เฉินหยางนั่งลง ชี้ไปที่ห้องแล้วพูดว่า "จริง ๆ นะ ซูจิง มีคนอยากทำร้ายคุณ ฮวงจุ้ยห้องนี้เดิมดีมาก แต่รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมหยกตรงหัวเตียงห้องนอนคุณนั่นแหละ ที่ทำลายฮวงจุ้ยทั้งบ้าน คนที่ให้รูปปั้นคุณมา ไม่ใช่คนดีแน่"
ซูจิงจ้องเฉินหยางอย่างหัวเสีย "คุณนั่นแหละไม่ใช่คนดี! รูปปั้นกวนอิมนั่นเพื่อนสนิทฉันไปขอมาจากประเทศไทย ผ่านพิธีปลุกเสกมาแล้ว! คุณจะไปรู้อะไร เวลาก็ไม่เร็วแล้ว เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ฉันจองโรงแรมให้"
"เดี๋ยวนะ โรงแรมอะไร? ผมนอนนี่แหละ!"
เฉินหยางร้อนใจ รีบหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา พลางพูดว่า "ซูจิง ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ เราต้องแต่งงานกันจริง ๆ และต้องภายในเดือนนี้ วันนี้เป็นวันที่สิบห้าเดือนเจ็ด เทศกาลจงหยวน ต้องแต่งงานเข้าหอก่อนวันไหว้พระจันทร์สิบห้าเดือนแปด ไม่งั้นผมจะหนีเคราะห์ห้าประการพร่องสามอย่างไม่พ้น"
กระดาษในมือเฉินหยาง คือสิ่งที่ปู่ทิ้งไว้ให้อย่างเร่งรีบก่อนหายตัวไป
ซูจิงได้ยินดังนั้น หน้าถมึงทึงขึ้นมาทันที
ซูจิงส่ายหน้า พูดอย่างจริงจังว่า "เฉินหยาง คุณไม่เคยเรียนหนังสือ แถมเพิ่งออกจากหมู่บ้านบนเขามาเมืองใหญ่ครั้งแรก เรื่องกฎเกณฑ์และเหตุผลหลายอย่าง ฉันคงอธิบายให้คุณเข้าใจในเวลาสั้น ๆ ไม่ได้"
"ตอนนี้มันยุคกฎหมายแล้ว ต้องรักกันอย่างอิสระ ที่ฉันเขียนหนังสือรับรองการแต่งงานให้ ก็เพราะตอนนั้นอันตรายถึงชีวิต จำเป็นต้องหลอกคุณ"
"ส่วนเรื่องให้คุณมาอยู่บ้านฉันน่ะ เป็นไปไม่ได้เลย อย่าแม้แต่จะคิด"
เฉินหยางฟังจบ ก็ลุกขึ้นยืนอย่างหัวเสีย "ดูละครก็บอกไว้จริง ๆ ผู้หญิงนี่หลอกคนเก่งนัก ยิ่งสวยยิ่งชอบหลอก ผู้หญิงหน้าตาสะคราญแบบคุณนี่ เรียกว่าเป็นจอมมารแห่งคำโกหกเลย!"
ซูจิงอยากโกรธ แต่ก็รู้สึกว่าประโยคนี้เหมือนชมตัวเอง
เธออึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนโบกมืออย่างรำคาญ "พอ ๆ ๆ สรุปว่าคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้ อยู่กับผู้ชายสองต่อสอง มันไม่เหมาะ ส่วนเรื่องแต่งงานน่ะ อย่าแม้แต่จะคิด!"
เฉินหยางฮึดฮัดพูด "ถ้าคุณไม่ให้ผมพัก คืนนี้คุณต้องเป็นเรื่องแน่ วันนี้เทศกาลจงหยวน ประตูนรกเปิด รูปปั้นกวนอิมนั่นจะฆ่าคุณ! เอาเป็นว่า นี่เบอร์ผม ถ้าคุณเปลี่ยนใจก็โทรหาแล้วกัน!"
เฉินหยางโกรธจนไม่กินข้าว ทิ้งเบอร์ไว้ แล้วคว้ากระสอบสานจากไปทันที
ซูจิงส่ายหน้าอย่างจนใจ
"ปวดหัวจริง! คนบ้านนอกนี่ ทำไมถึงซื่อตรงขนาดนี้กันนะ!"
ซูจิงไม่คิดมากเรื่องเฉินหยางอีก เธอหยิบเอกสารตรงหน้ามาอ่านต่อ ตอนนี้ปัญหาธุรกิจยิ่งยุ่งเหยิงหนัก เธอปวดหัวแทบระเบิด ไม่มีอารมณ์มาพูดรายละเอียดกับเฉินหยางจริง ๆ
ตกกลางคืน
เฉินหยางแบกกระสอบสาน นอนอยู่บนกระถางต้นไม้ริมถนน มองท้องฟ้ายามค่ำ
บนฟ้าไร้ดาวแม้แต่ดวงเดียว
เฉินหยางถอนหายใจ "ท่านปู่เอ๋ย พวกสาวเมืองนี่ช่างไม่รักษาคำพูดเลย!"
"ดูท่า ภายในหนึ่งเดือนจะได้เข้าหอกับเมีย คงยากขึ้นมาหน่อยแล้ว"
"แต่ผมก็ไม่ท้อหรอก ยังไงผมก็เป็นหนุ่มหล่ออันดับหนึ่งแห่งหมู่บ้านกังโถว จีบสาวสักคนยังไงก็ง่าย"
ควักมือถือโบราณสี่ลำโพงสีถลอก ดูเวลา อีกไม่นานก็จะห้าทุ่มกว่าแล้ว
"อืม ผู้หญิงคนนั้นคงจะเกิดเรื่องแล้วล่ะ" เฉินหยางพึมพำ
ขณะนั้น
ซูจิงอาบน้ำเสร็จ นั่งลงหน้าแล็ปท็อปอีกครั้ง
บริษัทจัดการทรัพย์สินของเธอมีแต่เรื่องจุกจิกกวนใจ ทุกเรื่องทำเธอปวดหัวไม่หยุด
แถมยังถูกยายกับญาติ ๆ บีบคั้น รวมถึงแรงกดดันจากคุณชายสามสกุลหมี
ซูจิงใกล้จะหมดแรงเต็มที
ตอนนั้นเอง ในห้องนอนมีเสียง "กร๊อบแกร๊บ" ดังขึ้น
ซูจิงรีบเดินไปดู พบว่าโคมระย้าในห้องนอนแกว่งไปมาไม่หยุด
"อะไรกัน! แผ่นดินไหวรึไง?" ซูจิงกำลังสงสัย
"ตูม!" โคมระย้าจู่ ๆ ก็ร่วงตรงใส่หัวซูจิง
ซูจิงรีบหลบ กระโดดมาอยู่หน้ากระจก
เธอกุมหัว ใจยังเต้นระรัว
ตอนนั้นเอง เธอเหลือบมองกระจก หนังหัวชาไปทั้งแถบ
ในกระจก มีมือกระดูกดำสามข้าง กำลังยื่นมาจับคอเธอ
"อ๊าก! ผี... มีผีจริง ๆ!"
ซูจิงถอยหลัง ชนโต๊ะหนังสือล้มระเนระนาด
ไฟทั้งห้องจู่ ๆ ก็กระพริบ เปรี๊ยะ ๆ
"ผี มีผีจริง ๆ! เฉินหยาง ใช่แล้ว ต้องตามเฉินหยาง!"
ซูจิงตัวสั่น โผไปที่โซฟา คว้าโทรศัพท์ กดโทรหาเฉินหยางอย่างลนลาน
"เฉิน... เฉินหยาง คุณอยู่ไหน? มาช่วยฉันเร็ว มีผี... มีผีจริง ๆ!" ซูจิงพูดเสียงสั่น
เฉินหยางตอบเร็ว "ได้ คุณหลบที่มุมทิศใต้ของห้องนั่งเล่นไว้ เดี๋ยวผมไปถึง"
สามนาทีต่อมา
เฉินหยางกลับมาถึงห้องซูจิง
ตอนนี้ ไฟในห้องดับสนิทหมดแล้ว
ไออัปมงคลลอยคลุ้ง พร้อมกับเงาผีร่ายรำไปทั่วห้อง
แถมยังมีวิญญาณอีกมากถูกแม่กวนอิมหยกดึงดูด ลอยเข้ามาทางหน้าต่าง
"หา... อยากตายนัก!"
เฉินหยางควักขี้เถ้ากระดูกแมว โยนขึ้นฟ้า ปากก็ท่องคาถา
"ฟ้าดินไร้ขีด สวรรค์ปฐพียืมธรรม ทิศตะวันตกพยัคฆ์ขาว โลหะสังหารศักดิ์สิทธิ์ เร่งด่วนดั่งราชโองการ!"
"จี๋!"
ขี้เถ้าแมวลอยขึ้นฟ้า จู่ ๆ ก็กลายเป็นเสือขาวลายพาดกลอน
พยัคฆ์ขาวเขมือบวิญญาณและผีน้อยใหญ่ที่รายรอบ
ชั่วพริบตา วิญญาณทั้งห้องหนีกระเจิง
อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้น ไฟต่าง ๆ สว่างขึ้นหมด
"เฉินหยาง คุณ... คุณสุดยอดมาก!" ซูจิงคว้าชายเสื้อเฉินหยางไว้แน่น ไม่กล้าห่าง
เฉินหยางเดินเข้าห้องนอนของซูจิง
เขาหยิบแม่กวนอิมหยกขึ้นมา
รูปทรงแม่กวนอิมหยกพิลึก มีหกกร สามเศียร ด้านล่างนั่งทับสุนัขร้ายสามหัว
เฉินหยางเก็บแม่กวนอิมหยกใส่กระเป๋า พูดว่า "ปลอดภัยชั่วคราวแล้ว! แต่เพื่อนสนิทคุณนี่ มีปัญหาแน่นอน คุณต้องระวัง"
ซูจิงพยักหน้าไม่หยุด
วินาทีนั้น เธอก็พบความจริงที่น่าเศร้า ตอนนี้ คนที่เธอไว้ใจพึ่งพาได้ กลับมีเพียงเฉินหยางคนแปลกหน้า!
พ่อแม่เธอก่อหนี้หนีไป ยายกับญาติก็บีบให้เธอแต่งกับคุณชายสามสกุลหมี แม้แต่เพื่อนสนิทยังอาจแอบแฝงเจตนาร้าย!
ซูจิงทิ้งตัวลงโซฟา ถอนหายใจยาว ตาแดงก่ำ
เฉินหยางมองซูจิงแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มร่า "ที่รัก คุณไม่ต้องเศร้าเกินไป ตั้งแต่ผมมาแล้ว ไม่ว่าคุณมีปัญหาอะไร ผมจัดการให้หมด! สามีภรรยาสามัคคีร่วมใจ อุปสรรคใดก็ฟันฝ่า"