พอรู้ว่าผลงานของลูกสาวจะได้ตีพิมพ์ในฉบับหน้า เถียนชิวเหลียนก็ดีใจจนลุกขึ้นเดินวนไปวนมาในห้อง
คราวนี้เห็นได้ชัดเลยว่าแม่ลูกคู่นี้เหมือนกันขนาดไหน
เวลาอวี๋ซีตื่นเต้น เธอจะกระทืบเท้า
เวลาเถียนชิวเหลียนตื่นเต้น เธอจะเดินวนไปวนมา
ส่วนอวี๋หว่าน พอตื่นเต้นขึ้นมาก็จะกระโดดอยู่กับที่สองสามที
ล้วนเป็นพวกที่พอตื่นเต้นแล้วเท้าต้องลอยจากพื้นทั้งนั้น
“ฉบับหน้าจะออกเมื่อไหร่?” ตอนนี้เถียนชิวเหลียนลืมพวกสารเลวที่กองพลเถี่ยเหอและผู้ชายเฮงซวยอย่างอวี๋ชิ่งเหนียนไปจนหมดแล้ว
คนถ่อยพวกนั้นจะสำคัญกว่าลูกสาวของเธอได้ยังไง?
“เสี่ยวซี ลูกคอยดูให้ดีนะ ถ้าร้านหนังสือมีนิตยสารวางขายก็ซื้อมาเลย แม่ให้เงิน!”
ตอนนี้อวี๋ซีรู้สึกมึนหัวไปหมด
สวรรค์!
นี่มันวันดีอะไรแบบนี้?
ถึงบ้านจะถูกเผา พ่อแท้ ๆ ก็ควรตัดหางปล่อยวัดไปได้แล้ว
แต่ตอนนี้นอกจากจะได้เข้ามาอยู่ในเมืองแล้ว ยังสนุกกว่าตอนอยู่กองพลเถี่ยเหอตั้งเยอะ แถมเธอยังไม่ต้องไปโรงเรียนด้วย!
แม้ทุกคืนจะมีเส้าเหมยเจวียน คุณครูมัธยม คอยสั่งการบ้านให้เธอก็เถอะ
แต่ก็ยังไม่ต้องไปโรงเรียนอยู่ดี!
ที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้เธอยังมีเงินด้วย!
ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองเหมา แต่เป็นหลายหยวนเลยนะ!
“แม่! ให้หนูจริง ๆ เหรอ?” ดวงตาของอวี๋ซีเป็นประกายเหมือนอวี๋หว่านไม่มีผิด
เถียนชิวเหลียนยื่นมือออกมา “เก็บไว้ให้ลูกใช้ห้าสิบเหมา ที่เหลือเอาไปซื้อหนังสือ!”
“รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ!” อวี๋ซีหยุดยืน ยกมือกำหมัดไว้เหนือหน้าผาก เป็นท่าทำความเคารพมาตรฐานของยุวชนบุกเบิก ขาดก็แค่ผ้าพันคอสีแดงที่ผูกอยู่ตรงอกเท่านั้น
อวี๋หว่านเท้าคางหัวเราะอยู่ข้าง ๆ
ชาติที่แล้ว หลังพ่อแม่เสียไป เธอก็ไม่เคยได้สัมผัสบรรยากาศคึกคักอบอุ่นแบบนี้อีกเลย