ผู้บัญชาการกองพลขาวกดความปั่นป่วนในใจลงแล้วสั่งพวกทหารว่า “ไปที่รถฉัน เอาผ้าห่มทหารที่ติดรถมาด้วย มารองใต้เชือก อย่าให้รัดจนอูฐบาดเจ็บ”
ทหารหนุ่มรับคำแล้วไป นำผ้าห่มมาจากรถบรรทุกที่ขับมาเมื่อคืนนี้อย่างรวดเร็ว ทหารหลายนายใช้เชือกคล้องผ่านหน้าอกของอูฐที่ยืนเรียงกันหลายตัวอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เอาผ้าห่มรองไว้อย่างพิถีพิถัน ป้องกันไม่ให้เชือกรัดขนและหนังของมันจนเกิดแผล พวกอูฐส่ายหัว หลังจากทดสอบความแน่นของเชือกแล้ว พวกมันก็ยืนพิงกันและกัน กางขาทั้งสี่ออก ตั้งท่าเตรียมออกแรง
ในเวลาเดียวกัน อูฐที่ดันหัวรถบรรทุกก็ปรับท่วงท่า ลดจุดศูนย์ถ่วงลง แล้วเกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่าง
ครั้งนี้ ไม่มีแรงลากจากรถบรรทุกคอยช่วย มีแต่ความช่วยเหลือโดยสมัครใจจากสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ ที่จะลากเจ้ายักษ์ใหญ่ตัวนี้ออกมา
ทหารทั้งหมด รวมถึงผู้บัญชาการกองพลขาวและซ่งต้าจวง ต่างก็เข้าประจำที่ ทุกคนหาจุดที่ตัวเองออกแรงได้ และเตรียมพร้อมเต็มที่
เหลี่ยงเจ๋อดันตัวอยู่หน้าสุดของกระบะรถ วางมือทั้งสองข้างในท่าเตรียมออกแรง แล้วหันไปบอกเถียนเถียนว่า “ที่รัก หนูเป็นคนนับสัญญาณนะ พวกเราทุกคนฟังคำสั่งหนู”
หนูน้อยวัยสามขวบพยักหน้าหงึกๆ ก้าวมาอยู่หน้าสุดของแถว เธอเงยหน้ามองสบตาอูฐตัวผู้
“เจ้าปีศาจใหญ่ หนูจะนับแล้วนะ!”
เด็กหญิงยังไม่ชินกับการนับถอยหลังแบบผู้ใหญ่ เธอใช้สองมือเล็กๆ ทำเป็นรูปกรวยประกบปาก แล้วตะโกนออกไปอย่างสุดแรง “พุ่ง——เข้า——ไป——!”