หลี่ซีนั่งอยู่ในห้องหนังสือ จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานแล้ว เธอจึงคิดจะใช้เวลาครึ่งวันสุดท้ายจัดการอีเมลที่คั่งค้างจากช่วงวันหยุด นิ้วมือเคาะแป้นพิมพ์ไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน อีเมลที่ต้องตอบก็ตอบ ที่ต้องลบก็ลบ ที่ต้องทำเครื่องหมายไว้ก็จัดการให้เรียบร้อย
หลังจัดการอีเมลไปยี่สิบกว่าฉบับ เธอก็หยุดพัก แล้วยืดคอเล็กน้อย
สายตากวาดผ่านชั้นหนังสือ
ชั้นทางขวามือนั้นเป็นหนังสือของโจวตี๋ หนังสือวิชาชีพด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมเรียงซ้อนกันเป็นตั้ง หนาเตอะและจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ปกติเธอแทบไม่มองไปทางนั้น ต่างคนต่างมีพื้นที่ของตัวเอง นี่คือความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดที่ก่อตัวขึ้นตลอดสามปีที่คบกัน
แต่วันนี้หนังสือฝั่งของโจวตี๋วางดูแปลกไปหน่อย สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ชั้นบนสุดครู่หนึ่ง
ตรงนั้นมีอัลบั้มรูปอยู่หลายเล่ม
ไม่ได้วางไว้ในที่สะดุดตา แต่สอดแทรกอยู่ระหว่างหนังสือวิชาชีพ โดยหันสันปกเข้าด้านใน แทบมองไม่เห็นจากภายนอก
ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้โจวตี๋จัดวางอย่างลนลาน เธอคงไม่ทันสังเกตเห็น
หลี่ซีมองไปทางนั้นอยู่สองวินาที
จากนั้นก็ละสายตากลับมา เธอพอเดาได้ว่าในอัลบั้มนั้นมีอะไร การเก็บซ่อนอย่างระมัดระวังและเป็นส่วนตัวแบบนี้ คงเกี่ยวข้องกับซูหว่าน
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะรู้ว่าโจวตี๋ชอบซูหว่าน แต่อัลบั้มพวกนั้นกลับมีประโยชน์อยู่ไม่น้อย บางทีในสถานการณ์ที่จำเป็น มันอาจมีบทบาทอย่างคาดไม่ถึงก็ได้