“เดรัจฉาน!” เถียนชิวเหลียนโกรธจนหน้าแดง กัดฟันพูดว่า “พวกมันมันเดรัจฉานกันทั้งนั้น!”
พวกมันทำลายชีวิตเธอ
แล้วยังจะให้ลูกสาวของเธอต้องชดใช้ไปทั้งชีวิตอีก
สิ่งที่ทำให้เถียนชิวเหลียนโกรธที่สุดก็คือ
คนพวกนั้นรู้ดีว่า หากมีโอกาสออกจากกองพลเถี่ยเหอ ก็จะมีโอกาสได้สร้างเนื้อสร้างตัว
พวกเขาถึงได้ช่วยอวี๋ชิ่งเหนียนกันขนาดนั้น
แม้อวี๋หว่านจะสอบออกไปได้ด้วยตัวเอง คนพวกนั้นก็ยังคอยขัดขวางและเล่นตุกติก
“ตอนนั้นลูกก็บอกแล้วว่าอยากสอบไปเซี่ยงไฮ้” เสียงของเถียนชิวเหลียนสั่นเครือ ทั้งยังเจือสะอื้น “แม่ไม่ได้ไม่พูดนะ แม่บอกหลายคนแล้วว่าลูกอยากสอบไปเซี่ยงไฮ้ ลูกไม่มีทางเจออวี๋ชิ่งเหนียน ลูกจะไม่...ไม่...”
เพียงเพราะกลัวว่าแม่ลูกอย่างพวกเธอจะได้ดี กลัวว่าจะเป็นภัยต่ออวี๋ชิ่งเหนียน
ถึงได้ใช้วิธีโหดเหี้ยมขนาดนี้
พอเรื่องแดงขึ้นมา ก็คิดจะวางเพลิงเผาบ้าน
ช่วงนี้เถียนชิวเหลียนรู้สึกราวกับกำลังฝันอยู่
คนพวกนั้นเป็นคนบ้านเดียวกับอวี๋ชิ่งเหนียน แล้วไม่ใช่คนบ้านเดียวกับเถียนชิวเหลียนด้วยหรือ?
“แม่!” อวี๋หว่านเห็นแม่อารมณ์พลุ่งพล่านขนาดนั้นก็ตกใจ รีบยื่นมือไปลูบหลังให้ “อย่าเพิ่งตื่นเต้นสิ แม่จะเอาความคิดของตัวเองไปคาดเดาความคิดคนพวกนั้นได้ยังไง? ขนาดฆ่าคนวางเพลิงพวกมันยังกล้าทำ แล้วจะมีอะไรที่ไม่กล้าทำอีก?”
“เราไปหาอวี๋ชิ่งเหนียนกันก่อน ไม่ใช่จะเอาเรื่องมาข่มขู่...” อวี๋หว่านหยุดไปครู่หนึ่ง ที่พูดเช่นนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้อวี๋ชิ่งเหนียนยกเรื่องให้ใหญ่โต
อีกทั้งท่าทีของหลินซิงเหอที่ได้พบกันวันนี้ก็เตือนใจอวี๋หว่าน