บทพิเศษของเปี้ยนหลิน ใครไม่ชอบก็อย่าอ่าน
ตอนซ่งซูอายุยี่สิบกว่า เธอเรียกได้ว่าเป็นทรราชคนหนึ่ง
ตอนรับช่วงต่อบริษัท เธอเพิ่งอายุยี่สิบสาม ไม่มีใครเห็นเธออยู่ในสายตา
เหล่าผู้อาวุโสที่บุกเบิกธุรกิจมาพร้อมกับพ่อของซ่งนั่งอยู่ในห้องประชุม พวกเขามองเด็กสาวคนนี้ด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า ทว่าในใจต่างคิดเหมือนกันว่า
เธอจะประคองบริษัทไปได้สักกี่น้ำ?
ผลคือสัปดาห์แรกที่เข้ารับตำแหน่ง ซ่งซูก็ตัดสองแผนกทิ้ง ควบรวมธุรกิจและปรับลดบุคลากร หัวหน้าแผนกทั้งสองคน คนหนึ่งเป็นพี่น้องร่วมสาบานของพ่อซ่ง อีกคนเป็นผู้อาวุโสที่ทำงานให้ตระกูลซ่งมานานยี่สิบปี
พวกเขาตบโต๊ะด่าเธอว่าอกตัญญู เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน มองพวกเขาจนด่าจบ แล้วพูดประโยคเดียวว่า “ฝ่ายทรัพยากรบุคคลจะคุยเรื่องค่าชดเชยกับพวกคุณ” จากนั้นก็ลุกเดินออกไป
การปฏิรูปของเธอเด็ดขาดรุนแรงราวกับใบมีดโกนกรีดผ่านร่างกายของบริษัท ค่อย ๆ ขูดเอาส่วนที่ผุพัง ตายซาก เกินความจำเป็น และเป็นอุปสรรคออกไปทีละชั้น
ระหว่างขูดเลือดไหลนอง ทุกคนคิดว่าเธอบ้า คิดว่าบริษัทซ่งคงถึงคราวล่มจม คิดว่าผู้หญิงอายุยี่สิบสามคนนี้จะผลาญกิจการที่คนรุ่นพ่อสร้างมาจนไม่เหลืออะไร
แต่ผลลัพธ์ที่เธอส่งมอบกลับโดดเด่นเกินไป จนเสียงคัดค้านทั้งหมดกลายเป็นเพียงเสียงรบกวนเบื้องหลัง
ปีแรก รายรับเพิ่มขึ้น 30 เปอร์เซ็นต์ ปีที่สอง กำไรเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ปีที่สาม มูลค่าบริษัทเพิ่มขึ้นสามเท่า
เธอใช้เวลาสามปีเปลี่ยนกิจการดั้งเดิมที่เก่าแก่ให้กลายเป็นเครื่องจักรทำกำไรที่เดินเครื่องอย่างมีประสิทธิภาพ คนที่เคยด่าเธอว่าอกตัญญูและรอดูเธอขายหน้า ต่างก็รับเงินปันผลที่แบ่งกันได้หลังผ่านไปสามปี แล้วหุบปาก ยิ้มกล่าวว่า “คุณซ่งปราดเปรื่องจริง ๆ”
ไม่ใช่พวกเขาให้อภัยเธอ แต่เป็นเงินต่างหากที่ให้อภัยพวกเขา
ถ้าผลลัพธ์ไม่โดดเด่น ซ่งซูคงถูกเขี่ยลงจากตำแหน่งไปนานแล้ว ผลงานยอดเยี่ยมมอบทั้งทุนและความมั่นใจให้เธอมากพอ จนในหลายปีต่อจากนั้นเธอมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ได้มากขึ้น
เธอพบเปี้ยนหลินตอนกลับไปบรรยายที่มหาวิทยาลัยเก่า