เหลี่ยงเจ๋ออุ้มเถียนเถียนไปพลางถามเสียงเบา “เถียนเถียน บอกพ่อหน่อย ว่าหนูมองเห็นของใต้ดินตั้งแต่เมื่อไหร่”
เถียนเถียนเอียงหัวน้อย ๆ พยายามนึกย้อน ความทรงจำตอนนั้นช่างยุ่งเหยิงสำหรับเธอเหลือเกิน
“แล้ว... ตอนอยู่กับแม่ หนูก็มองเห็นด้วยหรือเปล่า” เหลี่ยงเจ๋อเปลี่ยนมาใช้คำถามที่ง่ายกว่า
เถียนเถียนยังคงส่ายหัว
“อย่างนี้ไหมเถียนเถียน หนูลองดูว่าข้างล่างทรายตรงนี้ ยังมีอะไรให้พ่อขุดขึ้นมาอีกหรือเปล่า”
เหลี่ยงเจ๋อพยายามแนะ
เถียนเถียนกระพริบตากลมโต มองนั่นมองนี่ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
เธอยังไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่พ่อขอ
“ไม่เป็นไร ๆ” เหลี่ยงเจ๋อเห็นหน้าลูกสาวย่นเหมือนน้อยใจ รีบปลอบ “ทะเลทรายกว้างใหญ่ขนาดนี้ เถียนเถียนหาไม่เจอตอนนี้ก็ไม่เป็นไร วันหลังเราค่อย ๆ หากันไปก็ได้”
“ใช่แล้วเถียนเถียน อย่าเพิ่งท้อ พวกเราคือนักรบที่ไม่มีวันพ่าย เหมือนอวี๋กงย้ายภูเขา จิงเว่ยถมทะเล หาไม่เจอตอนนี้เดี๋ยวก็ต้องเจอ ลุงพาหนูไปดูอีกที่นะ”
เถียนเถียนฟังเขาพูดสนุก ก็หัวเราะคิกคัก
“พ่อเล่าเรื่องให้เถียนเถียนฟังหน่อยสิ ย้ายภูเขาคืออะไรเหรอ”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในยามสาย พอกลับถึงฐานตอนเที่ยง มองเห็นแต่ไกลก็เห็นลมหมุนวนกลางท้องฟ้า เฮลิคอปเตอร์ทหารลำหนึ่งกำลังร่อนลงบนลานโล่งหน้าฐานอย่างมั่นคง
“เกิดอะไรขึ้น เฮลิคอปเตอร์มาจากไหน” ซ่งต้าจวงเห็นสถานการณ์นี้ ไม่กล้าจอดรถใกล้เกินไป หันมาถามเหลี่ยงเจ๋อ
เหลี่ยงเจ๋อเองก็ไม่เข้าใจ ตอนเช้าเขาไม่ได้รับแจ้งอะไร
ทว่าเขาเห็นผู้บัญชาการหลิวนำหัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่นามสกุลหวัง กับเฉียนศาสตราจารย์ และกำลังหลักคนอื่น ๆ เข้าแถวยืนต้อนรับอยู่หน้าประตู ความคิดหนึ่งก็วาบขึ้นในหัว—
เมื่อวานตอนประชุม หัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่นามสกุลหวังเคยพูดว่าได้ขอผู้เชี่ยวชาญข้างนอกจากเมืองหลวงมาช่วย คงไม่ใช่เร็วปานนี้หรอกนะ
จริงดังคาด ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก ผู้คนเดินลงมาทีละคนห้าคน นอกจากทหารรับใช้ที่ถือกระเป๋าเดินทางแล้ว นักวิชาการสองคนที่อายุเกินห้าสิบ อิดโรยจากเดินทาง ได้แก่ผู้เชี่ยวชาญธรณีวิทยาเจิ้งหง และผู้เชี่ยวชาญชลศาสตร์เจียงกั๋วเฉียง ตามติดมาด้วยผู้ช่วยของตน เกาเหยี่ยนโจวและว่านหงซิน
เกาเหยี่ยนโจวอายุสี่สิบต้น ๆ หน้าตาธรรมดา คือคนธรรมดาที่ถ้าโยนลงไปในฝูงชนก็ไม่มีใครหาเจอ ส่วนว่านหงซินภายนอกดูสุภาพ ใส่แว่นกรอบบาง มีประสบการณ์เรียนเมืองนอกหลายปี
ผู้บัญชาการหลิวเชิญผู้เชี่ยวชาญทั้งสี่เข้าสู่ฐานทันที
ภารกิจของพวกเขาคือสำรวจแม่น้ำและปลาในแม่น้ำที่ฐานค้นพบอย่างกะทันหันเมื่อวาน ต้องสำรวจและอนุรักษ์แม่น้ำสายนี้อย่างมืออาชีพ
“ผู้เชี่ยวชาญจากเมืองหลวงคงมาถึงแล้ว” เหลี่ยงเจ๋อสรุปได้รวดเร็ว
“เร็วจัง” ซ่งต้าจวงประหลาดใจ เมืองหลวงเคลื่อนไหวเร็วมาก เพิ่งส่งรายงานไป คนก็มาถึงแล้ว
“ต้าจวง ผู้บัญชาการหลิวบอกไว้เมื่อวาน เรื่องความสามารถของเถียนเถียนต้องไม่รั่วไหล นายต้องคอยย้ำเตือนทุกคนด้วย”
“ครับ หัวหน้าเหลี่ยง” ซ่งต้าจวงตอบรับด้วยความเคร่งเครียด
ภายในฐาน เมื่อเห็นผืนน้ำใสที่สะท้อนระยิบระยับและปลาคาร์พที่ว่ายไปมา ต่อให้เป็นเจิ้งหงกับเจียงกั๋วเฉียงที่เจนโลกเพียงไร ก็อดสูดหายใจเข้าลึก ๆ ไม่ได้
“นี่… เป็นไปได้ยังไง” เจียงกั๋วเฉียงสาวเท้าเร็วไปที่ริมบ่อ นั่งยอง ๆ ใช้นิ้วหยิบดินทรายชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แล้วเพ่งพินิจปลาในน้ำ ร้องอุทานติด ๆ กัน “ไม่น่าเชื่อ สุดจะไม่น่าเชื่อ”
ค่าพีเอชเกือบเป็นกลาง น้ำอ่อน ปริมาณคลอไรด์ไอออนต่ำมาก ไม่พบมลพิษจากดินเค็มหรือด่าง สิ่งเจือปนที่ละลายในน้ำมีน้อยมาก ภาระการกรองจึงเบา
เจียงกั๋วเฉียงดูข้อมูลพวกนี้แล้วทอดถอนใจอีกครั้ง “ผู้บัญชาการหลิวครับ น้ำนี้ไม่เพียงใช้เป็นน้ำอุปโภคได้ ยังนำไปใช้หล่อเย็นเครื่องมือแม่นยำและใช้ในการทดลองที่ต้องการความบริสุทธิ์สูงบางอย่างได้อีกด้วย แถมปริมาณออกซิเจนในน้ำก็สูง ปลาว่ายว่ายไปมาได้อย่างอิสระ นี่ควรค่าแก่การบันทึกลงประวัติศาสตร์นิเวศวิทยา”
ศาสตราจารย์เจิ้งหงสำรวจโครงสร้างดินและการซึมน้ำเสร็จแล้ว ก็รู้สึกตกใจยิ่ง “ข้างล่างน่าจะเป็นระบบน้ำโบราณที่ไหลเวียนและมีน้ำหล่อเลี้ยง เป็นแม่น้ำโบราณ ผมสงสัยว่าต้นน้ำคือน้ำละลายจากหิมะบนภูเขา ไม่อย่างนั้นมันบริสุทธิ์ได้ไม่ถึงขนาดนี้”
ผู้เชี่ยวชาญทั้งสองให้คำแนะนำในที่สุด “เราจะทำการสำรวจทางธรณีวิทยาอุทกวิทยาต่อ ‘สายน้ำ’ เส้นนี้ หาทิศทางและปริมาณการไหลของมัน ถ้าปริมาณสำรองมากพอ ก็จะออกแบบแผนการใช้ประโยชน์แบบขั้นบันไดได้ ไม่เพียงแก้ปัญหาเรื่องน้ำอุปโภคและน้ำใช้ในอุตสาหกรรมของฐาน ยังอาจพิจารณาใช้ความต่างระดับมาสร้างอุปกรณ์พลังน้ำ เพื่อจ่ายไฟฟ้าสำรองให้ฐาน”
“ที่ท่านทั้งสองพูดน่ะ ดีเลิศเลย” ผู้บัญชาการหลิวฟังแล้วจิตใจเบิกบาน สภาพแวดล้อมอันเลวร้ายยากจนแร้นแค้นของฐานตอนนี้ ทำให้กระบวนการวิจัยขีปนาวุธเชื่องช้าลงอย่างมาก แต่หากได้รับการสนับสนุนด้านพลังน้ำและไฟฟ้า อุปสรรคมากมายก็จะคลี่คลายไปโดยง่าย
ผู้บัญชาการหลิวกำลังจะเชิญทุกคนเข้าไปหารือกันในกระโจม แต่ว่านหงซินที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาดื้อ ๆ ถามปัญหาสำคัญข้อหนึ่ง “ผู้บัญชาการหลิวครับ แหล่งน้ำสำคัญขนาดนี้ พวกคุณไปค้นพบมันได้ยังไงครับ ดูไม่ใช่สิ่งที่การสำรวจทั่วไปจะหาเจอง่าย ๆ เลยนะ”
“อ๋อ เรื่องนั้นน่ะ” ผู้บัญชาการหลิวยิ้ม หยิบคำกล่าวที่คิดไว้ก่อนแล้วขึ้นมา ความสามารถพิเศษของเถียนเถียนเป็นความลับขั้นสูงสุดของฐาน จะเปิดเผยให้บุคคลภายนอกรู้โดยง่ายไม่ได้เด็ดขาด
“มันก็บังเอิญนะ ทรายแถวนี้เดิมอัดแน่นดี แต่เมื่อวาน ไม่รู้เป็นอีท่าไหน จู่ ๆ ก็ยุบลงไปหลุมนึง ทหารยามกะว่าจะถมหลุม แต่ขุดไปไม่กี่จอบก็เจอดินเปียก ก็เลยขุดเจอน้ำน่ะ”
เจียงกั๋วเฉียงกับเจิ้งหงมองหน้ากัน แม้รู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกประหลาดเกินไป แต่ในทะเลทรายกว้างใหญ่มักเกิดปัญหาทางธรณีวิทยาที่คาดไม่ถึง เหตุบังเอิญเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีมาก่อน
ความสนใจของทั้งคู่ถูกแหล่งน้ำและการวางแผนที่ตามมาดึงดูดไปอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ไถ่ถามมากความต่อไป
แต่แววตาของว่านหงซินกลับกวาดมองผู้คนอย่างแยบยล เขาสังเกตอย่างเฉียบแหลมว่า ทหารหลายคนเมื่อได้ยินคำอธิบายนี้ ใบหน้ากลับตึงเครียด ดูเหมือนค่อนข้างประหม่า
“หงซิน รีบเดินสิ”
เกาเหยี่ยนโจวเห็นอาจารย์เดินไปข้างหน้ากันหมดแล้ว ทั้งตนกับว่านหงซินตกอยู่ท้ายแถว ก็อดเรียกร้องเขาไม่ได้ ว่านหงซินรีบขานรับ ใบหน้ากลับมามีสีหน้าถ่อมตน แล้วสาวเท้าเร็ว ๆ ตามไป
พอพวกเขาจากไปหมดแล้ว เหลี่ยงเจ๋อก็อุ้มเถียนเถียน กลับค่ายกับซ่งต้าจวง สามคนกินข้าวอย่างง่าย ๆ มื้อหนึ่ง บ่ายก็ออกวนในทะเลทรายต่อ
เดิมที เหลี่ยงเจ๋อคิดว่าเถียนเถียนจะเจออะไรบ้าง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเส้นทางไม่ถูกหรือเถียนเถียนอยู่ในสภาพไม่พร้อม เธอไม่ได้ให้เบาะแสอย่างแน่วแน่เหมือนเมื่อวานอีก
จะว่าเหลี่ยงเจ๋อไม่ผิดหวังก็โกหก ทั้งฐานล้วนฝากความหวังไว้กับความสามารถของเถียนเถียน วันนี้กลับมามือเปล่า ในใจเขาก็อดเสียดายไม่ได้
แต่ไม่นานก็ปลงเสียได้ ผืนทะเลทรายแห่งนี้ก็ไม่ใช่จวี่เป่าเผินเสียหน่อย จะขุดเจอของดีทุกครั้งไปได้ยังไง
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขากับลูกสาวก็คงไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว ทางการคงเก็บหอบไปนานแล้ว จะได้อยู่กินทรายที่นี่กันอีกหรือ
คิดได้เช่นนี้ เขาก็จูบแก้มน้อยหอมนมของเถียนเถียน “ลูกจ๋า เราไม่หาแล้ว กลับบ้านพักผ่อนกัน”
ตะวันลาลับขอบฟ้า ขบวนคนกลับถึงฐาน หลี่ต้าจุ่ยเก็บอาหารเย็นไว้ให้พวกเขา เหลี่ยงเจ๋ออุ้มเถียนเถียนไปโรงอาหาร ผ่านเพิงพักแถวหนึ่งที่เปิดไฟ ห้องหนึ่งในนั้นมีแสงไฟสีส้มอ่อนส่องลอดออกมาจากหน้าต่าง