"อวี๋ลี่ เธอจะทำอะไรน่ะ รีบเอามือลงเดี๋ยวนี้" เหยียนเจี่ยเฉิงพูดเสียงเข้ม
"ใช่แล้ว อวี๋ลี่ การเข้าโรงงานมันเป็นเรื่องของผู้ชาย งานของเสี่ยเฉิงก็พอเลี้ยงพวกเธอได้แล้ว อย่าเรื่องมากเลย" คุณนายสามก็รีบห้าม
เรื่องนี้ปล่อยผ่านไม่ได้นะ
หลัวเสี่ยวเอ๋อเป็นเพราะหลินเส้าเหวินตามใจ พวกเขาไม่มีสิทธิ์ไปยุ่ง
แต่ถ้าวันไหนอวี๋ลี่ออกไปทำงาน พวกป้าๆ ที่อยู่บ้านว่างๆ อย่างพวกหล่อนจะทำใจใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง หรือว่าจะให้ไปรับงานตักหิมะ ปิดกล่องไม้ขีดไฟ หรือกระทั่งทำความสะอาดห้องน้ำเหมือนป้าหลี่จริงๆ
"เหยียนเจี่ยเฉิง นายดูแลเมียนายยังไง" เจียจางซื่อตาขวาง "พวกป้าๆ น่ะ ออกจากประตูบ้านไปแล้วใจมันก็จะเหินห่าง ยิ่งจะให้กลับมาอยู่แต่บ้านเงียบๆ ก็ยิ่งยาก"
ตอนนี้หล่อนต้องออกหน้า เพราะเมื่อกี้เห็นชัดๆ ว่าฉินเพ่ยหรูก็อยากยกมือเหมือนกัน
ถ้าฉินเพ่ยหรูออกไปทำงาน ด้วยความเข้าใจเจี่ยตงสวี่ เจี่ยตงสวี่ต้องเห็นด้วยแน่
แล้วงานบ้านพวกนี้ก็จะตกกับหล่อนแทนงั้นสิ
"ใช่แล้ว อวี๋ลี่ อย่าใจร้อน"
พวกป้าๆ พากันห้าม
อวี๋ลี่ลังเล มองหลินเส้าเหวินบนเวที ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ก็รวบรวมความกล้าพูดว่า "พี่หลิน หนูอยากไปโรงงานทอผ้า"
"อวี๋ลี่ จะให้สั่งสอนหน่อยใช่ไหม"
เหยียนเจี่ยเฉิงก้าวไปข้างหน้า ยกมือขึ้นหมายจะตบเธอสักฉาด
แต่ได้ยินเสียงเย็นๆ จากที่ไกลๆ ดังมา "เหยียนเจี่ยเฉิง แกกล้าแตะอวี๋ลี่ พรุ่งนี้ฉันจะเขียนจดหมายไปสหพันธ์สตรีโรงงานทอผ้าพวกแก ให้จัดการแกให้ดี"