เด็กหญิงสองคนนอนอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบข้างมั่วโม่ อาบแดดพลางคุยกันเรื่อยเปื่อย
“นี่ แกว่าคนที่อยู่ในบ้านสีขาวหลังนั้นหน้าตาเป็นยังไงนะ? ตั้งนานแล้ว ฉันยังไม่เคยเห็นเขาออกจากบ้านเลย”
เด็กหญิงคนน้องพลิกตัว วางคางลงบนแขน แล้วบุ้ยปากไปทางปลายสนามหญ้า
เด็กหญิงคนพี่พลิกหน้าหนังสือในมือ “ฉันก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน แม่บอกแล้วว่าไม่ให้ไปแถวนั้น เลิกสนใจเถอะ”
“แต่ฉันอยากรู้มากเลย……” เด็กหญิงคนน้องลากเสียงยาว “ได้ยินมาว่าเขาเป็นคุณชายจากสายหลักของตระกูลสักตระกูล บ้านเราเป็นแค่สายรอง ไม่รู้ว่าเขามาหลบภัยหรือมาทำอะไร สรุปก็คือแม่เกรงใจเขามากเลย”
เปลือกตาของมั่วโม่ขยับเล็กน้อย
“แถมฉันยังได้ยินมาว่าเขามีปัญหานิดหน่อย ความหมั่นเพียงจนเกินเหตุรุนแรงมาก ขนาดนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกับคนอื่นก็ไม่ได้” เด็กหญิงคนน้องลดเสียงลง ราวกับกลัวใครได้ยิน
“แกว่าเขาป่วยหรือเปล่านะ?”
“ชู่ว์—” เด็กหญิงคนพี่เตะเธอเบา ๆ “อย่าพูดส่งเดชสิ แม่บอกแล้วว่าอย่าเอาเรื่องแถวนั้นมาพูด”