“เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? ถ้ามีเวลามาถามเรื่องพวกนี้ ก็ช่วยฉันหาคนเจอแล้วสิ!” หยางหลิ่วเดินจากไปอย่างโมโห
เธอคิดไม่ออกว่าผู้บังคับกองพันรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่
มีเวลาแค่ 3 วัน
เป็นไปไม่ได้ที่จะหาผู้หญิงคนนั้นเจอ
ถึงอย่างนั้น หยางหลิ่วยังขอให้เถาจี้หมิงช่วยจับตาดูหลินซิงเหอ
ถ้าทางนั้นมีความเคลื่อนไหวอะไร ให้รีบติดต่อเธอทันที
จะโทรศัพท์หรือส่งโทรเลขก็ได้ เอาแบบไหนเร็วก็ใช้แบบนั้น
ส่วนเรื่องขอบคุณเถาจี้หมิง หรือค่าโทรศัพท์กับค่าโทรเลข หยางหลิ่วไม่สนใจทั้งนั้น
ก็เป็นญาติกัน จะใส่ใจเรื่องพวกนี้ไปทำไม?
ตอนนี้ยังไม่มีใครหาอวี๋หว่านเจอ
ไม่ว่าจะหยางหลิ่วหรืออวี๋ชิ่งเหนียน ต่างก็คอยนึกถึงเธออยู่ตลอดเวลา
แทบอยากให้อวี๋หว่านร่วงลงมาจากฟ้า แล้วตกลงมาตรงหน้าพวกเขาพอดี
จนกระทั่งอวี๋หว่านจามติดกันหลายครั้งอยู่ที่บ้าน
“โอ๊ย หน้าร้อนแบบนี้ไม่ค่อยเป็นหวัดกันหรอกนะ” เส้าเหมยเจวียนมองอวี๋หว่านที่จามจนตัวงอ เกือบหัวทิ่มลงไปใต้โต๊ะอย่างตกตะลึง ดวงตาแทบถลนออกมา
อวี๋หว่านรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ก่อนจะพูดอย่างเขิน ๆ ว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงจามติดกันหลายครั้ง บางทีช่วงสองสามวันมานี้ออกไปข้างนอกแล้วโดนลมเย็นหรือเปล่า?”
เส้าเหมยเจวียนกำลังจะพูดประสบการณ์ของตัวเอง แต่อวี๋หว่านรีบถามเรื่องที่เพิ่งได้ยินมาก่อน
“พี่เส้า พี่บอกว่ามีที่รับคนเข้าทำงานเหรอคะ?”
เพราะครั้งก่อนอวี๋หว่านยื่นมือเข้าช่วย เส้าเหมยเจวียนจึงไว้ใจครอบครัวอวี๋มาก
พอรู้ว่าอวี๋หว่านกำลังหางานให้เถียนชิวเหลียน และสามแม่ลูกอยากตั้งหลักอยู่ในเมืองเอกของมณฑล