วันนี้เป็นวันทำงาน ลานเรือนนอกจากสตรีสองสามคนกำลังซักผ้าทำกับข้าวแล้ว ดูเงียบสงัด
“อ้าว หัวหน้าหวัง นี่ทำอะไรอยู่งั้นหรือ”
สตรีคนหนึ่งยิ้มทักทาย
“คุณนายสาม”
หัวหน้าหวังยิ้มอย่างสุภาพ “ก็มีคนใหม่มาที่โรงงานเหล็กกล้าน่ะสิ เลยพามาดูบ้าน”
“ดูบ้านหรือ”
รอยยิ้มของคุณนายสามแข็งค้าง
ลานเรือนนี้ยังมีบ้านอยู่ แถมยังเป็นบ้านหลังใหญ่สามห้องเรียงติดกัน อยู่ในประตูวงเดือน ทางตะวันตกของเรือน
หากประตูวงเดือนติดตั้งบานประตูเข้าไป ก็แทบจะเป็นเรือนเดี่ยวมีประตูส่วนตัว แถมยังมีลานเล็กๆ แบบนั้นด้วย
บ้านหลังนี้ไม่น้อยคนที่หมายปอง แต่ยื่นเรื่องขอไปนับครั้งไม่ถ้วน สำนักงานเขตก็ไม่อนุมัติสักที
“บ้านนี้เป็นอย่างไรบ้าง” หยางเว่ยกั๋วพูดกับจางกั๋วผิงพลางยิ้ม
“เรื่องนี้ต้องถามเช่าเหวิน”
จางกั๋วผิงหยิบบุหรี่ออกมาแจกคนละมวนแล้ว จึงยิ้มกล่าว “เช่าเหวิน ได้ก็ว่าได้ ไม่ได้ก็พูดตรงๆ ทางกระทรวงจะหาทางให้ใหม่”
……
หัวหน้าหวังได้ยินดังนั้น อดมองหยางเว่ยกั๋วแวบหนึ่งไม่ได้
หยางเว่ยกั๋วก็โน้มเข้าไป กระซิบสองสามประโยค
“ตึกแลกบ้านเรือนแถวเดียวหรือ”
หัวหน้าหวังมองหลินเช่าเหวินด้วยความตกตะลึง
ในยุคนี้ ตึกคือสัญลักษณ์ของความสูงส่ง
ต่อให้ตึกจะเล็กแค่ไหน ชั้นจะสูงเพียงไร ก็ยังเป็นบ้านที่คนมากมายยอมเบียดแย่งกันเข้าไปอยู่
“ทำงาน ที่ไหนก็เหมือนกัน”
หลินเช่าเหวินมีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า แต่ในใจบ่นทุกข์ไม่หยุด
หากเขามีทางเลือก เขาไม่ต้องการเป็นเพื่อนบ้านกับพวกคนพวกนี้เด็ดขาด
แต่เมื่อพูดออกไปแล้ว จะมาเลือกโน่นเลือกนี่ก็ไม่ได้ ในยุคนี้ ภาพลักษณ์สำคัญยิ่งนัก
“พูดได้ดี”
หัวหน้าหวังชูนิ้วโป้งขึ้น “หมอหลิน หากท่านมาอยู่ที่นี่ ข้าตัดสินใจให้เอง บ้านทั้งสามห้องยกให้ท่าน”
“สามห้องหรือ”
หลินเช่าเหวินอึ้งไป
บ้านสามห้องนี้รวมกันคงเกือบสองร้อยตารางเมตร ในยุคที่ครอบครัวหนึ่งสี่คนหรือห้าคนยังเบียดกันในบ้านสี่สิบตารางเมตร จะอนุมัติบ้านใหญ่เช่นนี้ได้หรือ
“หมอหลินยอมสละตึกมาทำงานที่โรงงานเหล็กกล้า สำนักงานเขตของเราและทางโรงงานจะมาน้อยหน้าได้อย่างไร” หัวหน้าหวังกล่าวกับหยางเว่ยกั๋วพลางยิ้ม
“ใช่ๆ”
หยางเว่ยกั๋วเห็นด้วย “บ้านสามห้องนี้ยกให้ท่านหมด แม้จะเก่าทรุดโทรมไปบ้าง แต่ข้อดีคือที่กว้าง”
หลินเช่าเหวินมองบ้านสามห้องที่เรียงติดกัน ในใจเริ่มครุ่นคิด
พูดตามตรง ในยุคนี้จะหาบ้านใหญ่เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ตึกที่เขาอยู่ในบ้านพักครอบครัวกระทรวงอุตสาหกรรมนั่นก็แค่เจ็ดสิบตารางเมตร จะสู้อยู่เรือนเล็กๆ แบบนี้สบายได้อย่างไร
แม้จะร้างมานานขาดการซ่อมแซม แต่เสียเงินซ่อมแซมสักหน่อย ซื้อเก้าอี้นอนยาวมาสักตัวนอนเอกเขนกในลานเรือน ชีวิตน้อยๆ นั้นไม่รื่นรมย์หรอกหรือ
ส่วนพวกมนุษย์ปศาจนั่น ก็คบค้าให้น้อยก็สิ้นเรื่อง
“อย่างนี้ดีกว่า…บ้านหลังนี้ถือเป็นของกระทรวงอุตสาหกรรมพวกเรา”
จางกั๋วผิงเอ่ยขึ้น “ทางสำนักงานเขตและโรงงานเหล็กกล้าเอาทะเบียนบ้านมาให้ข้า ข้าเอาไปประทับตราที่กระทรวง แล้วโอนให้เช่าเหวิน”
ความคิดนี้ของเขาหลักแหลมนัก
บ้านนี้ทรุดโทรมแทบพัง เมื่อถึงเวลาซ่อมแซมต้องหมดเงินมหาศาลแน่
หากวันใดหลินเช่าเหวินทำงานที่โรงงานเหล็กกล้าแล้วเบื่อหน่าย อยากเปลี่ยนหน่วยงาน ถึงตอนนั้นโรงงานเหล็กกล้าจะเอาบ้านคืน เขาก็หมดปัญญา
แต่ถ้าส่งบ้านไปที่กระทรวงอุตสาหกรรมก็ต่างกัน เจ้าของบ้านคือหลินเช่าเหวิน โรงงานเหล็กกล้าจะเอาบ้านคืน กระทรวงอุตสาหกรรมทุบเจ้าไม่เละหรือ
“ไม่มีปัญหา”
หัวหน้าหวังและหยางเว่ยกั๋วต่างตอบตกลงอย่างไม่มีข้อแม้
พวกเขาไม่ได้คิดไกลขนาดนั้น ขอเพียงหลินเช่าเหวินยินยอมก็พอ ไม่งั้นจะไปหาตึกให้เขาที่ไหนได้
เอกสารเสร็จสิ้นภายในบ่ายวันเดียว
ตรอกหนานหลัวกู่ บ้านหลังใหญ่สามห้องด้านตะวันตกของซื่อเหอย่วน ตกเป็นของหลินเช่าเหวิน
“ท่านอา ความกรุณาครั้งนี้ขอบคุณยิ่ง” หลินเช่าเหวินซาบซึ้ง
“ยังมาเกรงใจข้าอีกหรือ” จางกั๋วผิงยิ้ม “ใช้ชีวิตให้ดี ฝีมือทางการแพทย์อย่าทิ้ง หากวันใด…ไว้ค่อยว่ากันเถิด”
เขาไม่ได้พูดต่อ แต่เชื่อว่าหลินเช่าเหวินเข้าใจความหมาย
“ข้าทราบดี ท่านอา”
หลินเช่าเหวินยิ้ม
ก็แค่วันใดเบื่ออยู่ในโรงงาน จางกั๋วผิงสามารถส่งเขาเข้าโรงพยาบาลได้นั่นเอง
ทว่าหลินเช่าเหวินผู้เคยดู ‘ฉิงหม่านซื่อเหอย่วน’ กลับรู้ว่า การมาโรงงานเหล็กกล้าครั้งนี้มาไม่ผิดเลย อีกไม่กี่ปี จะมีพายุใหญ่พัดกวาดทั่วแผ่นดิน ยิ่งอยู่ในตำแหน่งโดดเด่น จะยิ่งอันตราย
ซุกตัวเป็นหมอเล็กๆ ในโรงงานเหล็กกล้ากลับจะปลอดภัยอย่างยิ่ง ยิ่งกว่านั้น…จนถึงตอนนี้เขายังมึนงงกับวิชาแพทย์อยู่
จางกั๋วผิงเลี้ยงอาหารมื้อค่ำแก่หลินเช่าเหวินแล้วกลับบ้านไป หลินเช่าเหวินจึงมาที่ซื่อเหอย่วนเพียงลำพัง
หลินเช่าเหวินเพิ่งก้าวเข้าซื่อเหอย่วน ก็มีคนเดินเข้ามาหา
“หนุ่มน้อย เจ้ามาหาใคร”
ชายกลางคนสวมแว่นคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้
หลินเช่าเหวินจำเขาได้ในทันที ผู้เฒ่าสามแห่งซื่อเหอย่วน “เทพประตู” เหยียนปู้กุ้ย
“ท่านอา ข้าเป็นผู้พักอาศัยที่นี่”
หลินเช่าเหวินยิ้มแย้มหยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินที่ติดมาจากจางกั๋วผิงออกมา ยื่นให้เขามวนหนึ่ง
“เจ้าอยู่ที่นี่หรือ”
เหยียนปู้กุ้ยจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างรื่นรมย์ แล้วพลันร้องอุทาน “หรือว่าบ้านประตูวงเดือนนั่นแบ่งให้เจ้าแล้ว”
“ใช่ ต่อไปก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ท่านอาดูแลด้วย” หลินเช่าเหวินพยักหน้า
“ได้สิ ได้สิ”
เหยียนปู้กุ้ยพลันรู้สึกว่าบุหรี่ในปากไม่อร่อยเสียแล้ว
บ้านสามห้องนั่นคือ “เนื้อยักษ์” หลายคนในลานจับตามอง แต่คิดไม่ถึงว่าทุกคนจะไม่ได้กินเนื้อ กลับถูกคนนอกได้便宜ไป
หลินเช่าเหวินไม่ใส่ใจ เดินตรงไปยังเรือนของตน
พวกผ้าห่มเขามีพร้อม แต่บ้านนั้นเก่าเกินไป เขาต้องดูว่าจะซ่อมแซมอย่างไร
เหยียนปู้กุ้ยมองแผ่นหลังของเขา ใบหน้าปรากฏแววเหี้ยม
ไม่ได้แล้ว ไอ้หนูนี่ครองไปหนึ่งห้อง สองห้องที่เหลือ เขายังไงต้องฉกมาให้ได้สักห้อง
ครอบครัวเขาหกคนยัดอยู่ในสองห้อง พลิกตัวยังกลัวเหยียบโดนคนอื่น
คิดได้ดังนั้น เขาจึงวิ่งไปยังลานกลางโดยพลัน
“อี้จงไห่ เรื่องใหญ่แล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเหยียนปู้กุ้ย คนไม่น้อยก็พากันออกมา
“เกิดอะไรขึ้น” อี้จงไห่ขมวดคิ้ว
“บ้านสามห้องนั่นถูกแบ่งออกไปแล้ว” เหยียนปู้กุ้ยตบต้นขาพลางว่า
“อะไรนะ”
ไม่ใช่เพียงอี้จงไห่ แม้แต่เจียจางซื่อที่เพิ่งออกมาดูเหตุการณ์และหลิวไห่จงก็ขมวดคิ้วเช่นกัน
“ท่านผู้เฒ่าหนึ่ง นี่ไม่ถูกนะ บ้านข้าสมัครมานานแค่ไหนแล้ว” หลิวไห่จงตะโกน
“ใช่สิ ตงสวี่บ้านเราแต่งเมียแล้ว ทั้งครอบครัวเบียดในห้องเดียว มันไม่สะดวกแค่ไหน” เจียจางซื่อก็ไม่พอใจเช่นกัน
“โอ้โห พวกท่านนี่ทำอะไรกันอยู่น่ะ”
เสียงนิสัยกะล่อนดังขึ้น ทุกคนต่างหันไปมอง
“จู้จื่อ เจ้ามาพอดี ไปกับพวกเราหน่อย” อี้จงไห่ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าเขาไว้ทันที
“อะไรกัน” ฉาจู้ฉงน
“ก็ เพิ่งมีคนมาอยู่ห้องข้างตะวันตกลานหลังพวกเราไง ไปดูเพื่อนบ้านใหม่กันหน่อย” อี้จงไห่ยิ้ม
“ข้ายังต้องทำกับข้าวนะ”
ฉาจู้ไม่อยากไป
เพื่อนบ้านใหม่อะไรกัน ถึงอยากรู้จัก
ขณะนั้น ร่างอรชรร่างหนึ่งก็ก้าวออกจากประตูเช่นกัน ทำให้ฉาจู้ที่เดิมจะกลับบ้านชะงักเท้าทันที
“พี่ฉิน”
“จู้จื่อ”
ฉินหวยหรูยิ้มทักทาย
“หวยหรู เจ้ามาพอดี พวกเราไปด้วยกัน…”
ความคิดของอี้จงไห่หลักแหลมนัก
พวกมาใหม่ ต้องรู้กฎเสียบ้าง
ให้รู้ว่าในลานนี้ใครเป็นใหญ่