หวังเผิงเฟยเดินเข้าห้องนอน กลิ่นเหม็นประหลาดที่เกิดจากเหงื่อผสมกับกลิ่นอะไรสักอย่างก็พุ่งเข้าปะทะจมูก
“เชี่ย ห้องแกนี่หมักผักดองอยู่หรือไง?”
เขาบีบจมูกแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงของเซี่ยตง
“เป็นไงบ้าง? ข้อมูลพังแล้วใช่ไหม? ฉันบอกแล้วไงว่าเปลี่ยนโฉมเว็บเป็นเรื่องต้องห้าม ยอดเข้าชมต้องร่วงแน่...”
หวังเผิงเฟยเตรียมใจไว้แล้ว ตั้งใจจะปลอบเพื่อนที่กำลังเสียขวัญสักหน่อย
“ดูเองสิ”
เซี่ยตงหาวหวอด ก่อนจะกลับไปนั่งหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์แล้วเปิดหน้าระบบหลังบ้าน
“จะดูอะไรล่ะ สภาพคงดูไม่จืด...”
หวังเผิงเฟยขยับเข้าไปดูอย่างไม่เต็มใจ
แล้วสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง
สิ่งแรกที่เห็นคือหน้าแรกของเว็บไซต์
“...เชี่ย?”
หวังเผิงเฟยขยี้ตาแรง ๆ
“นี่...นี่มันเว็บไซต์ของพวกเราจริงเหรอ?”
มือของหวังเผิงเฟยสั่น เขาคว้าเมาส์ไปแล้วคลิกเปิดแต่ละหมวดอย่างบ้าคลั่ง
“ข่าว...โห ข่าวเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? อัปเดตแบบเรียลไทม์ด้วย?!”
“คลังภาพ...เว็บบอร์ด...เอามารวมกันหมดเลยเหรอวะ?”
เขาหันขวับมามองเซี่ยตง ราวกับกำลังมองมนุษย์ต่างดาว
“ตงจื่อ...แก...บอกมาตามตรงนะ แกเกิดใหม่มาใช่ไหม?”
หัวใจเซี่ยตงกระตุกวูบ
“เพ้อเจ้อ” เขากลอกตามองหวังเผิงเฟย “ฉันแค่ใช้เวลาสองวันเขียนสคริปต์เล็ก ๆ ให้มันดึงข้อมูลอัตโนมัติ”
“สคริปต์เหรอ?” หวังเผิงเฟยฟังไม่รู้เรื่อง แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ
มือสั่น ๆ ของเขาคลิกเปิดหัวข้อ “สถิติข้อมูล” ในระบบหลังบ้าน
ทันทีที่เห็นตัวเลขบนหน้าจอ หวังเผิงเฟยก็สูดหายใจเฮือก