เครื่องบินออกเดินทางแล้ว โทรศัพท์ถูกปรับเป็นโหมดเครื่องบิน หลี่ซีมองข้อความจากหลินจือซวี่ นิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอหลายวินาที
จากนั้นก็กดปุ่มลบ
ระบบแสดงกรอบยืนยันขึ้นมา:【ยืนยันลบเพื่อน “ซวี่” หรือไม่?】
หลี่ซีกดตกลง
รูปโปรไฟล์นั้นหายไปจากรายชื่อเพื่อนของหลี่ซีอย่างหมดจด ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
หลี่ซีปิดโทรศัพท์ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตา
โจวตี๋หลับอยู่ข้าง ๆ ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวลึก
ทุกอย่างเงียบสงบดี
【ติ๊ง—】
【อัปเดตความคืบหน้าภารกิจพิชิตใจ: 20% คุณเลือกวิธีรับมือที่เด็ดขาดที่สุด—ตัดการติดต่อทั้งหมด】
【คำเตือน: เรื่องนี้จะทำให้เขาหวนคิดถึงทุกอย่างในคืนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และถูกความรู้สึกผิดกับความสับสนทรมาน เมื่อคุณปรากฏตัวอีกครั้ง เขาจะมีปฏิกิริยารุนแรงกว่าตอนนี้】
หลี่ซีฟังเสียงระบบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ถอยเพื่อรุก
หลินจือซวี่คิดว่าเธอจะตอบข้อความ จะยังติดต่อกันต่อไป และปล่อยให้สายสัมพันธ์เส้นนั้นค้างคาอยู่เช่นนั้น
แต่หลี่ซีไม่ทำอย่างนั้น
เธอจะทำให้เขาหาเธอไม่เจอ
ให้หลินจือซวี่ได้แต่หวนคิดถึงเช้าวันนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพียงลำพัง—เธอพูดทั้งน้ำตาคลอว่า “เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” แววตาของเธอตอนมองเขาจากไป และการที่เธอเก็บความลับให้เขาอย่างสงบนิ่ง
ทำให้เขาเริ่มสงสัย—
ทำไมเธอถึงลบฉัน?
เธอเกลียดฉันหรือเปล่า?
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?
ปล่อยให้เขาก้าวเข้าไปในเขาวงกตที่ชื่อว่า “การคาดเดา” ด้วยตัวเอง ยิ่งเดินก็ยิ่งลึก ยิ่งหาทางออกไม่เจอ
อย่างที่โจวตี๋พูด ซานย่ามีทะเลสีครามและท้องฟ้าสดใส ตลอดหลายวันนั้นโจวตี๋กับหลี่ซีเที่ยวเล่นกันอย่างเต็มที่ ความบาดหมางทุกอย่างสลายไปจนหมด
ตอนเครื่องบินลงจอดก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว
ท้องฟ้าเหนือปักกิ่งหม่นครึ้ม ตัดกับทะเลสีครามและท้องฟ้าสดใสของซานย่าอย่างเห็นได้ชัด โจวตี๋ไปรับรถ จากนั้นทั้งคู่ก็ขับกลับบ้านไปด้วยความเงียบงัน
บ้านขนาดกว่าสองร้อยตารางเมตรเป็นบ้านที่โจวตี๋กับหลี่ซีช่วยกันเลือก ตกแต่งไว้อย่างอบอุ่น บนระเบียงยังมีลูกโป่งจากวันแต่งงานแขวนอยู่ แต่แฟบหมดแล้ว ห้อยลงมาอย่างเหี่ยวเฉา
โจวตี๋วางกระเป๋าเดินทางลง ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ก่อนเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ซีซี ขอโทษนะ”