«ใครบอกผมได้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น?»
เสี่ยวหม่าเกอดันแว่นกรอบทองขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่งจนฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
แต่คนที่คุ้นเคยกับเขาต่างรู้ดีว่า ความสงบนิ่งเช่นนี้มักเป็นสัญญาณก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ
รองประธานที่รับผิดชอบธุรกิจอีคอมเมิร์ซเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ก่อนลุกขึ้นยืน
«เสี่ยวหม่าเกอ ที่จริงประสบการณ์การใช้งานผลิตภัณฑ์ของเราไม่ได้แย่ แล้วเราก็ใช้คิวคิวดึงผู้ใช้เข้ามาอยู่...»
«ผมไม่ได้ต้องการคำแก้ตัว แต่ต้องการรู้สาเหตุ» เสี่ยวหม่าเกอพูดแทรก
รองประธานกลืนน้ำลาย ชี้ไปยังเส้นกราฟสีแดงที่พุ่งชัน «เป็นเรื่องปริมาณผู้เข้าชมครับ ช่วงนี้เถาเป่าได้ปริมาณผู้เข้าชมจากนอกเว็บไซต์ที่ตรงกลุ่มเป้าหมายมหาศาลมา จากข้อมูลที่เราติดตาม อัตราการเปลี่ยนผู้เข้าชมเป็นลูกค้าสูงจนน่าตกใจ»
«มาจากไหน?»
«เว็บดูเร็วครับ»
เสี่ยวหม่าเกอขมวดคิ้วน้อย ๆ
ช่วงนี้เขาได้ยินชื่อนี้บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ
เว็บไซต์หน้าใหม่ที่รวบรวมเนื้อหา มีสิทธิ์อะไรมาชี้ชะตาการแข่งขันในวงการอีคอมเมิร์ซได้?
ขณะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดเบา ๆ
ผู้ที่เดินเข้ามาคือเลขานุการสาวรูปร่างสูงโปร่ง
เธอเดินไปหาเสี่ยวหม่าเกอแล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย
«ท่านหม่า มีข่าวด่วนเกี่ยวกับเว็บดูเร็วค่ะ»
น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แต่แฝงความคล่องแคล่วเด็ดขาด
พลางวางคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเครื่องบางเบาลงตรงหน้าเสี่ยวหม่าเกอ นิ้วเรียวยาวเลื่อนบนแผ่นสัมผัสเบา ๆ ก่อนคลิกเปิดหน้าเว็บหนึ่งขึ้นมา
เสี่ยวหม่าเกอมองไปยังหน้าจอ
บนหน้าจอเป็นหน้าเว็บที่ออกแบบได้สะดุดตาอย่างยิ่ง
พื้นหลังสีดำสลับทอง มีเพียงตัวอักษรขนาดใหญ่ไม่กี่ตัวที่ดูโอ่อ่า: