ประตูห้องนอนปิดดังปัง
แผ่นหลังของหวังเผิงเฟยหายลับไปหลังประตู ทิ้งท้ายไว้ด้วยเสียงพึมพำเจือความคับแค้น
“ยอดเข้าชมแปดล้าน อัตราตีกลับตั้งแปดสิบเก้าเปอร์เซ็นต์...”
“ตงจื่อ ฉันเข้าใจแล้วล่ะ เว็บของเรามันก็แค่กระชอนรั่ว ๆ นี่เอง”
“คนเข้าเว็บไหลพรั่งพรูเข้ามา แล้วก็ไหลพรั่งพรูออกไป”
“เหมือนนักท่องเที่ยวที่ไปให้อาหารนกพิราบตรงจัตุรัสเทียนอันเหมินนั่นแหละ โปรยข้าวเสร็จ ถ่ายรูปเสร็จ ก็หันหลังเผ่นไปเลย ไม่แม้แต่จะขอบคุณสักคำ”
“เสียของจริง ๆ!”
สามคำสุดท้ายดังก้องอยู่ในห้องนอนของเซี่ยตง
เซี่ยตงเอนหลังพิงเก้าอี้คอมพิวเตอร์ตัวเก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
พัดลมในเครื่องคอมพิวเตอร์กำลังส่งเสียงหึ่งต่ำ ๆ ในบ่ายฤดูร้อนอันร้อนระอุของปี 2008 ฟังดูน่ารำคาญอยู่บ้าง
คำพูดของหวังเผิงเฟยอาจหยาบคาย แต่ก็มีเหตุผล
แถมยังมองได้แม่นยำกว่าคนเจนโลกอย่างเขาเสียอีก ทั้งที่เขาผ่านชีวิตมาถึงสองชาติแล้ว
“อัตราตีกลับ 89%”
“เวลาเฉลี่ยที่อยู่บนเว็บ 30 วินาที”
เซี่ยตงจ้องสถิติหลังบ้านของเว็บไซต์อันแสนเรียบง่ายบนหน้าจอ สีหน้าไม่แสดงความยินดีแม้แต่น้อย ทั้งที่มียอดเข้าชมถึงแปดล้าน
เขารู้ดีเกินไปว่าตัวเลขสองค่านี้หมายถึงอะไร
หมายความว่าเว็บไซต์ของเขาไม่มี “ผู้ใช้” อยู่เลย
มีแต่ “ผู้เข้าชม”
ผู้เข้าชมพวกนั้นเข้ามาเพื่อกอบโกยผลประโยชน์
พวกเขาคลิกกระทู้ “ม้ามืดทำนายผล” เปิดตาโตอ่านจนจบ จากนั้นก็กดเครื่องหมาย “X” มุมขวาบนอย่างรวดเร็วที่สุด
ไม่มีใครคิดอยากคลิก “ข่าวโอลิมปิก” หรือ “คลังภาพการแข่งขัน” ที่อยู่ข้าง ๆ เลยสักคน
เว็บไซต์ทั้งสี่แห่งนี้ราวกับเกาะโดดเดี่ยวที่ไม่รู้จักกัน
เครือข่ายดึงดูดผู้เข้าชมที่เขาอุตส่าห์วางแผนอย่างแยบยล ในสายตาผู้ใช้กลับเป็นแค่โฆษณาป๊อปอัปสี่อัน