หลินซิงเหอเห็นอวี๋หว่านที่อ่อนโยนขนาดนี้แล้วก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชิน
เพราะสองครั้งก่อนที่เจอเธอ ไม่เธอก็หลอกเขา ไม่ก็จ้องเขาอย่างระแวดระวังราวกับเม่นตัวหนึ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋หว่านมีท่าทีดีต่อเขาขนาดนี้
“ลุงหลิวกับสามีของอาฉันสนิทกันดี ตอนอากับสามีแต่งงานกัน คนที่ลงมือทำอาหารก็คือลุงหลิวกับอาจารย์ของเขา ก่อนหน้านี้อาจารย์ของลุงหลิวทำงานอยู่ที่โรงอาหารของหน่วยงานรัฐ”
หลินซิงเหอแนะนำอาหารของที่นี่ให้อวี๋หว่านฟัง “เมนูที่ลุงหลิวถนัดที่สุดคือหมูผัดซอสเชอร์รี ทำค่อนข้างยุ่งยาก ต้องบอกเขาล่วงหน้าหนึ่งวัน จริง ๆ แล้วลุงหลิวเก่งทำขนมกับแป้งที่สุด เดิมทีเขาจะอยู่ที่โรงอาหารกับอาจารย์ แต่มีคนใช้เส้นสายแย่งตำแหน่งไป เลยได้แค่มาทำงานที่ร้านอาหารของรัฐ”
“ได้แค่?” อวี๋หว่านขมวดคิ้ว “รู้ไหมว่าหางานสักงานยากขนาดไหน? คนอื่นเขามีงานให้เลือกแล้วยังพูดว่า ‘ได้แค่’ อีกเหรอ?”
เพราะช่วงหลายวันมานี้ นอกจากเขียนต้นฉบับแล้ว อวี๋หว่านยังพยายามสืบข่าวว่าโรงงานไหนรับคน แต่กลับเจอแต่ทางตัน จึงได้รู้ว่าการหางานในยุค 80 ไม่ได้ง่ายไปกว่าปี 2026 เลย
โรงงานจะประกาศรับคนให้พวกที่มีเส้นสายก่อน จากนั้นค่อยเป็นคนงานภายในโรงงาน เพราะบ้านไหนจะไม่มีลูกที่ยังว่างงานบ้างล่ะ?
พอถึงคนนอกกลุ่มเหล่านั้น ความจริงก็ไม่มีตำแหน่งเหลือแล้ว
ในปี 1980 โรงงานต่าง ๆ ยังทำกำไรได้ดี
กระแสเลิกจ้างคนงานทั่วประเทศเริ่มแผ่ขยายในช่วงทศวรรษ 90 ต่อเนื่องไปจนถึงต้นสหัสวรรษใหม่