"แล้วก็หลัวเสี่ยวเอ๋อด้วย เธอเกิดในซื่อจิ่วเฉิงเหมือนกัน" สวี่ต้าเม่าไม่กลัวบ้านเมืองจะวุ่นวายกล่าวขึ้น
"ไปไปไป บ้านเกิดฉันไม่ใช่ที่ซื่อจิ่วเฉิงนี้" หลินเส้าเหวินหัวเราะด่า "ส่วนเสี่ยวเอ๋อ... เธอก็ไม่นับ บ้านเกิดเธอก็ไม่ใช่ที่ซื่อจิ่วเฉิง"
"หลินเส้าเหวิน นายได้เมียสวยแล้ว ส่วนหลานชายคนที่นี่ฉันน่ะยังโสด" เหยียนปู้กุ้ยหัวเราะอยู่ข้างๆ "ในฐานะอาอย่างแก ยังไงก็ต้องหาคู่ให้หลานชายแกหน่อยสิ"
"เหยียนเหล่าซี คำพูดนายนี่ไม่ถูกนะ" ภรรยาของหลิวไห่จงไม่พอใจ "เจี่ยฟ่างบ้านนายยังอ่านหนังสืออยู่ ส่วนกวงฝูบ้านฉันน่ะอายุไม่น้อยแล้ว"
"อายุไม่น้อยแล้วก็ยังเป็นพวกเกเร งานดีๆ ก็ไม่มีทำ" คุณนายสามเริ่มทิ่มแทง
"ถ้าไม่ใช่เพราะหลินเส้าเหวินช่วย เหยียนเจี่ยเฉิงบ้านนายก็ยังเป็นลูกจ้างชั่วคราวอยู่เลย" ภรรยาของหลิวไห่จงไม่ยอม
"นั่นเขารักหลาน" เหยียนปู้กุ้ยเหยียด "ถ้ากวงฝูบ้านนายมีอาดีสักคน เรื่องงานนี่ก็แค่เอื้อมมือหยิบ"
"ตาเหยียน คำพูดนายนี่ไม่ถูกนะ" หลิวไห่จงขมวดคิ้ว "นายยอมให้เหยียนเจี่ยเฉิงบ้านนายยอมคนชั่วเป็นพ่อ แต่ฉันไม่ยอม..."
"เดี๋ยวก่อน..."
หลินเส้าเหวินขัดวงสนทนา "จะพูดก็พูดดีๆ ทำไมถึงกับ 'ยอมคนชั่วเป็นพ่อ' กันเลย"
"หลินเส้าเหวิน พูดตรงๆ มาเลย เรื่องฉินจิงหรูนี่ นายช่วยพูดได้หรือเปล่า" หลิวไห่จงวางก้าม