【คำชี้แจงก่อนอ่าน:
เรื่องนี้เป็นนิยายแนวคุณแม่ชาววิญญาณแห่งปรภพ หากไม่ชอบโปรดข้ามไป
จะมีเนื้อหาเกี่ยวกับความรักแบบบังคับ
ไม่ใช่แนว女主เก่งร้อยแปด ไม่ใช่แนวสบายสมอง
ผู้ชายทุกคนที่เกี่ยวข้องกับนางเอกล้วนบริสุทธิ์】
มั่วโม่ยืนอยู่ในพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ สีขาวจนแสบตา รอบข้างไม่มีอะไรเลย
เธอสัมผัสได้อย่างคลุมเครือว่ามีบางอย่างกำลังจ้องมองเธออยู่ เธออยากจะเอ่ยปากถาม แต่ก็ไม่กล้า
ภาพสุดท้ายก่อนที่เธอจะหมดสติคือภาพรถบรรทุกใหญ่พุ่งเข้ามาหา หากไม่มีอะไรผิดพลาด เธออาจจะกลายเป็นเศษเนื้อเละ ๆ ไปแล้วก็ได้
แล้วตอนนี้ล่ะ?
มั่วโม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงยื่นมือออกมา พลิกกลับไปกลับมา
โปร่งใส... เธอกลายเป็นผีจริง ๆ งั้นเหรอ?
กำลังสงสัยอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
【กำลังผูกพันกับระบบ...】
【ความคืบหน้าการผูกพัน 50%...】
【ความคืบหน้าการผูกพัน 100%... ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของสถิติ คุณได้ผูกพันกับระบบตัวประกอบสำเร็จ!】
ตัวประกอบ? ฟังดูก็รู้ว่าไม่ใช่คำดีอะไรแน่ ๆ! มั่วโม่รีบมองไปรอบ ๆ อย่างร้อนใจ ยังคงเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็รวบรวมความกล้า พูดเสียงเบา ๆ ว่า "สวัสดีค่ะ... ขอถามหน่อยได้ไหมคะว่าระบบตัวประกอบคืออะไร? แล้ว ที่นี่คือที่ไหนคะ?"
ระบบมองสำรวจเจ้าของสถิติคนนี้จากอีกมิติหนึ่ง พูดตามตรง มันไม่พอใจเจ้าของสถิติคนนี้เลยแม้แต่น้อย เก็บตัว ขี้ขลาด ดูอ่อนแออ้อนแอ้น แบบนี้จะเอาชีวิตรอดในโลกสยองขวัญได้ยังไง?
แต่นี่คือคนที่เทพเจ้าสูงสุดเลือกมา มันไม่มีอำนาจที่จะปฏิเสธ
หากระบบมีรูปร่างจริง ในตอนนี้มันคงหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง สายตาเหนียวหนืดไล้ไปตามดวงตาสีดำชุ่มชื้นของหญิงสาว ลำคอเรียวขาวโปร่งใส ไล่ลงไปจนถึงน่องที่บอบบางอ่อนแอ
มั่วโม่มีใบหน้าที่สะอาดบริสุทธิ์อย่างยิ่ง หน้าน้อยเท่าฝ่ามือ เส้นกรามนุ่มนวลไร้มุมแหลมคมแม้แต่น้อย ผิวขาวซีดเพราะไม่ค่อยได้เจอแสงแดด บางจนแทบมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ใต้โหนกแก้ม ดวงตาเป็นตารูปอัลมอนด์แท้ ๆ เวลามองใครมักจะมีความงุนงงไร้ที่มาปนอยู่สามส่วน ทั้งตัวดูเหมือนดอกมะลิขาวที่ปลูกไว้ในขวดแก้ว
ระบบคิดอย่างเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย คนแบบนี้เข้าสู่โลกสยองขวัญ คงจะถูกพวกโรคจิตพวกนั้นฉีกเป็นชิ้น ๆ แน่ ๆ เลยละมั้ง
ถึงแม้ในใจจะมีบทเยอะแยะ แต่ภายนอกระบบก็ยังตอบคำถามของไป๋เยียนมั่วอย่างซื่อสัตย์
【เจ้าของสถิติที่รัก คุณถูกเทพเจ้าสูงสุดเลือกตอนใกล้จะตาย คุณควรจะถูกรถบรรทุกคันนั้นทับเป็นเศษเนื้อเละ ๆ แต่เทพเจ้าสูงสุดให้โอกาสครั้งที่สองกับคุณ】
เมื่อมั่วโม่ได้ยินคำว่า "เศษเนื้อ" ไหล่ของเธอก็สั่นน้อย ๆ แทบจะมองไม่เห็น
【เทพเจ้าสูงสุดปกครองโลกสามพันโลก และคุณจะกลายเป็นผู้ปฏิบัติการคนหนึ่งของพระองค์ในแต่ละโลก ทุกโลกคือด่านสยองขวัญอิสระหนึ่งด่าน คุณจะถูกสุ่มส่งเข้าไป ตัวตนสุ่ม ฉากหลังสุ่ม มีเพียงสิ่งเดียวที่แน่นอน—คุณจะไม่ได้รับข้อมูลเนื้อเรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น】
"อย่างนั้น... อย่างนั้นฉันต้องทำอะไรบ้างคะ?"
【เอาชีวิตรอดให้ได้】
เสียงของระบบไร้อารมณ์ขึ้นลง เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังก้องในพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์
【ทุกโลกจะมีการกำหนด 'ขีดจำกัดการผ่านด่าน' ไว้หนึ่งอย่าง คุณมีเพียงสองวิธีที่จะออกจากโลกนั้นได้ หนึ่ง สมาชิก 'กลุ่มตัวเอก' ของโลกนั้นตายทั้งหมด สอง บอสสุดท้ายของโลกนั้นตาย สองอย่างนี้อย่างใดอย่างหนึ่งสำเร็จ ด่านจะปิดลง คุณจะได้รับค่าชีวิตเป็นรางวัล】
มั่วโม่งงอยู่พักใหญ่ เสียงยิ่งเบาลงไปอีก: "กลุ่มตัวเอก... หมายถึงพวกคนที่อยู่ฝ่าย正义และจะอยู่รอดจนถึงตอนจบใช่มั้ยคะ?"
【ในโลกสยองขวัญ ไม่มีความยุติธรรมที่แท้จริง พวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนที่ถูกกฎของโลกกำหนดป้าย 'ตัวเอก' ให้เท่านั้น คุณจะช่วยพวกเขาฆ่าบอสก็ได้ จะช่วยบอสฆ่าพวกเขาจนหมดก็ได้—หรือว่า คุณจะเลือกวิธีที่สามก็ได้】
มั่วโม่งดวงตาขึ้น
【หลบ ซ่อนตัวตาย ทำเป็นตาย หนี อะไรก็ได้ ขอแค่คุณอยู่ได้นานกว่าคนอื่นทั้งหมด เมื่อโลกนี้เหลือเพียงคุณที่เป็นสิ่งมีชีวิต ด่านก็จะปิดตัวเองเช่นกัน แน่นอน—】น้ำเสียงของระบบจู่ ๆ ก็แฝงความสนุกสนานที่เกือบจะร้ายกาจเข้ามา
【นี่มักจะเป็นวิธีที่ยากที่สุด เพราะในโลกสยองขวัญ คนที่ตกอยู่ตามลำพัง มักจะตายเร็วที่สุด】
มั่วโม่ไม่พูดอะไรอีกแล้ว เธอก้มหน้าลง มองมือที่โปร่งแสงครึ่งหนึ่งของตัวเอง ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อย
จู่ ๆ ระบบก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา มันจินตนาการภาพเจ้าตัวน้อยขี้ขลาดคนนี้กรีดร้องแล้วหนีตายในโลกสยองขวัญโลกแรก จากนั้นก็ถูกสัตว์ประหลาดฉีกเป็นชิ้น ๆ ได้แล้ว
ทำไมเทพเจ้าสูงสุดถึงเลือกเธอกันนะ? มันคิดไม่ตก
【การส่งตัวในโลกแรกจะเริ่มต้นในอีกสามสิบวินาทีข้างหน้า เจ้าของสถิติ แนะนำให้คุณเตรียมใจไว้—】
มั่วโม่เงยหน้าขึ้นทันที ขัดจังหวะคำพูดของระบบ: "เอ่อ... ฉันขอถามได้ไหมคะว่า ทำไมเทพเจ้าสูงสุดถึงเลือกฉัน?"
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง
【ฉันไม่รู้ แต่การที่เทพเจ้าสูงสุดทำอะไร ก็ย่อมมีเหตุผลของพระองค์เสมอ บางทีตัวคุณเองอาจมีบางสิ่งที่แม้แต่ตัวคุณเองก็ยังไม่ค้นพบ】
การนับถอยหลังสามสิบวินาทีเริ่มต้นขึ้น พื้นของพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์จู่ ๆ ก็แยกออกเป็นรอยแยกหนึ่ง แสงสีดำสนิทพุ่งขึ้นมาจากด้านล่าง พันรอบข้อเท้าเรียวบางของมั่วโม่ เธอกัดริมฝีปากล่าง กำหมัดแน่น
【คำแนะนำจากใจ: โลกแรกคือ 'กระท่อมริมทะเลสาบ' ขอให้โชคดี เจ้าของสถิติที่รัก】