เซี่ยหังทำเสร็จแล้วก็ไม่ได้รีบร้อนจากไป
เขานอนตะแคงข้างมั่วโม่ ใช้ศอกยันพื้นเตียง ก้มมองแก้มที่แดงระเรื่อและริมฝีปากที่ยังหายใจกระเส่าเบา ๆ ของเธอ แล้วบรรจงจุมพิตที่ปลายจมูกของเธอเบา ๆ
มั่วโม่หลับตาอยู่ ขนตายังเปียกชื้น ไม่มีแรงจะหลบเขา
"...ฉันลงไปก่อนนะ"
เซี่ยหังแนบริมฝีปากกับหน้าผากเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้น
เมื่อเดินไปถึงประตู เขาก็หันกลับมามองครั้งหนึ่ง มั่วโม่ยังคงขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ไหล่และลำคอที่โผล่พ้นออกมามีสีแดงจาง ๆ ภายใต้แสงไฟสีเหลืองอบอุ่น
ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
สวี่ชิงเดินเข้ามา เขาไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ
มั่วโม่ยังคงพิงอยู่บนเตียง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผ้าห่มห่มขึ้นมาถึงหน้าอก เปลือกตาครึ่งหลับครึ่งเปิด
สวี่ชิงยืนอยู่ข้างเตียงมองเธออยู่พักหนึ่ง เห็นว่าเธอไม่มีทีท่าจะสนใจเขา
เขาไม่พูดอะไร ยกมือขึ้นถอดเสื้อยืดออก พับแล้ววางพาดไว้ที่พนักเก้าอี้
สายตาของมั่วโม่เผลอเลื่อนไปมองตอนเขาถอดเสื้อโดยไม่รู้ตัว
ตั้งแต่เขาเข้ามหาวิทยาลัยเขาก็ออกกำลังกายมาตลอด ไหล่ของเขากว้างขึ้นกว่าราวมัธยมปลายทั้งวง โครงกล้ามเนื้อหน้าอกชัดเจนมากภายใต้แสง เส้นสายจากกระดูกไหปลาร้าลากยาวไปจนถึงช่วงเอว กล้ามเนื้อท้องเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ ผิวหนังยังมีรอยแดงจาง ๆ ที่ยังไม่จางหายไปหมด ราวกับเพิ่งอาบน้ำร้อนเสร็จ
สายตาของมั่วโม่เลื่อนจากไหล่เขาไปที่ช่วงเอว แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อนกลับมา
มุมปากของสวี่ชิงโค้งขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้หัวเราะออกมา เขาพลิกตัวขึ้นเตียง ที่นอนยุบลงไปเล็กน้อย แขนของเขายันอยู่ข้างตัวเธอ ก้มลงมองเธอ ฝ่ามือแนบขึ้นมาประคองแก้มเธอ นิ้วหัวแม่มือค่อย ๆ ลูบไปมา
"วันนี้ไม่ทำแล้ว" เขาพูด "ฉันรู้ว่าเธอเหนื่อยมาก"
ขนตาของมั่วโม่กระพือเล็กน้อย
นิ้วหัวแม่มือของสวี่ชิงลูบข้างแก้มเธออีกครั้ง แล้วจึงก้มหน้าลง ริมฝีปากประกบลงบนหน้าผากของเธอ