โรงพยาบาลเซี่ยเหอ
หลินเส้าเหวินเพิ่งจะนั่งลง หลี่เสวี่ยเยว่ก็ยกชาร้อนมาส่งให้ทันที
"ส่งการบ้าน"
หลินเส้าเหวินยื่นมือออกมา
ทั้งสามคนรีบส่งการบ้านของตัวเองทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
"จางม่านอวิ๋น ฝีมือดีขึ้นนะ" หลินเส้าเหวินเอ่ยชมพลางดูไปด้วย "นอกจากจะใช้ยาแข็งเกินไปหน่อย ก็แทบไม่มีข้อบกพร่องอะไรเลย เธอมีพรสวรรค์มาก"
"ขอบคุณอาจารย์"
สีหน้าของจางม่านอวิ๋นเปลี่ยนจากมืดครึ้มเป็นสดใสทันที
หลี่เฟิงกับหลี่เสวี่ยเยว่ต่างมองเธอด้วยความอิจฉา
"หลี่เฟิง นี่มันไม่ถูกต้องนะ" หลินเส้าเหวินขมวดคิ้ว "แกทำการบ้านอะไรกันเนี่ย? กินยาจีนกับยาตะวันตกปนกันแบบนี้... เมื่อคืนแกไปทำอะไรมา? ผิดพลาดแบบนี้ได้ยังไง?"
"ห๊ะ?"
หลี่เฟิงใจหายวาบ
เมื่อวานมันง่วงเกินไป รีบหลับโดยไม่ทันตรวจทาน คราวนี้จบเห่
"ออกไปยืนหน้าห้อง แล้วคิดทบทวนให้ดี" หลินเส้าเหวินโยนสมุดใส่ตัวเขา
"ครับ"
หลี่เฟิงตอบรับอย่างขมขื่น แล้วยืนอยู่อย่างว่าง่ายที่หน้าประตู
ขณะนั้นเอง
จางอวี่หยางกับฉินจงเดินผ่านมาพอดี เขารีบหันหลังเข้าหากำแพงทันที
"โอ๊ะ นี่ไม่ใช่หมอหลี่หรอกเหรอ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย?" จางอวี่หยางเอ่ยเยาะเย้ย
"ท่านจาง นายตั้งใจแกล้งเขาใช่ไหม?" ฉินจงเสริม "ดูท่าทางแบบนี้ เหมือนถูกเขียนวงกลมล้อมไว้ยังไงยังงั้น ขยับแม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่กล้า... เห็นชัดๆ ว่าโดนสั่งให้ยืนลงโทษนี่เอง"
หลี่เฟิงแทบจะร้องไห้
แต่แล้วประตูห้องตรวจก็เปิดออกอีกครั้ง หลี่เสวี่ยเยว่ที่มีรอยน้ำตาบนหน้าเหลือบมองหลี่เฟิงแวบหนึ่ง แล้วไปยืนอยู่อีกฝั่งของประตูอย่างว่าง่าย