มันก็เหมือนการปอกหัวหอม
ค่อย ๆ ลอกออกทีละชั้น
“พร็อกซีชั้นแรก... กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้”
เฉินโม่มองจุดต่าง ๆ บนแผนที่บนหน้าจอสว่างขึ้น
“เครื่องรับจ้างโจมตี”
เขาประเมินได้อย่างรวดเร็ว
แฮ็กเกอร์ระดับนี้ไม่มีทางใช้หมายเลขไอพีจริงของตัวเอง
“ไปต่อ”
“ชั้นที่สอง... รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา”
ก็เป็นเครื่องรับจ้างโจมตีอีกเช่นกัน
นิ้วของเฉินโม่ยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด
แววตาของเขาคมกริบราวกับเหยี่ยว
“ชั้นที่สาม...”
ทันใดนั้นเอง
แถบความคืบหน้าก็ค้างนิ่ง
กรอบเตือนสีแดงเด้งขึ้นมา
【หมดเวลาเชื่อมต่อ】
【อีกฝ่ายเปิดใช้โพรโทคอลพรางตัวแบบไม่เปิดเผยตัวตนขั้นสูง】
เฉินโม่ขมวดคิ้วจนหน้าผากเป็นรอยย่น
“ไอ้พวกเวรนี่เตรียมตัวมาดีจริง ๆ”
เขาพิมพ์ข้อความลงในกลุ่ม “เซี่ยตง ติดอยู่ตรงนี้แล้ว อีกฝ่ายใช้เครื่องส่งต่อสามชั้น ชั้นสุดท้ายอยู่ต่างประเทศ แถมยังใช้โพรโทคอลพรางตัว เจาะเข้าไปยากมาก”
ในปี 2008 เรื่องแบบนี้แทบจะไม่มีทางแก้
การตามรอยจุดเชื่อมต่อที่ปกปิดตัวตนระดับสูงแบบนี้ ต้องใช้กำลังประมวลผลระดับประเทศมาช่วย
หรือไม่ก็...
ต้องมีช่องโหว่ที่ร้ายกาจกว่านี้
……
เซี่ยตงมองข้อความในกลุ่ม
เขาไม่ได้แปลกใจเลย
ในเมื่อมีคนคิดจะเล่นงานเขา อีกฝ่ายก็ต้องทุ่มสุดตัวแน่
ทีมที่จ้างมาย่อมไม่ใช่พวกมือสมัครเล่น
“พรางตัวระดับสูงงั้นหรือ?”
เซี่ยตงยิ้มบาง ๆ
ถ้าเป็นเทคโนโลยีพรางตัวในอีก 10 ปีข้างหน้า เรื่องนี้คงยุ่งยากจริง ๆ
แต่ในปี 2008
สิ่งที่เรียกว่า “พรางตัวระดับสูง” เมื่ออยู่ต่อหน้าเทคโนโลยีในอนาคต ก็ไม่ต่างอะไรจากการใส่เสื้อกันฝนใสแล้ววิ่งแก้ผ้าอยู่กลางถนน
เขาปลุกโต้วเปาขึ้นมาอีกครั้ง