เวินหน่วนเลิกดิ้นรนโดยสิ้นเชิง
ช่างเถอะ ปล่อยไปแบบนี้แหละ
ยังไงก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ไม่หนาว
เช้าวันต่อมา เวินหน่วนตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงบ่นของเจียงเจ๋อ
“โธ่เอ๊ย! ใครเบียดฉันเนี่ย! ลู่เฉิงอวี่ เอาขาออกไปเลย! ทับฉันจะแบนอยู่แล้ว!” เสียงโวยวายของเจียงเจ๋อดังอยู่ข้างหู
เวินหน่วนลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบหน้ายามหลับอันสงบนิ่งของเสิ่นอี้เฉิน เขายังคงกอดเธอไว้เหมือนเดิม คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับนอนไม่ค่อยสบาย
เธอขยับตัว แล้วพบว่ายังถูกหนีบอยู่ตรงกลางเหมือนเดิม แต่ท่านอนคลายตัวกว่าตอนเมื่อคืนเล็กน้อย
ลู่เฉิงอวี่ตื่นแล้ว เขานั่งพิงหัวเตียง มือถือโทรศัพท์อ่านข่าว ส่วนเจียงเจ๋อนอนแผ่หลาอยู่ริมเตียง ร่างกายเกือบครึ่งห้อยลงไปแล้ว เขาจ้องลู่เฉิงอวี่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“ตื่นแล้วเหรอ?” ลู่เฉิงอวี่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเธอ จึงวางโทรศัพท์แล้วก้มมอง แววตาสงบนิ่ง ราวกับเมื่อคืนคนที่เรียกร้องอย่างเร่าร้อนอยู่ด้านหลังเธอไม่ใช่เขา
“อืม...” เวินหน่วนตอบ
“เตียงห้องรับแขกเล็กเกินไป”
ลู่เฉิงอวี่พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “อีกสองสามวันที่เหลือ มานอนห้องใหญ่กันเถอะ”
ดวงตาคู่มีเสน่ห์ของเจียงเจ๋อโค้งขึ้น “ควรทำแบบนี้ตั้งนานแล้วสิ!”
เขาพูดพลางใช้ทั้งมือและเท้าเบียดเข้ามาตรงกลางเตียง พยายามแกะเวินหน่วนออกจากอ้อมกอดของเสิ่นอี้เฉิน “มาเร็ว เบบี๋ ให้ฉันกอดหน่อย เมื่อคืนยังไม่ได้กอดเลย...”