บทที่ 20 อวี๋หว่านเป็นคนอกตัญญู
ตอนนี้เส้าเหมยเจวียนไม่สะอื้นแล้ว เธอลุกขึ้นยืนข้างหัวหน้าหวัง ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าตรงหน้าอวี๋หว่านดังตุ้บ
อย่าว่าแต่อวี๋หว่านที่ตกใจเลย
อวี๋ซีซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เกือบทำกล่องเมล็ดแตงในมือหล่น
เถียนชิวเหลียนกับหัวหน้าหวังรีบเข้าไปประคองเส้าเหมยเจวียนให้ลุกขึ้น
“นี่เธอทำอะไรน่ะ!”
“เส้าเหมยเจวียน ลุกขึ้นก่อน ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอก”
อวี๋หว่านมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
หลังจากเส้าเหมยเจวียนลุกขึ้นแล้ว เธอก็ก้มคำนับอวี๋หว่านอีกครั้ง ก่อนส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ถ้าไม่ได้พวกคุณ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องจะบานปลายไปถึงไหน แถมเสี่ยวซาน... เสี่ยวซานคงต้องแบกรับชื่อเสียงลูกไม่มีพ่อแม่ไปด้วย”
เธอถูกเอาเปรียบก็ช่างเถอะ แต่ชื่อเสียอย่างลูกไม่มีพ่อแม่กลับตกอยู่กับเด็กคนหนึ่ง
ยิ่งเป็นเด็กที่พ่อเสียชีวิตก่อนคลอดด้วยแล้ว
เส้าเหมยเจวียนเป็นครู เธอเห็นมามากว่าการกลั่นแกล้งกันระหว่างเด็ก ๆ เป็นอย่างไร
เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าลูกชายจะถูกกลั่นแกล้งแบบไหนในอนาคต เพียงเพราะเรื่องที่ถูกใส่ร้ายว่าเป็น “ลูกไม่มีพ่อแม่”
“ฉันไม่ได้ช่วยคุณทั้งหมดหรอก วันนี้ถ้าไม่จัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อย คนพวกนั้นก็จะกลับมาก่อเรื่องอีก อีกอย่างที่ฉันพูดก็ไม่ได้ผิด แม่ฉันต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบเพื่อพักฟื้น ถ้าพวกเขามากันทุกสามวันห้าวัน พวกเราก็รำคาญเหมือนกัน แล้วคุณยังช่วยติวให้อวี๋ซี เป็นครูของอวี๋ซีด้วย ไม่ว่าจะมองจากเหตุผลหรือความรู้สึก พวกเราก็ปล่อยให้คุณลำบากอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก”
ตอนนี้สายตาที่หัวหน้าหวังมองอวี๋หว่านเปลี่ยนไปแล้ว