทำให้พวกเรากินข้าวไงล่ะ” หลี่ชุนฮวาหัวเราะ
“อย่าไปเชื่อมัน” ฉินหวยหรูกลอกตา “เจ้าบ้านี่ต้องหลอกฉาจู้...”
“ท่านผู้อำนวยการหลี่ นี่มันไม่ถูกต้องนะครับ จะมาหลอกลวงประชาชนแบบนี้ได้ยังไง” หลี่ชุนฮวาทำเสียงดุ “มาๆ เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ...ว่านายหลอกฉาจู้มาได้ยังไง”
หลินเส้าเหวินนั่งลงข้างๆ ฉินจิงหรู เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ก่อนจะเตือนว่า “ผู้อำนวยการ อย่าได้พลาดเชียวล่ะครับ”
“ได้ไงหลินเส้าเหวิน พอเป็นท่านผู้อำนวยการแล้ว คิดมากเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาเลยนะ” หลี่ชุนฮวาพูดดุพร้อมหัวเราะ
“เปล่าสักหน่อย” ฉินหวยหรูพูดเสียงอ้อน “ตั้งแต่เจ้านี่มาอยู่ที่ลานบ้านนี้ ก็หลอกฉาจู้ทำกับข้าวให้ตลอดเลย”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
เหล่าป้าๆ พากันหัวเราะลั่น แทบจะพัดหลังคาบ้านปลิว